Μακάρι να ήμουν «ξένος»

 

 

 

 Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης στο σοφό του βιβλίο «Η Κλίμαξ» γράφει στον λόγο του περί ξενητείας : «αληθινά ξένος είναι εκείνος που ενώ προσέχει όταν του μιλάνε και καταλαβαίνει καλά τι του λένε, και είτε καλό του πουν είτε κακό, δεν μιλάει καθόλου, αλλά σιωπά με υπομονή και δεν απαντάει στα λόγια τους, σαν να μιλούσαν άλλη γλώσσα και αυτός άλλη και να μην τους καταλάβαινε».

Το 2001 σε σχολική εκδρομή τρώγαμε σε μια όμορφη πλατεία στο Ναύπλιο οι συνοδοί καθηγητές και ο οδηγός του λεωφορείου. Ο οδηγός ήταν Προτεστάντης και επειδή εγώ στο λεωφορείο είχα πει κάποιες ιστορίες από το Γεροντικό (σήμερα εννοείται οι μαθητές δεν ακούν τίποτα), με τσίγκλησε για αγίους, μυστήρια, την Παναγία κλπ που οι Προτεστάντες δεν παραδέχονται. Εγώ τσίμπησα, και φάγαμε 2 ώρες να μιλάμε και ούτε το φαγητό ευχαριστήθηκα ούτε το υπέροχο μέρος. Λέω σ’ ένα Γυμναστή. Εσύ δε λες τίποτα ; Εγώ «αγοράζω», μού είπε. Αχ, γιατί να μην «αγοράζω» κι εγώ ;

Μακάρι τον Αύγουστο του 1987 στην εξομολόγηση στον π. Κωνσταντίνο και μέλλοντα πεθερό μου, τότε που ήμουν απελπισμένος από τις σαρκικές αμαρτίες που έπεφτα, και μου είπε «Χαράλαμπε απορώ μαζί σου, γιατί δεν παντρεύεσαι ;» να μην απαντούσα τίποτα. Εγώ όμως μίλησα και είπα «να παντρευτώ πάτερ ;» και τότε είναι που μού είπε τα λόγια που με ώθησαν εντελώς επιπόλαια και τρέχοντας να προχωρήσω στον γάμο. Αχ, γιατί να θέλω να μιλάω ;

Όποτε μιλούσε κάποιος με όμορφα λόγια ενθουσιαζόμουν και πρόσθετα κι εγώ στα λόγια του. Έτσι όμως ήμουν ένα εύκολο θύμα σε όποιον ήθελε να με εκμεταλλευτεί. Μού λέει συχνά η γυναίκα μου «εσένα όποια γυναίκα ήθελε σε ξεγελούσε». Κι εγώ λέω από μέσα μου «απλώς πρόλαβες εσύ». Επειδή όταν «συμφωνούσαμε» πως θέλουμε την ζωή μας, μέσα της δεν συμφωνούσε, αλλά και ήλπιζε ότι θα με αλλάξει και την πίεζαν σφικτά οι γονείς της να παντρευτεί, επειδή ακολουθούσαν άλλες 3 αδερφές και είχε αγχωθεί η πεθερά μου να τις παντρέψει.

Πόσο το χάρηκα προχθές σε σχολική εκδρομή που ενώ πίναμε καφέ με τους συναδέλφους ανοίχτηκε θέμα για την αποτέφρωση των νεκρών και με έκπληξη είδα πόσο παράξενες απόψεις είχε ένας συνάδελφος. Είπα μόνο 2 λόγια για ποιο λόγο την καταδικάζει η Ορθόδοξη Εκκλησία και τίποτα άλλο. Έτσι από μόνοι τους αλλάξανε θέμα και χάρηκα και τον καφέ και το όμορφο μέρος.

Λέει ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς, και να σε τραβάνε να τούς μιλήσεις για τον Χριστό πες τους «Ωχ αφήστε με εμένα, βρέστε κανένα άλλο να σάς μιλήσει». Θυμάμαι τότε στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση πώς κυνηγούσαμε τους άλλους να τούς μιλήσουμε για τον Χριστό. Γι αυτό πιανόμασταν κορόιδα.

