«διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν»

 

 

 

Η Παναγία μας μετά τον Ευαγγελισμό της από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ έτρεξε στην ξαδέλφη της Ελισάβετ η οποία ήταν ήδη 6 μηνών έγκυος στον Ιωάννη τον Πρόδρομο όπως της είπε ο Γαβριήλ. Ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, ο οποίος θεωρείται από πολλούς ο σπουδαιότερος Θεολόγος του προηγούμενου αιώνα, λέει ότι έτρεξε στην Ελισάβετ για να βεβαιωθεί γι αυτό που έζησε στον Ευαγγελισμό της.

Βεβαιωμένη λοιπόν η Παναγία από την αντίδραση της Ελισάβετ για την αλήθεια της εμπειρίας που έζησε, ξεχύθηκε σε μια ωδή προς τον Θεό. Αυτή η ωδή ψέλνεται κάθε φορά στην ακολουθία του Όρθρου. Στην μέση της ωδής είπε η Παναγία και τα λόγια : «Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ, διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν·».

Εδώ και καιρό με προβληματίζει η φράση «διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν». Τι ακριβώς σημαίνει ότι ο Θεός διασκόρπισε τις καρδιές αυτών που είναι υπερήφανοι στο μυαλό ; Φυσικά τι εννοούν τα λόγια της Γραφής μπορούν να το εξηγήσουν μόνο οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι άγιοι, εγώ απλώς θα εκφράσω κάποιες σκέψεις κι ελπίζω να έχουν κάποια σχέση μ’ αυτά τα λόγια της Παναγίας.

Μια μέρα ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (ήταν ο Γέροντας του αγίου Σωφρονίου) θέλησε να κάνει μετάνοιες μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Και να μπροστά στην εικόνα ο Σατανάς για να γίνει η μετάνοια σ’ αυτόν. Απελπισμένος ο άγιος παρακαλεί τον Θεό «γιατί μου συμβαίνουν αυτά;». Του απαντάει ο Θεός : «Έτσι υποφέρουν οι υπερήφανοι. Αν θέλεις να σταματήσουν αυτά, κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».

Αυτό σημαίνει να πιστεύεις ότι ήδη έχεις πάει στην κόλαση και υποφέρεις, αλλά να μην απελπίζεσαι και να συνεχίζεις τον αγώνα σου.  Δηλαδή είναι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην πεποίθηση ότι σου αξίζει η αιώνια καταδίκη τέτοιος που είσαι και στην ελπίδα ότι το έλεος του Θεού θα σε σώσει. Βλέπετε πόσο πιο σοβαρή είναι αυτή η αντιμετώπιση από την βεβαιότητα των Προτεσταντών ότι σίγουρα από τώρα είναι σωσμένοι ;

Είναι δύσκολη η υπερηφάνεια του μυαλού. Μα αυτή είναι που γκρέμισε τον Εωσφόρο και τόσους αγγέλους και τους έκανε δαίμονες. Ήταν κάποτε ο Εωσφόρος ο λαμπρότερος από τους αγγέλους. Και του ήρθε η σκέψη «θα στήσω τον θρόνο μου πάνω από τον θρόνο του Θεού». Και μόνο που το σκέφθηκε γκρεμίστηκε και παρέσυρε στην πτώση του και τους υπόλοιπους αγγέλους. Η πτώση των αγγέλων σταμάτησε όταν ακούστηκε η φωνή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ : «Στώμεν καλώς». Γι αυτό και πλέον την θέση του Εωσφόρου την κατέχει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ.

Σε τροπάριο που ψάλαμε την Μεγάλη Εβδομάδα υπάρχει η φράση «ικανούσθω το κοινωνικόν». Δηλαδή και μόνο απλά, ανθρώπινα, με καλωσύνη να φερόμαστε μεταξύ μας είναι αρκετό για πετύχουμε την αιώνια σωτηρία μας. Θυμάστε στο Ευαγγέλιο της μελλούσης Κρίσεως ότι ο Θεός εξετάζει μόνο αν ταΐσαμε, αν ποτίσαμε, αν επισκεφθήκαμε …και όχι πόσες φορές εξομολογηθήκαμε, κοινωνήσαμε, προσευχηθήκαμε ; Το μυστικό είναι να μην ξεχωρίζουμε από τους άλλους σε τίποτα. Ο Ιούδας ξεχώρισε από τον χορό των Αποστόλων και τόλμησε με φίλημα να προδώσει τον Χριστό. Εμείς στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση ξεχωρίζαμε από τους συμφοιτητές μας σαν να ήμασταν κάτι ιδιαίτερο και στεκόμασταν παράμερα προτείνοντάς τους ν’ αγοράσουν τα περιοδικά μας.

Τώρα που ήρθε το Πάσχα πολλοί πιστοί φορτωνόμαστε (από το μυαλό μας) με μια υποχρέωση να χαιρετάμε όλους με το «Χριστός Ανέστη». Θυμάμαι το μαρτύριο που περνούσα να λέω σε όλους ανεξαιρέτως «Χριστός Ανέστη» για 40 μέρες. Μα αν την ζούμε την Ανάσταση του Χριστού, αυτή θα φαίνεται από μόνη της πάνω μας, χωρίς να χρειάζεται να λέμε τίποτα. «Εσύ γιατί δεν κάμνεις κάποια ερώτηση ;» είπε ο Μέγας Αντώνιος σ’ έναν μοναχό που μόνο τον κοιτούσε. «Αρκεί μοι το βλέπειν σε Πάτερ» του απάντησε ο μοναχός.

Σ’ έναν Ιερό Ναό εδώ και χρόνια χρησιμοποιούν οι ψάλτες ένα ηχείο για ισοκράτημα. Δηλαδή δίπλα στην φωνή του ψάλτη ακούγεται ένας σταθερός ήχος από το ηχείο. Σύμφωνα όμως με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας μόνο ήχοι που παράγονται από το ανθρώπινο στόμα ζωντανά (όχι μαγνητοφωνημένοι) πρέπει ν’ ακούγονται στις ακολουθίες. Συχνά ακούγεται αυτό το ηχείο πολύ άσχημα, αλλά οι ψάλτες είναι τόσο ενθουσιασμένοι με την καινοτομία τους ώστε δεν ρωτάνε τους πιστούς πως τους φαίνεται. Γιατί να ρωτήσουν, αφού αυτοί είναι οι γνώστες της βυζαντινής μουσικής κι έτσι χωρίς να το καταλαβαίνουν ξεχωρίζουν (προς το χειρότερο) από τους ψάλτες των άλλων Ιερών Ναών .   

Πολύ υπερηφάνεια στο μυαλό καλλιεργείται μέσα από τεχνικές ανατολικών θρησκειών, τον διαλογισμό, την γιόγκα .. Στο βιβλίο «η δύναμη της θετικής σκέψεως» του Peale Norman που το συστήνουν και κάποιοι Εξομολόγοι και έχει στο εξώφυλλο έναν Ορθόδοξο Ναό, λέει να ξαπλώνεις και να αδειάζεις το μυαλό σου από σκέψεις φανταζόμενος ότι βγαίνεις από ένα μικρό δωμάτιο, μετά από πιο μεγάλο, πιο μεγάλο, δήθεν για να ξεκουραστείς. Κι αν είσαι αγχωμένος επειδή θα μιλήσεις κάπου, για να το ξεπεράσεις να σκέφτεσαι ότι αυτοί που θα σε ακούν είναι κολοκύθια. Επειδή είμαι βλάκας τέτοιες τεχνικές τις εμπιστευόμουν και τις εφάρμοζα κάποτε με αποτέλεσμα να μπερδεύομαι ακόμα περισσότερο.

Δυστυχώς σ’ αυτή την μεγάλη παγίδα πιάστηκα από μικρό παιδί. Αν είχα πολλά αδέρφια ώστε να μη μπορώ εύκολα να μένω μόνος μου, αν ο πατέρας μου δεν είχε την γνώμη «να φύγετε από την γεωργία για να γλιτώστε το κεφάλι σας» ώστε να με στρίμωχνε στα χωράφια, αν δεν ήμουν τόσο ήσυχο παιδί και καλός μαθητής ώστε να μου λένε πολλά μπράβο, δεν θα με είχε πιάσει τόσο εύκολα ο Σατανάς στην παγίδα της υπερηφάνειας του μυαλού. 

«Κι αν γελάω είναι ψέμα / η καρδιά μου στάζει αίμα» λέει ο μεγάλος Στέλιος Καζαντζίδης. Ναι, το μυστικό είναι όχι να ψάχνουμε τρόπους για να νοιώθουμε όμορφα μέσα μας, αλλά όπως και να νοιώθουμε, οι άλλοι να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής της Ιταλίας, εξ αιτίας του οποίου η Ιταλία έχασε το παγκόσμιο κύπελλο που κρίθηκε στα πέναλτι την δεκαετία του 1970, έγινε Βουδιστής κι έλεγε στην γυναίκα του «το πρόσεξες ότι τώρα νοιώθω πιο όμορφα ;». Κι έγινε και εκείνη. Δυστυχώς πιάστηκαν στην παγίδα, του πως νοιώθω.  

Ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ που αναφέραμε στην αρχή, την δεκαετία του 1920 ζούσε στο Παρίσι και εργαζόταν ως ζωγράφος. Τα χρόνια εκείνα πάλευε να βρει την αλήθεια για τον Θεό και η ψυχή του συχνά χανόταν στο σκοτάδι. Από το δράμα που ζούσε μέσα του λέει, ενώ όλη την μέρα συναναστρεφόταν με το χαμόγελο σε καλλιτεχνικούς κύκλους στο Παρίσι, μόλις επέστρεφε στο σπίτι σωριαζόταν μπροστά στις εικόνες κι έκλαιγε με τις ώρες. 

Μήπως έχετε απορία αν υπάρχει τρόπος να χτυπηθεί η υπερηφάνεια του μυαλού ; Υπάρχει. Η προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με» (μονολόγιστη ευχή) σφυροκοπάει τον εγωισμό μας, έλεγε η σοφή αγία Γαβριηλία. Και ο προαναφερθείς άγιος Σωφρόνιος έλεγε : «Η μονολόγιστη ευχή και η Θεία Κοινωνία είναι τα βαριά όπλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας».         

Κούφος ανήρ πιστεύει παντί λόγω

 

 

Διαβάζοντας την ερμηνεία του Χρυσοστόμου στον 7^ο Ψαλμό του Δαβίδ μου έκαναν εντύπωση τα λόγια του αγίου : «Κούφος ανήρ πιστεύει παντί λόγω» δηλαδή ο ελαφρόμυαλος άνθρωπος πιστεύει σε κάθε λόγο. Καταλάβατε ότι για να μου κολλήσει αυτός ο λόγος, σημαίνει ότι με αφορά και μένα. Για να χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα από την Βιολογία, έξω από τα κύτταρά μας περνάνε χιλιάδες ουσίες, αλλά μόνο αυτές για τις οποίες υπάρχει ο κατάλληλος υποδοχέας στην κυτταρική μεμβράνη μπορούν να εισέλθουν στο κύτταρο (εντάξει υπάρχουν κι εξαιρέσεις). 

Είσαι κούφος ανήρ όταν πιστεύεις όλα τα λόγια των γονέων σου, των δασκάλων σου, των φίλων σου, των εξομολόγων σου και κάμνεις τυφλά ότι σου λένε, και δεν περιμένεις να μιλήσει η δική σου καρδιά. Όταν ενώ είσαι φοιτητής πιστεύεις τα όμορφα λόγια κάποιων ότι έχεις ιεραποστολικό σκοπό και πρέπει να τρέχεις για να σώσεις ψυχές. Μόνο στους αγίους κάμνουμε τυφλή υπακοή και σε κανένα άλλο, λέει ο γέροντας π. Γεώργιος Αλευράς.     

Είσαι κούφος ανήρ όταν αν και είσαι Αρχιεπίσκοπος ενώ δεν πρόλαβαν να ακουστούν καλά καλά οι κατηγορίες για ασέλγεια κατά του π. Αντωνίου της «Κιβωτού του Κόσμου» τον κατακεραύνωσες από την τηλεόραση. Ο Απόστολος Παύλος όμως συμβουλεύει τον Επίσκοπο Τιμόθεο «κατὰ πρεσβυτέρου κατηγορίαν μὴ παραδέχου, ἐκτὸς εἰ μὴ ἐπὶ δύο ἢ τριῶν μαρτύρων (Α Τιμ. 5,19). Νομίζω έχουμε καταλάβει πως η αιτία για όλα ήταν ν’ αρπάξει το Κράτος την «Κιβωτό του Κόσμου».

Είσαι κούφος ανήρ όταν ακούς εξαγγελίες από το Υπουργείο Παιδείας ότι θ’ αυξήσει τις δράσεις που θα κάμνουν οι μαθητές αντί ν’ ασχολούνται με τα μαθήματά τους και χειροκροτείς, επειδή δεν βλέπεις ότι το κάμνουν για μένουν αμόρφωτοι οι μαθητές. Για παράδειγμα σ’ ένα σχολείο υπήρχε δράση να ταΐζουν τα αδέσποτα σκυλιά. Δεν διαφωνώ καλή πράξη είναι κι αυτή, αλλά να γίνεται χάνοντας οι μαθητές ώρες μαθημάτων ;  Κατά τα άλλα στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μετράει πολύ πόσο συμμετέχουν σε δράσεις !   

Είσαι κούφος ανήρ όταν πιστεύεις τα λόγια αυτών στο Υπουργείο Μεταφορών που έχουν βαρύτατες ευθύνες για το έγκλημα των Τεμπών και τους ψηφίζεις να γίνουν βουλευτές. Και σταυροκοπιέται όλη η Ελλάδα με την αμυαλοσύνη σου. «Μην ακούς τι λένε, δες τι κάνουν» συμβούλευε η πρόσφατα αγιοκαταταχθείσα Γερόντισσα Γαβριηλία. Δηλαδή μην ακούς τις όμορφες δικαιολογίες τους, αλλά δες ότι τόσα χρόνια δεν έκαναν τίποτα για την ασφάλεια των τραίνων και τα δικά μας παιδιά από τύχη δεν σκοτώθηκαν !   

Είσαι κούφος ανήρ όταν πιστεύεις τα λόγια αυτών που άλλα έλεγαν πριν γίνουν Κυβέρνηση και άλλα έκαναν μετά για την Συμφωνία των Πρεσπών, αυτούς που καταπάτησαν την ελευθερία σου με τον εξαναγκασμό του εμβολίου για τον Covid, αυτούς που πολύ «δημοκρατικά» υποχρέωσαν τους βουλευτές τους να ψηφίσουν τον γάμο για τους ομοφυλόφιλους και τόσα άλλα. Και ο Χίτλερ την πρώτη φορά, το 1933, με νόμιμες εκλογές πήρε την εξουσία. Και ο Αντίχριστος που θα κυβερνήσει όλο τον κόσμο με νόμιμες εκλογές θα πάρει την εξουσία.

Είσαι κούφος ανήρ όταν πιστεύεις ότι τα ΜΜΕ σου λένε την αλήθεια. Ο εκπρόσωπος τύπου του ΝΑΤΟ κατά τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία δήλωσε μετά από χρόνια «τα περισσότερα που ανακοίνωνα τότε το ήξερα ότι είναι ψέματα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά». Γιατί οι δημοσιογράφοι στα μεγάλα κανάλια της τηλεόρασης, ακόμα και να ήθελαν, μπορούν να παρουσιάσουν όλη την αλήθεια ; Το να μας παρουσιάζουν στις ειδήσεις γεγονότα ασήμαντα και να μας κρύβουν άλλα πολύ σημαντικά δεν είναι ψέμα ; Να θυμίσω πόσοι δημοσιογράφοι, που τώρα έγιναν και Ευρωβουλευτές, φώναζαν το 1999 «μην είστε χαζοί, επενδύστε στο Χρηματιστήριο, εκεί είναι το εύκολο κέρδος» και χαζοί ήμασταν εμείς που τους πιστέψαμε. Ευτυχώς τώρα βρήκα την λύση. Δεν κάνω τίποτα αν δεν ρωτήσω τον άγιο Πορφύριο. Κι αυτός, αν και μέσα από ταλαντεύσεις και μπερδέματα, μου δίνει να καταλάβω τι πρέπει να κάνω.

Είσαι κούφος ανήρ όταν στις συναλλαγές σου με άλλους ανθρώπους πιστεύεις όλα τα λόγια που σου λένε. «Επιλήψει με ο χρόνος διηγούμενον» για απάτες εργολάβων, μαστόρων, πωλητών, γιατρών, δικηγόρων … Να μη πω τι ψέματα μου έχουν πει μάστορες για δουλειές που θα μου έκαμναν ! Πριν χρόνια είχα παραγγείλει πόρτες για το σπίτι μου σε έναν γνωστό μου επιπλοποιό. Αυτός όταν επιτέλους τις έφερε, γιατί καθυστέρησε πολύ, ήταν μεγαλύτερες από ότι έπρεπε γιατί ή είχε πάρει λάθος μέτρα ή ήταν για αλλού οι πόρτες. Και άρχισε να στενοχωριέται ο επιπλοποιός και εγώ προσπαθούσα να τον παρηγορήσω. Το αποτέλεσμα ήταν αντί να τις πάρει πίσω, όπως ήταν το σωστό, στρώθηκε εκεί τις έκοψε πρόχειρα και τις τοποθέτησε. Ένας Γέροντας όμως στο Άγιο Όρος, αν και με πατερίτσες, στεκόταν πάνω στην σκάλα κι επέβλεπε τον μάστορα που επισκεύαζε την στέγη της καλύβας του. Εκείνος του έλεγε να κατέβει και του απαντούσε «αν φύγω θα τα κάνεις όπως σε βολεύει».

 Μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολα πιστεύουν πολλοί μαθητές αυτά που τους λένε. «Αχ τους λέω όταν θα πληρώνετε με πόνο την ευπιστία σας θα ξυπνήσετε». Λέει ο προφήτης Δαβίδ στον 54^ο ψαλμό στίχος 22 «ἡπαλύνθησαν οἱ λόγοι αὐτοῦ ὑπὲρ ἔλαιον, καὶ αὐτοί εἰσι βολίδες». Δηλαδή, κάποιοι άνθρωποι για να μας ξεγελάσουν λένε λόγια πιο απαλά και από το λάδι, αλλά στην πραγματικότητα τα λόγια αυτά είναι σφαίρες για να μας σκοτώσουν !

Ένα τραγούδι της Χάρις Αλεξίου που ταιριάζει σε όλους μας

 

 

 

 Στις 25 Μαΐου 2024 ο π. Γεώργιος Σχοινάς μίλησε στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής με θέμα : «Ζητείται ελπίδα». Την ομιλία συνδιοργάνωσαν η Χριστιανική Φοιτητική Δράση που πρόσκειται στην θρησκευτική οργάνωση «Ο Σωτήρ» και η Χριστιανική Φοιτητική Ένωση που πρόσκειται στην θρησκευτική οργάνωση «Η Ζωή».

Πόσο γέλασα ακούγοντας τον π. Γεώργιο Σχοινά που σε ένα σημείο ρώτησε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες αν ακούν την Χάρι Αλεξίου. Δεν την άκουγε ούτε ένας. «Να βράσω μέσα. Δεν ακούτε τραγούδια της Χάρις Αλεξίου !» ξέσπασε ο π. Γεώργιος. Και τους ανέλυσε το τραγούδι «εδώ σε θέλω».

Μια ζωή περνάς ξυστά / Απ' τον πόνο μπροστά / Σαν νεράκι πάντα γλιστράς / Να ξεχάσεις ζητάς

Αχ καρδιά μου αχ που γυρνάς / Με το βλέμμα σου αλλού / Αχ για το όνομα του Θεού / Σε ποιον κόσμο πετάς

Εδώ σε θέλω / Στα δύσκολα μπες /  Να δεις πως αγιάζουν του κόσμου οι πληγές
εδώ σε θέλω / Να αντέχεις να ζεις / Και απ' τη μοναξιά σου να βγεις

Δεν μπορείς να φανταστείς / Σου έχω βράδια ζεστά / Κι αν σου τύχει και γκρεμιστείς /
Θα 'χω χέρια ανοιχτά

Νομίζω ότι στο τραγούδι αυτό η Χάρις Αλεξίου παρουσιάζει μια μεγάλη παγίδα που μπορεί να πιαστεί η καρδιά μας. Η παγίδα είναι να περνάμε ξυστά από τον πόνο μπροστά, να ξεγλιστράμε σαν το νεράκι από κάθε δυσκολία και ταλαιπωρία με αποτέλεσμα τελικά να πετάμε σ’ ένα ψεύτικο κόσμο.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της παγίδας είναι ότι αποφεύγεις να μπεις στα δύσκολα, αποφεύγεις να πάρεις την ευθύνη της ζωής σου, αφήνεις τους άλλους ν’ αποφασίζουν για σένα και πίσω απ’ όλα κρύβεται ο φόβος σου να μην πληγωθείς. Ναι αλλά αυτό που θα χάσεις είναι η εμπειρία του «Να δεις πως αγιάζουν του κόσμου οι πληγές». Και όμως ! Αν το ρισκάρεις και μπεις στα δύσκολα, ακόμα «Κι αν σου τύχει και γκρεμιστείς» θα δεις πως Κάποιος θα έχει για εσένα «χέρια ανοιχτά» για να μη πάθεις τίποτα.

Για να ξεκινήσω από τον εαυτό μου μπορώ να πω ότι πολλά χρόνια της ζωής μου κύλησαν τζάμπα επειδή δεν τόλμησα να μπω στα δύσκολα. Σ’ αυτό βοήθησε και η υπερπροστασία των γονιών μου και βέβαια η ανευθυνότητα που έζησα μέσα στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση για αρκετά χρόνια. Ο ψεύτικος κόσμος που πετούσα εγώ ήταν ο κόσμος των σκέψεων. Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό παιδί για να μην πονέσω από την ένεση που θα μου έκαμναν έφερνα στο νου μου όμορφες σκέψεις για να μην νιώσω τον πόνο. Αυτό όμως το έκαμνα πολύ για πολλά πολλά χρόνια ώστε έφυγα για τα καλά από την πραγματικότητα και έχανα την εμπειρία του «Να δεις πως αγιάζουν του κόσμου οι πληγές».

Τα χρόνια που εργαζόμουν ως Ιατρικός Επισκέπτης είχα γνωρίσει έναν πολύ ικανό στο επάγγελμα αυτό και μου έλεγε πως όταν είχε πρωτοξεκινήσει από τις δυσκολίες που συναντούσε, όταν επέστρεφε σπίτι έκλαιγε. Πριν χρόνια εργάστηκε στο σχολείο μου μια Φιλόλογος μόνο για ένα μήνα και μετά την τοποθέτησαν αλλού. ΟΙ μαθητές μου έλεγαν πως σπάνια τύχαιναν τόσο καλή καθηγήτρια κι έκλαιγαν την μοίρα τους που έφυγε. Αυτή η συνάδελφος μου είχε εξομολογηθεί πως όταν είχε πρωτοδιοριστεί από τις πολλές δυσκολίες που συναντούσε στο σχολείο, όταν επέστρεφε σπίτι έκλαιγε με τις ώρες. Δυστυχώς εγώ αντιμετώπιζα τις παρόμοιες δυσκολίες με «σκέψεις» και όχι με κλάματα, δηλαδή πάντα προσπάθεια μην τυχόν και πονέσω.