Συνηθίζουμε τις Κυριακές μετά την Εκκλησία να τρώμε πρωινό μαζί με 2 κουνιάδες μου και τις οικογένειές τους. Σ’ ένα πρωινό αρπαχτήκαν σε καυγά η γυναίκα μου με μια αδερφή της, αν είναι καλό ενώ σπουδάζουν στην Ελλάδα οι νέοι μετά να εργάζονται στο εξωτερικό. Αυτής της κουνιάδας και οι 2 γιοί της εργάζονται σε άλλες χώρες. Και τι έγινε ; Και οι καρδιές τους πικράθηκαν και το ευχάριστο πρωινό μάς χάλασαν.  

Την Μεγάλη Παρασκευή μετά την περιφορά του Επιταφίου την ώρα που περνάμε όλοι κάτω από τον Επιτάφιο και μπαίνουμε στον ναό, ψέλνουν οι ψάλτες το ακόλουθο όμορφο τροπάριο στο οποίο 10 φορές ο Χριστός ονομάζεται ξένος.

 Βλέποντας τον ήλιο να κρύβει τις ίδιες του τις ακτίνες και το καταπέτασμα του ναού να σχίζεται με τον θάνατο του Σωτήρα, ο Ιωσήφ προσήλθε στον Πιλάτο και θερμά τον ικετεύει λέγοντας: Δώσ’ μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενείται στον κόσμο. Δώσ’ μου τούτο τον ξένο, που οι συμπατριώτες του από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο. Δώσ’ μου τούτο τον ξένο, γιατί παραξενεύομαι καθώς βλέπω την ξενιτιά του θανάτου. Δώσ’ μου τούτο τον ξένο, που ξέρει να φιλοξενεί τους φτωχούς και τους ξένους. Δώσ’ μου τούτο τον ξένο, που οι Εβραίοι με φθόνο εξόρισαν απ’ τον κόσμο. Δώσ’ μου τούτο τον ξένο, να τον κρύψω σε τάφο, γιατί σαν ξένος δεν είχε που να γείρει το κεφάλι. Δώσ’ μου τούτο τον ξένο, που αντικρύζοντάς τον νεκρό, η Μάνα του φωνάζει: Ω, Υιέ και Θεέ μου, αν και πληγώνονται τα σωθικά μου κι η καρδιά μου σπαράζει που σε βλέπει νεκρό, αλλά αναθαρρώντας απ’ την ανάστασή σου, δοξάζω Σε. Και με τούτα τα λόγια ικετεύοντας τον Πιλάτο ο άρχοντας λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα, και σε σεντόνι και σμύρνα το τυλίγει με φόβο πριν το βάλει στον τάφο. Το Σώμα αυτό που παρέχει σε όλους την αιώνια ζωή και το μέγα έλεος.

Με τραυμάτισες με την αμαρτία. Θα σε τραυματίσω κι εγώ με την προσευχή

 

 

 

 

Η λέξη αμαρτία σημαίνει αστοχία. Στην αρχαία Ελλάδα όταν ο τοξευτής δεν πετύχαινε τον στόχο έλεγε «ήμαρτον» δηλαδή αστόχησα. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αμαρτάνουμε όποτε δεν πετυχαίνουμε τον στόχο μας, να τηρήσουμε τις εντολές του Ευαγγελίου.

Το πρόβλημα με την αμαρτία είναι τα λόγια του Χριστού «πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστί της αμαρτίας». Κάθε αμαρτία είναι και ένα τραύμα στην ανθρώπινη ψυχή, και αν δεχθεί πολλά τραύματα η ψυχή μπορεί να εξασθενήσει πολύ και να γίνει δούλη της αμαρτίας, δηλαδή να επιτελεί την αμαρτία θέλοντας και μη. Κι αυτός είναι ο στόχος του πονηρού λύκου, του διαβόλου, να γίνουμε σκλάβοι στην αμαρτία.

Έλεγε σε μια ομιλία ο Μητροπολίτης Λεμεσού π. Αθανάσιος : «Μόλις πέσεις στην αμαρτία, σήκω και πες στον διάβολο. Αυτός εδώ ο χώρος είναι σιδηρουργείο. Χτυπήματα δίνεις, χτυπήματα παίρνεις. Με τραυμάτισες με την αμαρτία, θα σε τραυματίσω κι εγώ με την προσευχή».

Γράφει κάπου στο Γεροντικό :  «Όταν ο σκύλος παλεύει με τον λύκο στην αρχή δίνει ψεύτικες δαγκωματιές. Μόλις όμως φάει μερικές γερές δαγκωματιές από τον λύκο, τότε και αυτός δαγκώνει κανονικά». Αφήνει λοιπόν ο Θεός τον νοητό λύκο, τον διάβολο, να μας δώσει μερικές γερές δαγκωματιές ώστε από τον πόνο να ξυπνήσουμε. 

Γι αυτό κι εγώ όποτε πέφτω στην αμαρτία λέω στην Παναγία : «Παναγιά μου εγώ είμαι το σκυλί σου, και ο πονηρός ο λύκος μού κατάφερε γερές δαγκωματιές. Βοήθησέ με να τού ανταποδώσω κι εγώ τις δαγκωματιές με την προσευχή».

Λέει κάπου στην «Κλίμακα» ο άγιος Ιωάννης : «Ο Χριστιανός που έπεσε σε σοβαρές αμαρτίες δεν δικαιούται πλέον να διασκεδάσει μέχρι να πεθάνει». Βλέπετε πόσο σοβαρά διεξάγεται ο αγώνας ενάντια στην αμαρτία μέσα στην  Ορθόδοξη Εκκλησία ; Θα δείτε σε λίγο την διαφορά με την Δύση, γι αυτό το λέω.

Γράφει κάπου στο Γεροντικό : «Ένας νέος έπεφτε συνεχώς σε μια σοβαρή αμαρτία και πήγε να συμβουλευτεί έναν Γέροντα επειδή είχε απελπιστεί. Παιδί μου, τού είπε, όποτε πέφτεις να σηκώνεσαι και να μετανοείς. Μέχρι πότε Γέροντα ; Μέχρι να σε βρει ο θάνατος και να εύχεσαι, να σε βρει ο θάνατος όταν θα είσαι σε μετάνοια». Μα και μόνο που αγωνίζεται και δεν τα παρατάει, λέτε ο Θεός να μην τον πάρει την ώρα που θα είναι σε μετάνοια ;

Για σοβαρές αμαρτίες δεν αρκεί ότι τις εξομολογηθήκαμε στον πνευματικό και τελείωσε. Για τις γυναίκες που έχουν κάνει έκτρωση έλεγε ο άγιος γέροντας π. Εφραίμ που ήταν στην Αριζόνα των ΗΠΑ, να μην αρκούνται στο ότι το εξομολογήθηκαν και άρα ο Θεός τις συγχώρεσε. Πρέπει τα μάτια τους να γίνουν δυο βρύσες που συνέχεια θα τρέχουν δάκρυα για να δείξουν στον Θεό ότι πραγματικά μετανοούν και πονάνε γι’ αυτό που έκαναν.

Ας δούμε και λίγο πώς τ’ αντιμετωπίζει η Δύση. Στην ταινία «Ο Νονός 3» ένας σοβαρός Καρδινάλιος πήρε από μια δεξαμενή ένα μεταλλικό μήλο το έδειξε στον Αλ Πατσίνο και του είπε. Κοίτα αυτό το μήλο αν και τόσα χρόνια είναι μέσα στο νερό μόνο στην επιφάνεια απορρόφησε το νερό. Έτσι είναι και η Δύση, μόνο επιδερμικά έγινε χριστιανική και όχι στο βάθος της.

Αφήνουμε τον Προτεσταντισμό, ο οποίος αφού δεν δέχεται το μυστήριο της Εξομολόγησης οι αμαρτίες που κάμνουν δεν έχουν τρόπο να συγχωρεθούν. Ο Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος Τ. Toth, του οποίου διάβασα πολλά βιβλία επειδή έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στην χριστιανική φοιτητική δράση, στο βιβλίο του «Τα αγνά Νιάτα» προσπαθεί μέσα από τον φόβο των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων να καλλιεργήσει την αγνότητα.