«Επιλήψει με ο χρόνος διηγούμενον» αν συνεχίσω τα παραδείγματα γιατί όχι μόνο εγώ αλλά και οι περισσότεροι από εσάς κάμνουμε τα αντίθετα από το τραγούδι, δηλαδή το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να  ξεγλιστράμε από τον πόνο. Αυτό δεν κάμνει ο κ. Μητσοτάκης και συνεχίζει να κυβερνάει την Ελλάδα με το 12% των Ευρωεκλογών (τόσο ισοδυναμεί το ποσοστό 28% με αποχή 60% ), αυτό δεν κάμνουν οι Δικαστές κι έφτασε η Ελλάδα να είναι από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο, αυτό δεν κάμνουν οι πολιτικοί και δεν δίνουν δεκάρα για τους πολίτες που δυσκολεύονται να επιβιώσουν, αυτό δεν κάμνουν πολλοί γιατροί που βρίσκουν ευκαιρία τον πόνο του άλλου για να πλουτίσουν, αυτό δεν κάμνουν στην Παιδεία και αφήνουν τα παιδιά του Λαού αγράμματα, αυτό δεν κάμνουν  πολλοί μάστορες που κοροϊδεύουν τον κόσμο … Να μην πω για εμάς τους «θρησκευόμενους» που συχνά χρησιμοποιούμε το μέγα μυστήριο της Εξομολόγησης μόνο για να ξεγλιστρήσουμε από τον πόνο. 

Ο Χριστός στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο 25, στίχοι 35-36, λέει πως θα μας κρίνει στην Δευτέρα Παρουσία Του :  «ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με». Μου περνάει η σκέψη, δεν μπορεί ο ίδιος σαν Θεός που είναι να δώσει φαγητό σ’ αυτούς που πεινάνε, να ποτίσει νερό αυτούς που διψάνε, να βρει μέρος να μείνουν οι ξένοι, να δώσει ρούχα στους γυμνούς, να παρηγορήσει τους ασθενείς και τους φυλακισμένους ;  Αφού σίγουρα μπορεί, γιατί ζητάει να το κάμνουμε εμείς ;

Μου περνάει η σκέψη πως το ζητάει για τους λόγους που λέει το τραγούδι. Επειδή κάμνοντάς τα θα ξεφύγουμε την παγίδα να ξεγλιστράμε από τον πόνο, θα είμαστε προσγειωμένοι στην πραγματικότητα της ζωής και δεν θα πετάμε σε ψεύτικους κόσμους, επειδή μπαίνοντας σ’ αυτά που είναι δύσκολα (δεν πιστεύω να τα θεωρείτε εύκολα) θα γευτούμε την εμπειρία του «Να δεις πως αγιάζουν του κόσμου οι πληγές», και τελικά θα πετύχουμε το «Να αντέχεις να ζεις / Και απ' τη μοναξιά σου να βγεις». Και νομίζω πως Αυτός είναι, κι ας μη το λέει ξεκάθαρα το τραγούδι, που υπόσχεται « Σου έχω βράδια ζεστά / Κι αν σου τύχει και γκρεμιστείς / Θα 'χω χέρια ανοιχτά» για να μας πιάσει στην αγκαλιά Του. Βλέπετε πως για όλη την κατάντια μας φταίει το ότι δεν έχουμε πίστη ; 

Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός όμως που υπέφερε τα πάνδεινα από τους άθεους κομμουνιστές στην πρώην Σοβιετική Ένωση, όχι μόνο έζησε όλα αυτά που περιγράφει το τραγούδι της Χάρις Αλεξίου, αλλά έφτασε στο σημείο να λέει προς το τέλος της ζωής του : «Αγάπησα το μαρτύριο» !  

Μεγάλε Ντοστογιέφσκι !

 

 

Ένα από τα λάθη της ζωής μου είναι ότι άργησα πολύ να διαβάσω Ντοστογιέφσκι. Στα φοιτητικά μου χρόνια και για καμιά δεκαετία μετά δυστυχώς διάβαζα μόνο τα βιβλία που σύστηναν μέσα στη Χριστιανική Φοιτητική Δράση. Αυτά τα βιβλία όμως τα έγραφαν άνθρωποι της Θρησκευτικής Οργάνωσης που δεν είχαν ψηθεί μέσα στη ζωή όπως ο Ντοστογιέφσκι κι έτσι μου περνούσαν μια ψεύτικη εικόνα της ζωής.

Οι διάλογοι μέσα στα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι δεν είναι τυχαίοι. Δεν παρουσιάζει το απόσταγμα της σοφίας του υποχρεωτικά μέσα από τον ήρωά του, αλλά μέσα από τον οποιοδήποτε, ακόμα κι ένα ζητιάνο ή μια πόρνη.

Σ’ ένα βιβλίο του Ντοστογιέφσκι (δεν θυμάμαι τον τίτλο) εμπλεκόταν κι ένας τύπος ο οποίος επειδή έγραφε κείμενα και προκηρύξεις ενάντια στο Τσάρο νόμιζε ότι από στιγμή σε στιγμή θα τον συλλάβουν. Μέχρι το τέλος της ζωής του κανείς δεν τον συνέλαβε, επειδή απλά ήταν τόσο ασήμαντος που κανείς  δεν ασχολιόταν μ’ αυτόν. Όταν καμιά φορά για κάποιο αιχμηρό άρθρο μου περνάνε από το μυαλό μου τέτοιες φοβίες, θυμάμαι αυτόν τον τύπο και φωνάζω μέσα μου «Μεγάλε Ντοστογιέφσκι» πόσο καλά έμαθες τους ανθρώπους !   

Στο βιβλίο του « Ο έφηβος» μέσα από κάποιο χαρακτήρα είπε ο Ντοστογιέφσκι :  «Ο ηρωισμός είναι ανώτερος από κάθε ευτυχία, και μονάχα το να μπορεί κανείς ν’ αναδειχτεί ηρωικός, αποτελεί ευτυχία». Αυτό σημαίνει πως κάθε φορά που είμαστε αντιμέτωποι με το δίλλημα να ακούσουμε την συνείδησή μας και να μπούμε σε ταλαιπωρίες ή να μην την ακούσουμε και να συνεχίσουμε την ήσυχη ζωή μας, αν θέλουμε πραγματικά την ευτυχία μας πρέπει να επιλέξουμε το πρώτο.

Για την ευτυχία του επέλεξε ο Λεωνίδας να πολεμήσει τον Ξέρξη στις Θερμοπύλες. Για την ευτυχία τους ο Καραϊσκάκης, ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι αγνοί αγωνιστές του 1821 έβαζαν το συμφέρον της Πατρίδας πάνω από τις οικογένειές τους. Για την ευτυχία τους ο Πολυζωΐδης και ο Τερτσέτης αρνήθηκαν να καταδικάσουν τον Κολοκοτρώνη. Για την ευτυχία τους οι Πατέρες μας το 1940 με το χαμόγελο στα χείλη βιαζόντουσαν να πάνε στην Αλβανία να πολεμήσουν.

Για την ευτυχία τους οι 7.000 υγειονομικοί αρνήθηκαν να υποχωρήσουν στον εκβιασμό και να εμβολιαστούν. Για την ευτυχία τους η κ. Καρυστιανού και οι άλλοι γονείς αγωνίζονται για την δικαίωση των παιδιών τους. Για την ευτυχία τους ο π. Γεώργιος Αλευράς, ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου και άλλοι, τολμάνε και λένε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Για την ευτυχία του ο π. Αντώνιος Παπανικολάου δημιούργησε αυτό το θαύμα που το λιμπίστηκαν κάποιοι, την «Κιβωτό του Κόσμου».

Για την ευτυχία τους δεν πρέπει να πάνε Έλληνες Στρατιώτες να πολεμήσουν στην Ουκρανία, όπως δεν έπρεπε να πάνε τις δεκαετίες του 50 και του 60 στην Κορέα και το Βιετνάμ. Ας το διδαχτούμε από τον Ντοστογιέφσκι και όλοι εμείς που φοβόμαστε και την σκιά μας (ξέρω τι λέω), πως μόνο μέσα από τον ηρωισμό θα βρούμε την ευτυχία που ποθεί η ψυχή μας.  

«Το ν’ αγαπάει κανείς τους ανθρώπους έτσι όπως είναι, είναι αδύνατο. Κι ωστόσο πρέπει. Και γι αυτό να τους ευεργετείς, νικώντας τα αισθήματά σου, φράζοντας τη μύτη σου, κλείνοντας τα μάτια (το τελευταίο είναι απαραίτητο). Να υπομένεις το κακό που σου κάνουν κι όσο μπορείς χωρίς να θυμώνεις εναντίον τους, και «ν’ αναλογίζεσαι, πως και συ είσαι άνθρωπος».

Πόσο όμοιος με τον Θεό γίνεται ο Ντοστογιέφσκι ! Έτσι ακριβώς μας αγαπάει ο Θεός. Μας αγαπάει κι ας είμαστε μέσα στη βρωμιά και τη δυσωδία. Ξέρετε με τι μοιάζει η «αρετή» μας μπροστά στον Θεό ; «Ωσεί ράκος αποκαθημένης» γράφει στην Παλαιά Διαθήκη. Δηλαδή είναι σαν το κουρέλι που χρησιμοποιούσαν όταν είχαν περίοδο οι γυναίκες, πριν βγουν οι σερβιέτες.

Εμείς όμως λέει ο Ντοστογιέφσκι πρέπει να τους αγαπάμε όλους ανεξαιρέτως. Και όχι μόνο στα λόγια να τους αγαπάμε αλλά και να τους ευεργετούμε όλους ανεξαιρέτως, νικώντας τα αισθήματα αποστροφής μας  προς αυτούς, κι ας χρειάζεται να κλείνουμε τη μύτη μας για ν’ αντέξουμε την βρώμα τους και κυρίως κλείνοντας τα μάτια μας για να μην τους κρίνουμε αν αξίζει να τους ευεργετήσουμε.

Πόσο κοινωνικότητα περιέχουν όλα αυτά και πόσο ακοινώνητοι ήμασταν τότε στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση με τις «ομάδες» μας ! Η ζωή έβραζε και εμείς ζούσαμε στον κόσμο μας. Μια φορά τα παιδιά τού Ντοστογιέφσκι για να τον δοκιμάσουν στήθηκαν μαζί με τους ζητιάνους έξω από την Εκκλησία. Και ούτε είδε ότι ήταν τα παιδιά του, και τους έδωσε ελεημοσύνη.

«Όποιος δε στερείται τον κοινό νου, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να περιφρονεί τον εαυτό του, αδιάφορο αν είναι τίμιος ή όχι». Εδώ μας θυμίζει τον μεγαλύτερο άγιο, τον Απόστολο Παύλο, που μιλούσε με περιφρόνηση για τον εαυτό του. «Έκτρωμα» τον έλεγε, «πρώτο των αμαρτωλών», «ανάξιο να ονομάζεται Απόστολο» και άλλα πολλά.

Νομίζω στην Ελλάδα γενικά οι περισσότεροι έχουμε ταπεινό φρόνημα. Προσωπικά σπάνια να συναντήσω κάποιον υπερφίαλο, δηλαδή να έχει καβαλήσει το καλάμι που λέμε. Στον στρατό είχα συναντήσει έναν που έλεγε «είμαι ο καλύτερος Αρχιλοχίας του ΣΕΜ» και ο καημένος το πίστευε. Στην πραγματικότητα  ήταν από τους χειρότερους Αρχιλοχίες που είχα συναντήσει ως Έφεδρος Αξιωματικός του ΣΕΜ.