Και τελειώνει το βιβλίο με τα λόγια : «στάσου μπροστά στον καθρέφτη και πες στον εαυτό σου : θέλω, θέλω, θέλω να είμαι αγνός». Και σε ένα άλλο σημείο γράφει : «Αν πέσεις σε κάποια σαρκική αμαρτία δεν χρειάζεται να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. Γιατί ποια η ωφέλεια να φεύγεις από το φίδι όταν ήδη σε έχει δαγκώσει ;» (δεν καταλαβαίνει ο Toth ότι αυτό το νοητό φίδι θα σε δαγκώνει μέχρι να σε σκοτώσει).

Ποιά σχέση έχουν αυτά τα παιχνίδια και τα κόλπα με τα δάκρυα, τις δαγκωματιές, τον μέχρι θανάτου αγώνα ενάντια στην αμαρτία που διαδραματίζεται μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία ;   

«Λάθη» στην καθοδήγηση της ψυχής μου από Εξομολόγους

 

 

Ακούγοντας την ομιλία που έκανε ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς την περασμένη Κυριακή με τίτλο : «Η ελευθερία είναι η μεγαλύτερη ευλογία του Θεού», έμεινα έκπληκτος. Είπε ότι επειδή ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης θα ζούσε μέσα στον κόσμο ο Θεός τον φώτισε να διαβάζει το βιβλίο του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου «Η Κλίμαξ», ενώ τον άγιο Παΐσιο επειδή θα ζούσε στο Άγιο Όρος, τον φώτισε να διαβάζει «Τα ασκητικά» του αγίου Ισαάκ του Σύρου.

Γιατί έμεινα έκπληκτος ; Επειδή έφτασα 65 χρονών με την γνώμη ότι με ωφελεί περισσότερο να διαβάζω τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο και λιγότερο αν διαβάσω τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη. Αυτό μού το πέρασαν και κάποιοι Εξομολόγοι και αμέσως συνειδητοποίησα, ότι πολλά που με συμβούλευαν οι Εξομολόγοι στο διάβα της ζωής μου ήταν λάθος.

Από την Γ΄ Δημοτικού είχαν έναν παπαδάσκαλο, τον π. Παντελή. Μονοθέσιο το σχολείο στο χωριό μου με 35 μαθητές και τον π. Παντελή τον έβλεπα σαν θεό. Δυστυχώς όμως ο π. Παντελής μόνο επιδερμικά ζούσε την ζωή της Εκκλησίας και εσωτερικά ήταν ξένος από αρετές και κυρίως από την ταπείνωση. Οπότε με μπόλιασε κι εμένα με μια νοσηρή θρησκευτικότητα, που ενδιαφέρεται μόνο για ότι φαίνεται, και καθόλου για την κάθαρση της καρδιάς.     

Από το 1975 εξομολογιόμουν στον π. Κωνσταντίνο ο οποίος το 1988 έγινε και πεθερός μου. Είχε έρθει με την γυναίκα του και τα 6 παιδιά του από την Κύπρο αν και δεν ήταν από τα κατεχόμενα, αλλά επειδή ήταν αντίθετος στον Μακάριο. Στην Κύπρο είχε εργαστεί στο βιβλιοπωλείο της αδελφότητας «Ζωή» κι έτσι είχε εκτιμήσει πολύ τα βιβλία του Ρωμαιοκαθολικού θεολόγου Toth. Μού έδινε κι εμένα πολλά βιβλία του Toth για να διαβάσω. Ναι αλλά, το πνεύμα του Toth είχε μια σχολαστικότητα που κουράζει, εντελώς αντίθετο από το πνεύμα του αγίου Πορφυρίου που είχε μια άνεση που ξεκουράζει.