Δεν είναι όμως έτσι στις ΗΠΑ. Έλεγε ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος στην ομιλία του με τίτλο «Η άρνηση του ανθρώπου να γεννηθεί» : Αν στην Αμερική συνέχεια δεν φωνάζεις είμαι ο καλύτερος από όλους θα νομίζουν ότι είσαι ηλίθιος. Είναι το αμερικανικό στυλ. Είχα δει μερικά επεισόδια από το «Αμερική έχεις ταλέντο» και βγαίναν μερικοί και λέγαν είμαι ο καλύτερος κι ας ήταν ο χειρότερος, θα τα κάνω όλα τέλεια και θα μείνετε όλοι ξεροί. Είναι ένας πολιτισμός με στοιχεία παράνοιας, με πολλά στοιχεία παράνοιας. Στην Ελλάδα δεν μπορείς να το πεις είμαι ο καλύτερος γιατί θα πουν όλοι την ψώνισε ο άνθρωπος. Υπάρχει μια καλλιέργεια ακόμα πνευματική. Στην Αμερική αν δεν το πεις …

Κάποτε χρειάστηκε να συντάξω ένα βιογραφικό για ένα αμερικάνικο Πανεπιστήμιο για μια έρευνα. Το παίρνει ένας Αμερικανός και μου λέει, τι είναι αυτό πάτερ ; Μ’ αυτό ούτε καν την πόρτα δεν θα περάσεις. Τι πρέπει να γράψω , τον ρωτάω. Κάτσε μου λέει θα στο γράψω εγώ. Όταν το διάβασα λέω αυτό δεν το στέλνω. Ήταν μια τερατώδης αυτοδοξολογία. Μού λέει, όλοι έτσι θα γράψουν.

Τελικά στα νεανικά μου χρόνια αν και άκουσα να γίνεται λόγος για όλους τους μεγάλους, Ντοστογιέφσκι, Καζαντζίδη, άγιο Πορφύριο, άγιο Παΐσιο και άλλους, από την πολλή μου χαζομάρα από κανένα τους δεν ωφελήθηκα.

Ενδοοικογενειακή βία

 

 

Παρακολούθησα στην εκπομπή «αντιθέσεις» της ΚΡΗΤΗ TV την συζήτηση με θέμα :  Ενδοοικογενειακή βία- Η προσέγγιση της Ιατρικής Επιστήμης και της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας. Νομίζω πως αυτή η εκπομπή του δημοσιογράφου Γιώργου Σαχίνη μαζί με τις «αλήθειες με την Ζήνα» του Star είναι  από τις καλύτερες του είδους που υπάρχουν σήμερα στην ελληνική τηλεόραση.   

Ήταν πολύ σπουδαία όσα κατέθεσαν στην εκπομπή για την ενδοοικογενειακή βία οι δυο διακεκριμένοι επιστήμονες. Μου περνάει η σκέψη όμως πως στο θέμα της ενδοοικογενειακής  βίας εκτός από την Ιατρική Επιστήμη και την Κοινωνική Ανθρωπολογία, έχει να πει πολλά και η εμπειρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γιατί αν δεν δούμε ένα θέμα από κάθε μεταβλητή που το επηρεάζει, νομίζω η εξέτασή μας θα είναι ελλιπής.

Σύμφωνα λοιπόν με την εμπειρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ο άνθρωπος δεν ωθείται να κάνει το κακό μόνο από τον εαυτό του ή από το περιβάλλον που ζει. Υπάρχει ένα πρόσωπο που ο μόνος σκοπός που έχει είναι να ωθεί κάθε στιγμή τον άνθρωπο προς το κακό. Το πρόσωπο αυτό ονομάζεται Διάβολος ή Σατανάς ή Πονηρό Πνεύμα ή Πειρασμός. Η μεγαλύτερη επιτυχία αυτού του Πονηρού Πνεύματος είναι να πείσει τον άνθρωπο ότι δεν υπάρχει, οπότε ο άνθρωπος δεν φυλάγεται καθόλου από τις παγίδες του.

Και όμως σε πολλά σημεία η Αγία Γραφή συμβουλεύει τους πιστούς να έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα για να ξεφύγουν από τις παγίδες του Πονηρού. Θα αναφέρω μόνο την περιγραφή του σκλαβωμένου στην αμαρτία ανθρώπου που κάμνει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του κεφάλαιο Ζ΄ και στίχοι 14–25. Η μετάφραση είναι της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας και έγινε με την άδεια της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδας (synaxarion.gr).     

14 Γνωρίζομεν ὅτι ὁ νόμος εἶναι πνευματικός, ἀλλ’ ἐγὼ εἶμαι σαρκικός, πουλημένος εἰς τὴν ἁμαρτίαν.

15 Δὲν μπορῶ νὰ ἐννοήσω τὰς ἰδικάς μου πράξεις, διότι δὲν κάνω ἐκεῖνο ποὺ θέλω ἀλλὰ κάνω ἐκεῖνο ποὺ μισῶ.

16 Ἀλλ’ ἐὰν κάνω ἐκεῖνο ποὺ θέλω, τότε συμφωνῶ ὅτι ὁ νόμος εἶναι καλός.

17 Ἀλλὰ εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν ἐνεργῶ πλέον ἐγῶ, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία ποὺ κατοικεῖ μέσα μου.

18 Διότι ξέρω ὅτι δὲν κατοικεῖ τίποτε καλὸν μέσα μου, δηλαδὴ εἰς τὴν σάρκα μου. Ἡ θέλησις νὰ κάνω τὸ καλὸν ὑπάρχει, ἀλλὰ δὲν ἔχω τὴν δύναμιν νὰ τὸ κάνω,

19 διότι δὲν κάνω τὸ καλὸ ποὺ θέλω, ἀλλὰ τὸ κακὸν ποὺ δὲν θέλω, αὐτὸ κάνω.

20 Καὶ ἐὰν κάνω ἐκεῖνο ποὺ δὲν θέλω, τότε δὲν ἐνεργῶ πλέον ἐγὼ ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία ποὺ κατοικεῖ μέσα μου.

21 Καὶ ἔτσι βρίσκω τοῦτον τὸν νόμον, ὅτι δηλαδὴ ἐνῷ ἐγὼ θέλω νὰ κάνω τὸ καλόν, μέσα μου ὑπάρχει πρόχειρον τὸ κακόν.

22 Αἰσθάνομαι μεγάλην εὐχαρίστησιν εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν ἐσωτερικόν μου ἄνθρωπον, ἀλλὰ βλέπω ἄλλον νόμον εἰς τὰ μέλη μου,

23 ὁ ὁποῖος ἀντιστρατεύεται εἰς τὸν νόμον τοῦ λογικοῦ μου καὶ μὲ αἰχμαλωτίζει διὰ τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας ποὺ ὑπάρχει εἰς τὰ μέλη μου.

24 Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! Ποιός θὰ μὲ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦτο τὸ καταδικασμένον εἰς θάνατον;
25 Εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας. Ἄρα λοιπὸν ἐγὼ ὁ ἴδιος μὲ τὸν νοῦν μου δουλεύω εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν σάρκα μου εἰς τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας.

Δηλαδή με απλά λόγια, συχνά μέσα στην οικογένειά μας δεν παρουσιάζουμε την καλή συμπεριφορά που θέλουμε, αλλά μια βίαιη συμπεριφορά που δεν θέλουμε. Και στην βία αυτή μας σιγοντάρει και ο Πονηρός, ιδίως αν του έχουμε δώσει το δικαίωμα με τις αμαρτίες μας.

Θυμάμαι την πρώτη μου κόρη που γεννήθηκε το 1991 με το παραμικρό την χτυπούσα χωρίς να ξέρω το γιατί. Τόσο υπερβολικά γινόταν αυτό ώστε μου έλεγε αργότερα η πεθερά μου πως όταν την πρόσεχε αυτή, προσπαθούσε να την κοιμίσει πριν γυρίσω σπίτι, για να μην την χτυπήσω. Νομίζω πως με ωθούσε στην βία αυτή ο Πονηρός επειδή του έδινα πολλά δικαιώματα με τις αμαρτίες μου και την απρόσεκτη ζωή μου.

Έλεγε σε μια ομιλία ο Μητροπολίτης Λεμεσού π. Αθανάσιος όταν σε ρίξει σε μια αμαρτία ο Πονηρός (αμαρτία είναι και η βία) να του λες : «Εδώ αυτός ο χώρος είναι σιδηρουργείο. Χτυπήματα δίνεις, χτυπήματα παίρνεις. Με τραυμάτισες με την αμαρτία, θα σε τραυματίσω κι εγώ με την προσευχή».

Μου άρεσαν αυτά μου είπε μετά το 1.50΄ο κ. Νικολακάκης, Καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης : «Αυτό που συχνά θεωρώ μια παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας, είτε αφορά την ψυχιατρική, είτε αφορά την εκπαίδευση, είτε αφορά την δικαιοσύνη, είναι ότι στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι θεσμοί ενώ έχουν ένα νομικό πλαίσιο που τους υποστηρίζει, έχουν μια εξέλιξη υπέρ τους, αδυνατούν να έχουν μια κουλτούρα. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε ούτε νομικό πολιτισμό, ούτε εκπαιδευτικό πολιτισμό, ούτε ψυχιατρικό πολιτισμό. Αυτό κάπου οφείλεται. Δηλαδή είμαστε μια χώρα η οποία είναι σαν να αναχουμίζει, για να χρησιμοποιήσω κρητική έκφραση, αυτούς τους θεσμούς. Για παράδειγμα πάρτε την δικαιοσύνη. Ξέρουμε την οργάνωσή της σήμερα, πόσα Πρωτοδικεία ανοίγουν, πόσα κλείνουν, πόσα Εφετεία … Εγώ δεν ξέρω πια. Κάποτε ήξερα. Ούτε με τις Εφορίες ξέρω. Ούτε με τις Πολεοδομίες ξέρω, ούτε με την Ψυχιατρική ξέρω.

Θέλω να πω ότι αυτή η υποτιθέμενη αέναη κίνηση εκσυγχρονισμού, υποτιθέμενης αξιολόγησης των θεσμών κλπ στο τέλος έχει κάτι που οδηγεί στην αποδόμησή τους, για ποιο λόγο δεν ξέρω. Μήπως για να μείνουν γραφειοκρατικά μορφώματα όπως είναι σήμερα ; Η Δικαιοσύνη ας πούμε, εκεί που πρέπει κάμνει 10 χρόνια να βγάλει μια απόφαση, εκεί που δεν πρέπει την βγάζει αμέσως, αυτά σημαίνουν ότι είναι ένα γραφειοκρατικό μόρφωμα, δεν επιτελεί κάτι άλλο. Είναι η μόνη υπηρεσία στην Ελλάδα που δεν έχει ψηφιοποιηθεί, αν είναι δυνατόν. Οι θεσμοί δεν χρειάζονται επιπλέον νόμους, ούτε επιπλέον καταστολή. Χρειάζονται μια κουλτούρα. Η κουλτούρα για να διαμορφωθεί έχει ένα βραδύ ρυθμό. Υπάρχει και ένα ήθος, των δικαστών, των ψυχιάτρων, των εκπαιδευτικών, των … Αν δεν τόχουμε αυτό δεν μπορούμε να μιλήσουμε για δεοντολογία του κάθε επαγγέλματος».

Σκεφθείτε εσείς σύμφωνα με τα λόγια του κ. Καθηγητή αν οι λέξεις Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Οικονομία, Πρόνοια, Υγεία έχουν νόημα για την Ελλάδα. Μήπως να θυμίσω την θέση που κατέχει η χώρα μας στην διαφθορά ; Εγώ θα αναφερθώ μόνο στην λέξη Σχολείο. Σχολείο είναι η κοινωνική Δομή που στέλνουν οι γονείς τα παιδιά τους για να μάθουν να έχουν όρια στη ζωή τους, να αποκτήσουν ήθος και σεβασμό προς τους άλλους, να συγκροτηθούν επιστημονικά και πολιτισμικά. Σχολείο είναι αυτό που έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος για τον δάσκαλό του Αριστοτέλη : «Στους  γονείς  μου οφείλω  το ζην, αλλά στον δάσκαλό μου το  ευ ζην». Δυστυχώς η πραγματικότητα που ζούμε σήμερα συχνά στην Ελλάδα είναι λάθος να ονομάζεται Σχολείο.