Γύρω στα 1982 άφησα τον π. Κωνσταντίνο και εξομολογιόμουν σε Εξομολόγους της αδελφότητας «Ο Σωτήρ» μακαρίτες σήμερα όλοι. Εδώ έχω κι εγώ μεγάλη ευθύνη επειδή πηγαίνοντας από τον έναν Εξομολόγο στον άλλο δεν μπορούσε να ηρεμήσει η ψυχή μου και να προκόψει. Από προτροπή ενός Εξομολόγου συμμετείχα στις «εξορμήσεις» της χριστιανικής φοιτητικής δράσης στο πανεπιστήμιο. Ήταν λάθος αυτή η συμβουλή, επειδή το να στέκομαι ένα πρωινό κάθε μήνα στην είσοδο του πανεπιστημίου και να προτείνω στους φοιτητές και τις φοιτήτριες ν’ αγοράσουν το καινούργιο τεύχος του περιοδικού «Η Δράση μας» μόνο ζημιά προκαλούσε στην ψυχή μου. Φυσικά μου έγινε πρόταση από Εξομολόγο να μπω κι εγώ στην αδελφότητα.

Τον Φεβρουάριο του 1987 λίγο πριν απολυθώ από τον στρατό, εξομολογήθηκα σ’ έναν διάσημο Ηγούμενο και μου σύστησε να διαβάζω μια την «Κλίμακα», μια τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο. Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος, επειδή το ένα είναι για ζωή μέσα στον κόσμο και το άλλο για καλογερική ζωή, όπως λέει ο π. Γεώργιος.

Τον Αύγουστο του 1987 επειδή έπεφτα συνεχώς σε σαρκικές αμαρτίες εξομολογήθηκα στον π. Κωνσταντίνο κι εκεί ήταν που μού πρότεινε να παντρευτώ, και μέσα σε μισή ώρα αποφάσισα και να παντρευτώ και με ποια κοπέλα. Ναι αλλά, αν πάρεις επιπόλαια μια τόσο σοβαρή απόφαση ο κλυδωνισμός για το αν έκανες καλά, θα έρθει γρήγορα και δεν θα σε αφήσει να ησυχάσεις. Καλύτερα να συνέχιζα να πέφτω σε αμαρτίες, παρά που προχώρησα τόσο επιπόλαια στον γάμο. Έχει δίκιο ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς που λέει ότι πολύ καλές είναι οι αμαρτίες. Και σε ταπεινώνουν, και στον Θεό κοντά σε φέρνουν… ένα σωρό καλά.

Εδώ έκανα την χαζομάρα να συνεχίζω να εξομολογούμαι στον π. Κωνσταντίνο. Αφού με την κόρη του αρραβωνιάστηκα έπρεπε να μην τον έχω Εξομολόγο για να μπορέσω να διακρίνω αν έπρεπε να προχωρήσω στον γάμο. Ο αρραβώνας είναι δοκιμαστικό στάδιο, όπως είναι και ο δόκιμος στο μοναστήρι, για να εξετάσουν οι δυο αν μπορούν να ζήσουν μαζί μια ζωή.

Ο κλυδωνισμός στην ψυχή μου από την βιασύνη της απόφασης για γάμο ήρθε αμέσως μετά, με αποτέλεσμα να λέω βαριές κουβέντες στην γυναίκα μου όπως «με ξεγελάσατε» και δημιούργησα ραγίσματα στην ψυχή της, και όπως έλεγε ο άγιος Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, τα ραγίσματα στην ψυχή της γυναίκας δεν θεραπεύονται μέχρι να πεθάνει. Το πληρώνω εδώ και χρόνια με τα τσουβάλια φάρμακα που παίρνει η γυναίκα μου.

Το 1990 άφησα τον π. Κωνσταντίνο και εξομολογιόμουν σ’ έναν Ηγούμενο στο Άγιο Όρος. Δεν το έψαξα, αλλά επειδή εξομολογιόντουσαν σ’ αυτόν οι κουνιάδοι μου. Οπότε για 10 χρόνια μια φορά τον μήνα έτρεχα στο Άγιο Όρος. Ήταν όμως «άνθρακες ο θησαυρός». Δεν είχε διάκριση και σε πολλά με έβλαψε, όπως με την συμβουλή του ν’ αφήνω το μάθημα και να μιλάω στους μαθητές για τον Χριστό. Ναι αλλά, εγώ πληρωνόμουν για να τους κάμνω μάθημα, όχι κατηχητικό. Δυστυχώς τον εμπιστεύτηκα και ήταν τότε καιροί που οι μαθητές άκουγαν. Μού έκανε και πρόταση να γίνω παπάς, αλλά στον Μητροπολίτη που ήθελε αυτός.