Μεγάλο θύμα ενδοοικογενειακής βίας είναι και η αγία Θωμαΐς από την Λέσβο, η προστάτιδα του συζυγικού βίου. Έζησε 13 χρόνια μαρτυρικής ζωής με τον άντρα της ο οποίος την χτυπούσε αλύπητα και τελικά σε τελικά σε ηλικία 38 χρονών πέθανε από τις πληγές. Ο Θεός παραχώρησε να δαιμονιστεί ο άντρας της και το δαιμόνιο έφυγε από μέσα του μόνο όταν τον οδήγησαν στον τάφο της αγίας και την παρακάλεσαν να τον θεραπεύσει. Αυτής αγίαις πρεσβείαις να μας ελεήσει ο Θεός.  Αμήν.    

Η πιο μεγάλη θλίψη

 

 

Διαβάζοντας την ομιλία του αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου στον 4^ο ψαλμό τού Δαβίδ μού έκανε εντύπωση η εξήγησή του στα λόγια «ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με». Δηλαδή λέει ο Δαβίδ, Θεέ μου όταν ήμουν σε θλίψη με ανακούφισες, με παρηγόρησες.

 «Εν θλίψει ἐπλάτυνάς με». Δεν είπε ο Δαβίδ «μού αφαίρεσες τις θλίψεις», ούτε «έδιωξες τους πειρασμούς», αλλά τα άφησε ο Θεός  να υπάρχουν και απλώς τον παρηγόρησε. Το πολυμήχανο του Θεού και η αφθονία των μέσων που χρησιμοποιεί φαίνονται όχι μόνο με το ν’ απομακρύνει τις θλίψεις μας, αλλά και στο ότι ενώ συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στις θλίψεις, μάς προσφέρει μεγάλη ανακούφιση. Αυτό δείχνει και την δύναμη του Θεού, επειδή ζώντας μέσα στις θλίψεις γινόμαστε πιο ευσεβείς, και με πολλούς τρόπους παρηγορεί ο Θεός την θλιμμένη ψυχή, αλλά δεν αφαιρεί ο Θεός την θλίψη επειδή βοηθάει την ψυχή να μην πέσει στην ραθυμία και την αδράνεια.

Πως θα μπορούσε να υπάρξει παρηγοριά στην θλίψη ; Όπως στην κάμινο των τριών παίδων στη Βαβυλώνα και στον λάκκο με τα λιοντάρια που έβαλαν τον Δανιήλ. Στην κάμινο δεν έσβησε ο Θεός την φωτιά, αλλά τους έκανε να νοιώθουν άνεση. Δεν φόνευσε τα λιοντάρια, αλλά κατέστησε τον Δανιήλ ασφαλή. Και η κάμινος έκαιγε και τα λιοντάρια ήταν στον λάκκο, αλλά οι δίκαιοι απολάμβαναν πολλή άνεση.

Πολλοί επειδή ευημερούν έχουν παράνομες ερωτικές σχέσεις και καταπονούν την ψυχή και τα σώματά τους, ξοδεύουν και χρήματα κάμνοντας ανάρμοστα πράγματα, όταν όμως πέσουν σε θλίψη ελευθερώνονται απ’ αυτά και φτάνουν σε άνεση. Όπως εκείνοι που ενώ έχουν πυρετό δεν σταματάνε να τρώνε και να πίνουν πολύ κι έτσι γίνονται χειρότερα, ενώ αν στενοχωρήσουν λίγο τον εαυτό τους περιορίζοντας το φαγητό και το ποτό, σε λίγο θα γίνουν καλά και όντες υγιείς θ’ απολαμβάνουν τα αγαθά. Συνήθως τίποτα δεν μας ανακουφίζει τόσο, όσο η θλίψη της απομάκρυνσης από όλα τα κοσμικά πράγματα.

Ο Δαβίδ όταν ήταν σε άνεση ένιωσε πολλή θλίψη καταπιεζόμενος από την πονηρή επιθυμία να κάνει την αμαρτία της μοιχείας η οποία στην συνέχεια τον οδήγησε και στον φόνο. Μετά που έπεσε στην θλίψη εξ αιτίας της καταδίωξης από τον γιό του Αβεσσαλώμ, ένιωθε ανακούφιση επειδή του έφυγε η φωτιά της πονηρής επιθυμίας  (δεν είμαι σίγουρος ότι έτσι ακριβώς τα εννοεί ο Χρυσόστομος).

Τίποτα δεν προξενεί τόση θλίψη, όσο το να πολιορκείται η ψυχή από τα πάθη. Όλες οι άλλες θλίψεις μας έρχονται από έξω, ενώ οι θλίψεις από την πίεση που μας κάνουν τα πάθη μας, έρχονται από μέσα μας. Και εάν συμβαίνει ο κόσμος να μας λυπεί, αλλ’ εμείς δεν λυπούμε τον εαυτό μας, δεν θα πάθουμε τίποτα το φοβερό. Άρα από εμάς εξαρτάται το να θλιβόμαστε ή να μη θλιβόμαστε.

Για να μάθεις πόση ανακούφιση προκύπτει από τις θλίψεις άκουσε τον Απόστολο Παύλο που λέει : «Η θλίψη δημιουργεί υπομονή, η υπομονή δοκιμασμένο χαρακτήρα, ο δοκιμασμένος χαρακτήρας ελπίδα, η δε ελπίδα δεν ντροπιάζει». Βλέπεις τα τρία καλά που απέκτησες και σε γεμίζουν χαρά, τα οποία γέννησε η θλίψη ; Υπομονή, δοκιμασμένο χαρακτήρα και ελπίδα.

Θα σταθώ ιδιαίτερα στα λόγια του Χρυσοστόμου :  «Ουδέν γάρ ούτω ποιεί θλίψιν, ως το πολιορκείσθαι την ψυχήν υπό των παθών» δηλαδή τίποτα δεν προξενεί τόση θλίψη, όσο το να πολιορκείται η ψυχή από τα πάθη και νομίζω πως εννοεί ο Πατήρ όταν είναι σκλαβωμένη η ψυχή στα πάθη. Γιατί τότε, αντί η ψυχή να κάμνει την σάρκα να πετάει και να την ανεβάζει στον ουρανό, σέρνεται από την σάρκα μέσα στον βούρκο.

Με απλά λόγια, σύμφωνα με τον μεγάλο Πατέρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας Χρυσόστομο, η πιο μεγάλη θλίψη που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος δεν είναι ούτε αν πεθάνει το παιδί του, ούτε αν πεθάνει το ταίρι του, ούτε αν χρεοκοπήσει, ούτε αν τον απολύσουν από την εργασία του, ούτε αν πάθει καρκίνο, ούτε αν μείνει ανάπηρος, ούτε τίποτα, τίποτα, τίποτα. Όλα αυτά είναι μεγάλες θλίψεις, αλλά δεν μπορούν να φτάσουν την θλίψη που ζει ο άνθρωπος που είναι σκλαβωμένος στα πάθη.

Ο καθένας μας αν εξετάσει με ειλικρίνεια την ζωή του νομίζω θα συμφωνήσει με τα λόγια του Χρυσοστόμου. Τότε που η τηλεόραση είχε πολλά κανάλια από απροσεξία μού έγινε πάθος και δεν μπορούσα να αντισταθώ στο να βλέπω. Καθόμουν να βλέπω μέχρι αργά ταινίες, κυρίως αισθησιακές. Και ήταν πρόβλημα και στα ταξίδια που είχα ως Ιατρικός Επισκέπτης επειδή όλα τα ξενοδοχεία είχαν στο δωμάτιο τηλεόραση με ένα σωρό κανάλια. Θυμάμαι κάποια φορά που επέστρεφα από την Αλεξανδρούπολη στην Θεσσαλονίκη Παρασκευή απόγευμα κατάκοπος από την εργασία και από την αϋπνία λόγω της τηλεόρασης, έξω από την Καβάλα με πήρε ο ύπνος στο τιμόνι κι από θαύμα δεν σκοτώθηκα.

Μου περνάει η σκέψη ότι ο Θεός σε όλες τις θλίψεις που ζούμε μας βοηθάει. Δεν νομίζω πως ισχύει μόνο για τον Δαβίδ το «ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με». Είναι δυνατό μια μητέρα να χάσει το παιδί της και να μην την παρηγορήσει μυστικά ο Θεός ; Μου έλεγε ένας κουμπάρος μου πως όταν ήταν μικρή η κόρη του και κινδύνευε να πεθάνει από σηψαιμία, ένοιωθε τόσο κοντά του την παρουσία του Θεού πως νόμιζε ότι μπορούσε να τον πιάσει.

Δεν άντεξε ο Ιούδας την μεγάλη θλίψη από τα πάθη που έσερναν την ψυχή του και κρεμάστηκε. Ακούσαμε την Μεγάλη Πέμπτη : «Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον, φεῦγε ἀκόρεστον ψυχὴν τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι».

Από πού προέρχονται οι σκέψεις μας σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία

 

 

Ο Χρυσόστομος σε μια ομιλία του αναφέρεται στον αγώνα της Ρεβέκκας να γλιτώσει τον γιό της Ιακώβ από τον αδελφό του Ησαύ που ήθελε να τον σκοτώσει. Έτσι ο Θεός έφερε στο μυαλό της Ρεβέκκας το σχέδιο να προσποιηθεί στον άντρα της τον Ιακώβ πως θα πεθάνει αν πάρει από το μέρος εκείνο γυναίκα ο Ιακώβ, αλλά να πάει να βρει γυναίκα από την δικιά της πατρίδα που ήταν μακριά.

 Έτσι ούτε τον φθόνο του Ησαύ φανέρωσε στον πατέρα του, αλλά και τον Ιακώβ μπόρεσε με την ευλογία του πατέρα του να απομακρύνει. Δεν πιστεύω να σκανδαλίστηκε κανείς επειδή ο Θεός πρότεινε το ψέμα ; Θα προτιμούσατε να γίνει αδελφοκτονία ;

Λέει λοιπόν ο Χρυσόστομος: «Σκόπει πως ευπρόσωπον εύρε πρόφασιν. Όταν γαρ ημίν η άνωθεν συμπράττη δεξιά, και τα δυσχερή εύκολα γίνεται, και τα δύσκολα ράδια. Επεί ούν και αύτη είχε τον των όλων Θεόν συναινούντα αυτής τη γνώμη, πάντα τα δυνάμενα συντελείν τη οικονομία τη μελλούση, και του παιδός τη σωτηρία, υπέβαλεν αυτής τη διανοία».

Μετάφραση : Πρόσεξε πως βρήκε καλή δικαιολογία. Διότι όταν μας βοηθάει η δεξιά του Θεού, και τα δυσχερή γίνονται εύκολα και τα δύσκολα εύκολα. Επειδή λοιπόν και αυτή είχε την συναίνεση του Θεού στην απόφασή της, όλα όσα μπορούσαν να συντελέσουν στην πραγματοποίηση του σχεδίου του Θεού και στην σωτηρία του παιδιού, ο Θεός τα έφερε σκέψεις στο μυαλό της.   

Και λίγο παρακάτω λέει : «Ταύτα ποιεί ο δίκαιος, ουκ οίκοθεν ορμώμενος, αλλά της άνωθεν χάριτος ενηχούσης αυτού τη διανοία». Εδώ σχολιάζει ο Χρυσόστομος πως το τέχνασμα να βάλει ο Ιακώβ ξεφλουδισμένα ραβδιά στις ποτίστρες των προβάτων ώστε τα πρόβατα βλέποντας τα ραβδιά να γεννάνε στην συνέχεια παρδαλά πρόβατα τα οποία θα ανήκαν στον Ιακώβ και όχι στον πεθερό του τον Λάβαν, αυτό το τέχνασμα δεν προήλθε από τον Ιακώβ, αλλά ο Θεός το αποκάλυψε στο μυαλό του.

Νομίζω και μόνο από τα παραδείγματα αυτά φαίνεται καθαρά πως κάποιες σκέψεις που μας έρχονται στο μυαλό είναι από τον Θεό. Άλλες σκέψεις που μας έρχονται είναι δικές μας. Προέρχονται από το συνειδητό, από το ασυνείδητο, από όσα έχουμε ζήσει, από όσα έχουμε καταλάβει, από φοβίες μας, από εμπειρίες μας. Δηλαδή η πηγή αυτών των σκέψεων είναι ο εαυτός μας.

Σύμφωνα όμως με την διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας υπάρχει και μια τρίτη πηγή των σκέψεων που μας έρχονται. Ο Διάβολος. Ο Πονηρός επειδή είναι πνεύμα μπορεί να φέρνει σκέψεις στο μυαλό μας. Αυτές τις σκέψεις, είτε μας παρακινούν να κάνουμε κάτι «καλό», είτε μας παρακινούν να κάνουμε κάτι κακό πρέπει να μην τις δώσουμε καμιά σημασία.

Για παράδειγμα είμαστε στο διαδίκτυο και μας  πετάει μια σκέψη να δούμε κάτι πονηρό. Ο Διάβολος δεν ξέρει αν αποδεχτήκαμε την συμβουλή του και περιμένει να δει αν θα το κάνουμε. Φυσικά εμείς καταλαβαίνοντας την προσβολή μια καλή κίνηση είναι να γονατίσουμε και να προσευχηθούμε οπότε ο Διάβολος κατά το κοινώς λέγειν «πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος».  

Το πρόβλημα είναι πως όταν μας έρχεται μια σκέψη στο μυαλό δεν μπορούμε να ξέρουμε από ποια από τις τρεις πηγές προέρχεται. Επειδή και ο Διάβολος τις σκέψεις που μας φέρνει σαν «καλές» μας τις προτείνει. Θυμηθείτε τον μεγάλο μας σοφό Σωκράτη που έλεγε «ουδείς εκών κακός». Πολλοί κακοί είναι κακοί επειδή απλώς έχουν πιαστεί στις παγίδες του Διαβόλου, για να σχολιάσω από χριστιανικής πλευράς τα λόγια του μεγάλου σοφού.

Μόνο μεγάλοι άγιοι είχαν το χάρισμα της διάκρισης των σκέψεων. Ρώτησαν κάποτε έναν ασκητή μοναχό που ζούσε έγκλειστος , δηλαδή ζούσε κλεισμένος σε μια σπηλιά και δεν έβλεπε άνθρωπο. «Τι κάμνεις μόνος όλη μέρα ;». Και τους απάντησε : «Εξετάζω τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου, για να καταλάβω από πού προέρχονται».

Νομίζω εμείς σήμερα στο χάος της πληροφορίας που ζούμε, όχι τις σκέψεις δεν είμαστε σε θέση να εξετάσουμε, αλλά ούτε καν και αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Γι αυτό αυτήν την περίοδο της άσκησης που μόλις ξεκίνησε, ας μην κάνουμε μόνο νηστεία φαγητών, αλλά ας κάνουμε και νηστεία στις πληροφορίες που δεχόμαστε.

Καλή Σαρακοστή !              

Η «δικαιοσύνη» της ανθρώπινης Δικαιοσύνης

 

 

Τελευταία είδα στο Netflix μερικά ντοκιμαντέρ για εγκλήματα που έγιναν στις  ΗΠΑ πριν λίγα χρόνια. Μου έκανε εντύπωση η αδυναμία της ανθρώπινης Δικαιοσύνης στο να αποδώσει δικαιοσύνη.

Για παράδειγμα ένας 45χρονος πρώην πεζοναύτης του στρατού των ΗΠΑ δικάστηκε επειδή βίασε τρεις φορές μια 20χρονη την οποία είχε απαγάγει, και ακόμα, για οπλοχρησία, διαρρήξεις σπιτιών και ηδονοβλεψία. Η ποινή του ήταν να κλειστεί στην φυλακή για 40 χρόνια, δηλαδή ουσιαστικά ισόβια.

Το 2019 ένας 35χρονος άντρας δεν τα πήγαινε καλά με την γυναίκα του και τα έφτιαξε με άλλη γυναίκα. Ένα πρωί σκότωσε την γυναίκα του η οποία ήταν 4 μηνών έγκυος και τα δυο μικρά του κοριτσάκια. Η ποινή του ήταν τρεις φορές ισόβια στην φυλακή δηλαδή ουσιαστικά ισόβια. Αφού μια ζωή έχει ο άνθρωπος, ποια η διαφορά αν καταδικαστεί τρεις φορές ή μια φορά ισόβια ; (Μου περνάει η σκέψη πως αν δεν τα είχε φτιάξει με την άλλη γυναίκα δεν θα έκαμνε τα εγκλήματα).

Οι δυο άντρες τιμωρήθηκαν ουσιαστικά με την ίδια ποινή ενώ τα εγκλήματα που διέπραξαν διέφεραν τεράστια στην βαρύτητα. Για ποιο λόγο ; Γιατί απλά η ανθρώπινη Δικαιοσύνη είναι αδύναμη.

Λέει ο ιερός Χρυσόστομος στην 27^η ομιλία του : «Εάν μυρίους τις εργάσηται φόνους, και τοσαύτα αίματα εκχέη, πως την αξίαν δώη δίκην, του αίματος αυτού μόνου εκχυθέντος ; Μη τούτο λογίζου, άνθρωπε, αλλ’ εννόει ότι τοιούτον μετ’ ού πολύ δέξεται σώμα άφθαρτον, το δυνάμενον διηνεκή και αιώνιον κόλασιν υπέχειν».

Μετάφραση : «Αν κάνει κάποιος χιλιάδες φόνους και χύσει τόσα αίματα, πως θα λάβει την τιμωρία που του αξίζει, αν χυθεί μόνο το δικό του αίμα ; Μη το σκέπτεσαι αυτό, άνθρωπε, αλλά να καταλάβεις ότι μετά από λίγο καιρό θα αποκτήσει άφθαρτο σώμα, το οποίο θα αντέχει να τιμωρείται αιώνια».   

Θυμόμαστε όλοι από την ιστορία πως η επιθυμία αυτών που βασάνιζαν φρικτά ανθρώπους ήταν να μην πεθάνουν γρήγορα από τα βασανιστήρια κι έτσι την γλιτώσουν. Για παράδειγμα στο παλούκωμα πρόσεχαν να μην ακουμπήσει το παλούκι ζωτικά όργανα και πεθάνει ο άνθρωπος. Αυτή την απάνθρωπη μορφή βασανισμού των ανθρώπων την εφάρμοσαν υπερβολικά οι Τούρκοι στα 400 χρόνια σκλαβιάς και την θεωρούσαν νόμιμη.

 Ποτέ οι Έλληνες, ακόμα και στα χρόνια της αρχαιότητας, δεν χρησιμοποίησαν τέτοιο τρόπο βασανισμού σε ανθρώπους. Στον Αθανάσιο Διάκο του πέρασαν οι Τούρκοι ένα παλούκι από τον πρωκτό προσέχοντας να μην ακουμπήσει ζωτικά όργανα και πεθάνει και το έβγαλαν από τον δεξιό ώμο. Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει και 3 μέρες μέσα σε φρικτούς πόνους πριν πεθάνει. Δεν πεθαίνει εύκολα επειδή το παλούκι εμποδίζει την αιμορραγία.   

Γι αυτό έλεγε ο Χριστός : «Μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι» (Ματθ.10,28). Δηλαδή μας λέει ο Χριστός, να μη φοβόμαστε αυτούς που το χειρότερο που μπορούν να μάς κάνουν είναι να θανατώσουν το σώμα μας. Μα το σώμα μας αυτό θα πεθάνει σε λίγο καιρό, θέλουμε δε θέλουμε.

Εκείνο όμως το άφθαρτο σώμα δεν θα μπορεί να πεθάνει για να γλιτώσει την κόλαση. Γι αυτό γράφει κάπου στην Αποκάλυψη του Ιωάννου, θα παρακαλάνε να πεθάνουν, αλλά δυστυχώς δεν θα υπάρχει πλέον θάνατος.    

Μου έλεγαν συνάδελφοι που είδαν την ταινία «Φόνισσα» ότι ψυχοπλακώθηκαν. Κι εγώ έτσι ένιωσα από την ταινία. Όταν όμως διάβασα το βιβλίο που το είχε προσφορά η «Καθημερινή» και ευτυχώς ήταν στην γλώσσα του Παπαδιαμάντη, είδα ένα κλίμα αισιοδοξίας που δεν υπήρχε στην ταινία.

Ακόμα, η «Φόνισσα» δεν αυτοκτόνησε όπως παρουσιάζεται στην ταινία, αλλά πνίγηκε όπως έπνιγε κι αυτή τα κοριτσάκια, στην προσπάθειά της να προλάβει να εξομολογηθεί τα εγκλήματά της. «Η γραία Χαδούλα εύρε τον θάνατο εις το πέρασμα του Αγίου Σώστη, εις τον λαιμόν τον ενώνοντα τον βράχο του ερημητηρίου με την ξηράν, εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης».     

Η μεγάλη παγίδα της «ενημέρωσης» για την κακία άλλων ανθρώπων

 

 

Ένας από τους σπουδαιότερους αγωνιστές της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ο άγιος Μάρκος ο ασκητής. Στους μοναχικούς κύκλους υπήρχε η ρήση : «πάντα όσα έχεις πώλησον και Μάρκον αγόρασον» δηλαδή, πούλησε ότι έχεις και δεν έχεις και αγόρασε το βιβλίο με τους λόγους του αγίου Μάρκου του ασκητού. Καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για χρόνια που ήσαν δυσεύρετα και πανάκριβα τα βιβλία, τα οποία ήσαν βέβαια γραμμένα με το χέρι.

 Λέει λοιπόν κάπου ο άγιος Μάρκος : «Μη θέλε ακούειν αλλότρια πονηρεύματα. Τω γαρ τοιούτω θελήματι, και οι χαρακτήρες των πονηρευμάτων εγγράφονται». Δηλαδή, να μη θέλεις να ακούς τις πονηρές πράξεις των άλλων. Επειδή αν το κάμνεις, αποτυπώνονται στην ψυχή και τα χαρακτηριστικά των πονηρών πράξεων.  

Να το εξηγήσω πιο αναλυτικά. Βλέπεις ειδήσεις στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο που αφορούν κακές δηλαδή πονηρές πράξεις άλλων ανθρώπων. Φυσικά οι παρουσιαστές της τηλεόρασης ή οι διαχειριστές της ιστοσελίδας παρουσιάζουν όσο μπορούν με περισσότερες λεπτομέρειες τις πονηρές πράξεις που έκαναν οι συνάνθρωποί μας, για να αυξήσουν την τηλεθέαση ή την επισκεψιμότητα στην ιστοσελίδα.

Φυσικά εσύ φρίττεις και απορείς και οργίζεσαι με την τόση κακία των ανθρώπων. Να θυμίσω Πισπιρίγκου στην Πάτρα, την Καρολάιν από την Σκόπελο, σωρεία σεξουαλικών εγκλημάτων και άλλες κακές ειδήσεις «ων ουκ έστιν αριθμός». Συχνά δεν μονολογούμε «Αστυνομικό δελτίο είναι οι ειδήσεις ; Δεν υπάρχει πια τίποτα καλό να ακούσουμε ;». Πριν χρόνια είχα ξεφυλλίσει κι ένα βιβλίο «Η μελαγχολία της Ελλάδας μετά τις ειδήσεις των 8».

Ας πω κι άλλο παράδειγμα. Βλέπεις ντοκιμαντέρ στο Netflix για τον δράκο σε μια περιοχή της Ινδίας που βίασε και σκότωσε πολλές γυναίκες. Βλέπεις άλλο ντοκιμαντέρ για έναν στις ΗΠΑ που έκανε επιθετική πορνογραφία. Εννοείται τα ντοκιμαντέρ είναι σε πολλά επεισόδια για να παρουσιαστούν όσο γίνεται περισσότερες λεπτομέρειες και δείχνουν και άσεμνες εικόνες, ακούγονται και πολλές αισχρολογίες, βρισιές κάθε είδους και απορείς με τη κακία που είχαν μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι. Μένεις έκπληκτος σε πόση κατάντια μπορεί να κατρακυλήσει ο άνθρωπος !

Αυτό που δεν βλέπεις είναι την παγίδα που έχεις πιαστεί ο ίδιος σου. Μα θα πείτε, ποια παγίδα, απλώς ενημερώνομαι για τις εγκληματικές πράξεις που έχουν συμβεί στον κόσμο που ζω. Τι, έξω από τον κόσμο βρίσκομαι εγώ ;

Για να θυμηθούμε τι είπε ο άγιος Μάρκος. Όταν ακούς τις πονηριές των άλλων, αυτές οι πονηριές αποτυπώνονται στην ψυχή σου. Δηλαδή με απλά λόγια αυτή η «ενημέρωση» για τις πονηρές πράξεις των άλλων δεν αφήνει ανεπηρέαστη την δικιά σου ψυχή, αλλά γράφονται και σ’ αυτήν οι πονηριές. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα ; Το αποτέλεσμα είναι να αδυνατίζει η ψυχή σου και να γίνεται πιο ευάλωτη στο να νικηθεί από τις ίδιες πονηριές ή από άλλες.

Ξέρω τι θα μου πείτε. Αν δεν έχουμε την παρηγοριά των ειδήσεων που μπορεί μέσα να έχουν πονηριές, την παρηγοριά των ντοκιμαντέρ που μπορεί μέσα να έχουν πονηριές, την παρηγοριά των ταινιών που μπορεί μέσα να έχουν πονηριές, την παρηγοριά των τραγουδιών που μπορεί μέσα να έχουν πονηριές, την παρηγοριά των … πως θα ζήσουμε ; Θα είναι ανούσια η ζωή μας.

Σωστά τα λέτε. Γιατί νομίζετε είπε ο Χριστός : «Στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένῃ ἡ ὀδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωὴν» (Ματθ.7,14). Αυτή όμως η θλίψη είναι μόνο στην αρχή. Αν δείξουμε αντρεία και αρνηθούμε τις παρηγοριές που είναι ανακατεμένες με την πονηριά, θα γευτούμε την παρηγοριά του Θεού που η ανθρώπινη γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει. Το εύχομαι για όλους μας.                     

Αναστενάρια : ένα θαύμα που ερμηνεύει η χημεία ( ; )

 

 

Στο σχολικό βιβλίο της Χημείας της Γ΄ Λυκείου στο κεφάλαιο της θερμοχημείας στην σελίδα «Γνωρίζεις ότι …» υπάρχει ένα παράθεμα με τίτλο «Αναστενάρια : ένα θαύμα που ερμηνεύει η χημεία». Περίπου τα ίδια υπάρχουν και στο σχολικό βιβλίο «Φυσικά της Ε΄ Δημοτικού». Ας δούμε λοιπόν τι λέγεται στο παράθεμα :     

«Τα αναστενάρια είναι ένα έθιμο λατρείας που γίνεται στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και στην Αγία Ελένη Σερρών, από τις 20 έως τις 23 Μαΐου και συνδέεται με τη γιορτή του Άγιου Κωνσταντίνου και Ελένης. Κάθε χρόνο τα μέσα μαζικής επικοινωνίας στρέφουν την προσοχή τους στο πρωτόγνωρο αυτό τελετουργικό έθιμο, που το αποκορύφωμα του είναι ο εκστατικός χορός των αναστενάρηδων στα αναμμένα κάρβουνα. Πώς όμως μπορεί να εξηγηθεί αυτό;
Είναι κοινή διαπίστωση ότι δεν πρόκειται για τέχνασμα ή απάτη. Οι αναστενάρηδες πραγματικά ποδοπατούν για ώρα τα αναμμένα κάρβουνα, χωρίς τα πέλματα τους να παρουσιάζουν το παραμικρό έγκαυμα. Ούτε υπάρχει η εκδοχή της ομαδικής υποβολής των θεατών, αφού η τελετουργία έχει πολλές φορές κινηματογραφηθεί και φωτογραφηθεί. Πρόκειται λοιπόν για θαύμα; Η θερμοχημεία μπορεί να δώσει ορισμένες εξηγήσεις στο θέμα:
1. Τα ανθρώπινα κύτταρα έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε νερό και επειδή το νερό έχει μεγάλη ειδική θερμοχωρητικότητα (c) η θερμοχωρητικότητα των κυττάρων (C = mc) έχει μεγάλη τιμή. Αυτό με άλλα λόγια σημαίνει, ότι μεγάλο ποσό θερμότητας πρέπει να μεταφερθεί στο πέλμα του ποδιού για να αυξηθεί η θερμοκρασία τόσο, ώστε να προκαλέσει καταστροφή στα κύτταρα. Όμως, λόγω των χορευτικών κινήσεων δεν έχουμε μεγάλο χρόνο επαφής μεταξύ του κάρβουνου και του ποδιού, ώστε να μεταφερθεί μεγάλο ποσό ενέργειας.

2. Η επιφάνεια των πυρακτωμένων κάρβουνων είναι σχετική μικρή και έτσι παρόλο που η θερμοκρασία είναι πολύ μεγάλη το θερμικό περιεχόμενό τους είναι σχετικά μικρό. Είναι όπως μια σπίθα, που αν πέσει πάνω μας δεν προκαλεί έγκαυμα, λόγω της μικρής της μάζας, άσχετα αν έχει μεγάλη θερμοκρασία.
3. Ο ιδρώτας (λόγω του χορού) και γενικώς η υγρασία που υπάρχει στο πέλμα του ποδιού (η υγρασία είναι μεγάλη στο περιβάλλοντα χώρο - γι’ αυτό πιθανόν η πυροβασία γίνεται βράδυ) απορροφά μέρος της θερμικής ενέργειας για την εξάτμιση τους. Να σημειωθεί, ότι η θερμότητα εξάτμισης του νερού είναι μεγάλη.
Το φαινόμενο λοιπόν της πυροβασίας, που να σημειωθεί ότι δεν γίνεται κατ’αποκλειστικότητα στα αναστενάρια, αλλά και στην Ινδία, Κεϋλάνη Β. Αυστραλία κλπ, μπορεί να ερμηνευθεί με βάση τη θερμοχημεία. Θεωρητικά λοιπόν, με κατάλληλη προετοιμασία και υπό κατάλληλες συνθήκες, θα μπορούσε ο καθένας μας να γίνει αναστενάρης. Βέβαια μην είμαστε απόλυτοι, γιατί καμιά φορά και η επιστήμη κάνει λάθη».

Επειδή όποτε ψήνω στα κάρβουνα καίγομαι ακόμα φορώντας και ειδικά γάντια, θυμάμαι το παράθεμα αυτό και γελάω. Ώστε λοιπόν σύμφωνα με τους συναδέλφους συγγραφείς του σχολικού βιβλίου επειδή τα ανθρώπινα κύτταρα έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε νερό, επειδή οι αναστενάρηδες χορεύουν γρήγορα, επειδή η επιφάνεια των πυρακτωμένων κάρβουνων είναι μικρή, επειδή τα πέλματα είναι πολύ ιδρωμένα, δεν καίγονται τα πόδια των ανθρώπων.  

Τι λέτε συνάδελφοι ; Μιας και είμαστε των Φυσικών Επιστημών οι οποίες είναι πειραματικές επιστήμες θέλετε να κάνετε το πείραμα οι ίδιοι σας ; Για να δούμε αν ευσταθούν αυτά που λέτε.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η εξήγηση βρίσκεται στις εικόνες που κρατάνε και χορεύουν πάνω στα πυρακτωμένα κάρβουνα. Οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων δεν είναι για να τις αγκαλιάζουμε και να χορεύουμε πάνω σε πυρακτωμένα κάρβουνα. Είναι για να τις προσκυνάμε με ευλάβεια τιμώντας το πρόσωπο που εικονίζουν.

Οι αναστενάρηδες όμως τις αγκαλιάζουν για να μην τους κάψουν τα πυρακτωμένα κάρβουνα. Και ποιος τους ανάγκασε να χορέψουν πάνω στα κάρβουνα ; Το ζήτησαν αυτό οι άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη να γίνεται στην πανήγυρή τους ; Τιμή στους αγίους είναι να μιμηθούμε την ζωή τους και όχι να κάμνουμε τρέλες.

Επειδή λοιπόν είναι ασέβεια προς τον Θεό αυτό που κάμνουν οι αναστενάρηδες επιτρέπει ο Θεός στον Πονηρό να τους βοηθήσει να μην καούν τα πόδια τους. Δηλαδή τους βοηθάει ο Σατανάς κι αυτοί νομίζουν ότι τους βοηθάει ο Θεός !

Να σας εξομολογηθώ και ένα προσωπικό μου βίωμα. Πρέπει να πήγαινα Γυμνάσιο και από κάποιον έμαθα χρησιμοποιώντας την αλυσίδα με τον σταυρό που φορούσα να βρίσκω πόσα αγόρια και κορίτσια είχε κάθε οικογένεια στο χωριό μου και μάλιστα και κατά σειρά ηλικίας.

Έπαιρνα την αλυσίδα με τον σταυρό έλεγα για ποια οικογένεια ήθελα και έδινα κίνηση στην αλυσίδα. Αν το παιδί ήταν αγόρι η αλυσίδα έκαμνε κύκλους, αν ήταν κορίτσι πήγαινε πέρα δώθε σαν εκκρεμές (μπορεί να ήταν και αντίστροφα). Για παράδειγμα μια κουμπάρα μας στο χωριό έχει τρία αγόρια. Μου έβγαζε τα αγόρια, αλλά στην αρχή μου έβγαζε κι ένα κορίτσι. Ρώτησα τους γονείς μου και μου είπαν ότι η κουμπάρα μας μόλις παντρεύτηκε ήταν έγκυος σε κορίτσι αλλά το έκανε έκτρωση επειδή είχαν σκοπό να μεταναστεύσουν στην Γερμανία, αλλά τελικά δεν πήγαν. Δηλαδή μου έβγαζε και τα παιδιά που είχαν κάνει έκτρωση !

Το περίεργο που θέλω να μου εξηγήσουν οι συνάδελφοι των Φυσικών Επιστημών είναι πως όταν τελείωναν τα παιδιά της οικογένειας, αν και έδινα κίνηση στην αλυσίδα αυτή σταματούσε, σαν να την έπιανε κάποιος. Ήταν πολύ φανερό το σταμάτημα της αλυσίδας, μόνο που δεν έβλεπα ποιο χέρι την σταματούσε.

Πιστεύω να καταλάβατε ότι κι εγώ την είχα πατήσει όπως οι αναστενάρηδες. Με τον σταυρό που είναι «ο φύλαξ πάσης της οικουμένης, η ωραιότης της Εκκλησίας, των πιστών το στήριγμα» εγώ καθόμουν και έπαιζα. Για την ασέβεια που έδειχνα προς τον σταυρό του Χριστού επέτρεπε ο Θεός στον Σατανά να με δουλεύει.

Καμιά ωφέλεια δεν είχε για την ψυχή μου που έβρισκα τα παιδιά κάθε οικογένειας, όπως καμιά ωφέλεια δεν έχει για την ψυχή των αναστενάρηδων που χορεύουν στα πυρακτωμένα κάρβουνα και δεν καίγονται.                    

Ο στραβός δρόμος που ακολούθησαν οι ΗΠΑ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

 

 

Νομίζω πως συμφωνούμε όλοι ότι οι ΗΠΑ ήταν η περισσότερο ωφελημένη χώρα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καμία μάχη δεν διεξήχθη στο έδαφός τους, καμία υποδομή τους δεν καταστράφηκε, καμία βόμβα δεν έπεσε στην χώρα τους, αν εξαιρέσουμε βέβαια την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941 που ήταν βέβαια και η αφορμή για την είσοδο των ΗΠΑ στον Πόλεμο.

Μετά τον Πόλεμο όλες οι χώρες χρωστούσαν τεράστια χρηματικά ποσά στις ΗΠΑ για την παροχή πολεμικού υλικού. Οι ΗΠΑ εγκαταστάθηκαν ως νικήτρια χώρα στην Γερμανία, στην Ιαπωνία και σε άλλες χώρες και εννοείται απομυζούσαν τους οικονομικούς πόρους των χωρών αυτών. Δηλαδή ουσιαστικά με το τέλος του Πολέμου ξεκίνησε η αποικιακή αυτοκρατορία των ΗΠΑ.

 Ίδρυσαν και την Βορειοατλαντική Συμμαχία, το ΝΑΤΟ, στην οποία εννοείται ότι είχαν το κουμάντο και επέβαλλαν την θέλησή τους οπουδήποτε στον Πλανήτη και με την αναγκαστική βοήθεια των άλλων χωρών, μέλη του ΝΑΤΟ. Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν στο Βιετνάμ και την Κορέα, ενώ η παράδοση της Ελλάδας είναι να κάμνει μόνο αμυντικούς πολέμους ! «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» γράφει στην Μ ραψωδία της Ιλιάδας.

Αμέσως μετά τον Πόλεμο οι ΗΠΑ πυρετωδώς κατασκεύαζαν πυρηνικά όπλα. Το 1954 έκαναν στην θάλασσα νότια της Ιαπωνίας την 5^η δοκιμή της βόμβας υδρογόνου, η οποία είναι πολύ ισχυρότερη από την βόμβα που έπεσε στην Χιροσίμα. Αυτό είχε αποτέλεσμα να καταστραφούν εντελώς κοντινά μικρά νησιά και να απομακρυνθούν οι κάτοικοι οι οποίοι ζούσαν μέχρι τότε όμορφα στα νησάκια τους.

Το τραγικό είναι ότι μετά από λίγο τους ξαναγύρισαν στα νησιά τους ενώ γνώριζαν ότι υπήρχε μεγάλη ραδιενέργεια, για να μελετήσουν τι προκαλεί στους ανθρώπους η μακρόχρονη έκθεση σε μεγάλα ποσά ραδιενέργειας. Πέστε μου, κάτι τέτοια δεν έκαμνε και ο Χίτλερ ;

Ποιος διαφωνεί ότι στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δεν έχει λόγο ο Αμερικανός Λαός, αλλά την καθορίζει το Κεφάλαιο, δηλαδή οι δισεκατομμυριούχοι ; Αυτοί όμως δεν υπολογίζουν τις ανθρώπινες ζωές, ούτε τους ενδιαφέρει ο ανθρώπινος πόνος. Τους ενδιαφέρει μόνο το χρυσάφι που μπαίνει στα ταμεία τους. Γι αυτό όποια χώρα τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους, όπως η Ρωσία και η Κίνα, τις περικυκλώνουν κατασκευάζοντας Βάσεις.

Είδα σε ντοκιμαντέρ στο Netflix πόσες Βάσεις έχουν οι ΗΠΑ γύρω από την Κίνα και έμεινα έκπληκτος. Μα μήπως και ο πόλεμος στην Ουκρανία απ’ αυτό δεν ξεκίνησε ; Απαιτούσαν οι ΗΠΑ να μπει η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, δηλαδή με άλλα λόγια να κάνουν οι ΗΠΑ Βάση στα σύνορα της Ρωσίας.

Το αστείο είναι ότι στις ΗΠΑ για να δημιουργήσουν κακή ιδέα στον Αμερικανικό Λαό για τους Κινέζους συνεχώς λένε στα ΜΜΕ ότι οι Κινέζοι δεν πιστεύουν στον Θεό. Δυστυχώς για τους Αμερικανούς και η δική τους πίστη, ο Προτεσταντισμός, είναι ψεύτικη πίστη. Και δεν το λέω εγώ. Το λέει ο μεγάλος Εθναπόστολος άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός :  «Όλες οι πίστες είναι ψεύτικες, κάλπικες, όλες του διαβόλου. Τούτο εκατάλαβα αληθινόν, θείον, ουράνιον, σωστόν τέλειον και δια λόγου μου και δια λόγου σας πως μόνη η πίστις των ευσεβών και Ορθοδόξων χριστιανών είναι καλή και αγία» (Κοσμά Αιτωλού, Διδαχή Α,1).

Και τους δισεκατομμυριούχους των ΗΠΑ αφορούσε η Ευαγγελική περικοπή που διαβάστηκε προχθές την Κυριακή στους Ορθόδοξους Ναούς, ότι ευκολότερο είναι να περάσει χοντρό σχοινί από την τρύπα της βελόνας παρά να κερδίσει πλούσιος την αιώνια ζωή. Αυτοί ειδικά που πλημμυρίζουν τον Πλανήτη με τόσο πόνο και δάκρυα, αν δεν μετανοήσουν, θα είναι για κλάματα. Γιατί δεν είναι μακριά η ώρα που θα πάρουν 2 μέτρα χώμα, όπως και ο τελευταίος ζητιάνος πάνω στην γη.

Όσο για τους επιστήμονες που για να κερδίσουν πολλά λεφτά και απολαύσεις κάμνουν τα χατίρια των δισεκατομμυριούχων και χρησιμοποιούν το τάλαντο της επιστήμης για να υποφέρουν οι άνθρωποι, δεν είναι μακριά η ώρα που θα λογοδοτήσουν στον Θεό που τους εμπιστεύτηκε το τάλαντο.                     

Κουράστηκα να φοβάμαι

 

 

Ο γνωστός Καθηγητής κ. Μάζης βρέθηκε στα σύνορα του Ισραήλ με την Γάζα και είδε στην σκοπιά μια νεαρή Εβραία στρατιωτίνα  με το όπλο στο χέρι. «Γιατί είσαι εδώ ;» την ρώτησε. «Γιατί κουράστηκα να φοβάμαι» του απάντησε. Τώρα που πέρασα τα 60 για πολλά πράγματα θα μπορούσα και εγώ να πω ότι «κουράστηκα να φοβάμαι», και νομίζω ότι το ίδιο θα λέγατε και πολλοί από εσάς.

 «Κουράστηκα να φοβάμαι» να με απειλούν συνεχώς με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Θα με αξιολογήσει ο Διευθυντής του Λυκείου, θα με αξιολογήσει ο Σύμβουλος Παιδαγωγικής ευθύνης, θα με αξιολογήσει ο Σύμβουλος της ειδικότητας, θα με αξιολογήσει …. Καλοί μου Κύριοι, ένας είναι ο πραγματικός Αξιολογητής, η Συνείδησή μου. Όσο καλό βαθμό και να μου βάλετε εσείς, δε λέει τίποτα, αν δεν μου βάλει καλό βαθμό και η συνείδησή μου. Όσο κακό βαθμό και να μου βάλετε εσείς, δε λέει τίποτα, αν μου βάλει καλό βαθμό η συνείδησή μου. Δυστυχώς η πικρή αλήθεια Κύριοι του Υπουργείου Παιδείας είναι ότι αν διώξετε έναν εκπαιδευτικό επειδή τον κρίνατε ανεπαρκή, δεν θα του κάνετε κακό έτσι που έχουν καταντήσει σήμερα τα Σχολεία, καλό θα του κάνετε. Απλώς, πολλοί από εμάς εφαρμόζουμε αυτό που έλεγε η πρόσφατα αγιοκαταταχθείσα αγία Γαβριηλία «Αν δεν σε διώξουν μη φύγεις, ά πα πα, μόνος σου μη φύγεις ποτέ».   

 «Κουράστηκα να φοβάμαι» να πω στον Θεό με την εξομολόγηση όλα τα σφάλματα που έχω κάνει, ενώ ο Θεός θέλει τόσο πολύ να τα ομολογήσουμε για να μας τα σβήσει. Ο Μέγας Χρυσόστομος επισημαίνει την διαφορά του Κάιν και του Λάμεχ. Ο Κάιν σκότωσε τον αδελφό του τον Άβελ από φθόνο επειδή ο Θεός ευαρεστήθηκε από την προσφορά εκείνου ενώ από την δική του δεν ευαρεστήθηκε. Ο Λάμεχ σκότωσε δυο ανθρώπους οι οποίοι του επιτέθηκαν και τον χτύπησαν. Ενώ ο Θεός όλα τα γνωρίζει θέλει εμείς μόνοι μας να ομολογήσουμε τα λάθη μας. Λέει λοιπόν ο Χρυσόστομος ότι ο Θεός ρώτησε τον Κάιν «που είναι ο αδελφός σου ο Άβελ ;» για να του δώσει την ευκαιρία να ομολογήσει τον φόνο και να τον συγχωρέσει. Αυτός όμως ξεδιάντροπα απαντάει «που να ξέρω, μήπως είμαι φύλακας του αδελφού μου ;». Ενώ ο Λάμεχ από μόνος του ομολόγησε στις δυο γυναίκες του τους φόνους που έκανε.

 «Κουράστηκα να φοβάμαι» να πάρω την ευθύνη της ζωής μου. Από μικρό παιδί, οι άλλοι να αποφασίζουν για όλα που με αφορούσαν. Από τι ρούχα θα φορέσω, τι κατεύθυνση να ακολουθήσω στο Λύκειο, τι να σπουδάσω, ποια εργασία να κάνω, σε ποια πόλη να ζήσω, τι αυτοκίνητο να αγοράσω … Ο ψυχολόγος κ. Ελευθεριάδης Ελευθέριος έλεγε σε ομιλία του ότι όσο περισσότερο ζούμε με φοβίες τόσο περισσότερο εφαρμόζουμε τυφλά αυτά που μας προτείνουν οι άλλοι. Ο Αγιορείτης  Ιερομόναχος Συμεών με καταγωγή από το Περού έλεγε πως αυτό που ελευθέρωσε το πνεύμα του ήταν ότι οι γονείς του σε όλα του έλεγαν «διάλεξε αυτό που θέλεις».  Φοβάμαι πως στην Ελλάδα οι γονείς δεν λέμε συχνά στα παιδιά μας «διάλεξε».

 «Κουράστηκα να φοβάμαι» μήπως χάσω την δουλειά μου, μήπως γίνει πόλεμος, μήπως έρθει στην Ελλάδα πείνα, μήπως πάθω τίποτα εγώ ή κάποιος από την οικογένειά μου, μήπως τρακάρω με το αυτοκίνητο, μήπως παρασυρθούν τα παιδιά μου από τα ναρκωτικά, μήπως… Τι όμορφα που το λέει η Εκκλησία μας σε κάθε Θεία Λειτουργία «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Και ξέρετε το αστείο είναι πως αν τύχει και ζήσεις αυτό που φοβάσαι, ότι και να είναι αυτό, το ζεις μια χαρά και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Μου έλεγε ένας κουμπάρος μου πως όταν ήταν μικρή η κόρη του και κινδύνευε να πεθάνει από σηψαιμία, ένοιωθε τόσο κοντά του την παρουσία του Θεού πως νόμιζε ότι μπορούσε να τον πιάσει.

 «Κουράστηκα να φοβάμαι» … Τελικά τον φόβο τον νικάει μόνο η αγάπη. «Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Ά Ιωαν. 4,8). Κάποτε ένας νέος ρώτησε τον μεγάλο άγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη «τι να κάνω με τις σπουδές, με την εργασία, με τον γάμο, με …». Και του απάντησε ο άγιος : «Εσύ το μόνο που θα κάνεις είναι να αγαπάς πολύ τον Χριστό και όλα τα άλλα θα γίνονται μόνα τους».