Αφού μετά έκανα βόλτα κι σ’ άλλους Εξομολόγους, για 13 χρόνια έκανα πάλι την χαζομάρα να έχω Εξομολόγο τον κουνιάδο μου που έγινε παπάς. Βλέπετε με την αφέλεια που με δέρνει νόμιζα ότι είναι προφανές ότι δεν θα επηρεάζεται ο Εξομολόγος από την συγγενική σχέση με τον εξομολογούμενο.

Δεν έφταιγαν οι Εξομολόγοι για «λάθη» που έκαναν στην καθοδήγηση της ψυχής μου. Η πολλή μου χαζομάρα έφταιγε που δεν μ’ άφηνε να διαλέξω με σύνεση και υπομονή έναν και μόνο έναν Εξομολόγο, ελεύθερα όποιον ήθελα, και μετά να τού έκαμνα υπακοή. Έπρεπε να ενεργήσω παρόμοια μ’ αυτό που συστήνει ο άγιος Ιωάννης στην «Κλίμακα» για αυτόν που ψάχνει σε ποιο μέρος να γίνει μοναχός.

«Αν βρέθηκες σε  Μοναστήρι και σε Ηγούμενο που δεν τον ξέρεις, και θέλεις να ζήσεις μαζί τους για να γιατρευτεί και να σωθεί η ψυχή σου, όμως αγνοείς την κατάσταση και την πολιτεία τους, και δεν έμαθες ούτε με δοκιμή ούτε από άλλους τις γνώμες και τις διαθέσεις τους, μην πεις τι επιθυμείς και τι σκέφτεσαι, ούτε να βάλεις αμέσως μετάνοια ούτε να δεθείς εκεί έτσι στην τύχη χωρίς να κάνεις την απαραίτητη έρευνα και εξέταση, αλλά προφασίσου πως είσαι περαστικός  και επισκέπτεσαι τα μοναστήρια για προσκύνημα και πρόσεχε και εξέταζε κρυφά όλη τη ζωή τους και τις πράξεις τους και την κατάσταση και την ταπείνωση που έχουν όλοι τους.

Και αφού δοκιμάσεις ακριβώς την πολιτεία τους και πληροφορηθείς πως ωφελείσαι από το καλό τους παράδειγμα και απαλύνεται η καρδιά σου και ταπεινώνεται η ψυχή σου και κατανύγεται η όρεξή σου να μείνεις μαζί τους και να τελειώσεις εκεί την πρόσκαιρη ζωή σου, τότε υποτάξου και βάλε μετάνοια και πουλήσου ως δούλος στον Δεσπότη Χριστό και στην αδελφότητα και αγωνίσου εκεί μέχρι τον θάνατό σου».

Και φανταστείτε ότι λίγο παρακάτω συμβουλεύει ο άγιος αν τυχόν βιαστικά πήρες την απόφασή σου : «Αδελφοί συγχωρέστε με, βιαστικά πήρα την απόφαση να μονάσω μαζί σας χωρίς να κάνω την απαιτούμενη έρευνα. Γι αυτό θα φύγω για να το εξετάσω καλύτερα». Άγιε Ιωάννη, δώσε μας λίγη από την σύνεσή σου !   

Παρουσίαση του αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας μέσα σε 2 λεπτά

 

 

Επειδή συνηθίζεται κάθε σπουδαίο επίτευγμα να έχει και την μακέτα του, σκέφθηκα να ετοιμάσω μια μακέτα δηλαδή μια παρουσίαση του σπουδαίου  εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας μέσα σε 2 λεπτά. Την αφιερώνω στις προοδευτικές Κυβερνήσεις της Ελλάδας που κατάφεραν αυτό το κατόρθωμα, και στο ανοιχτόμυαλο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής στο οποίο είμαι σίγουρος ότι οι θέσεις καταλαμβάνονται με κάθε αξιοκρατία και διαφάνεια.  

Για την παρουσίαση αυτή για να μη χαθούμε σε γενικολογίες θα πάρω σαν οδηγό την διδασκαλία της χημείας στην Β΄ Λυκείου. Η χημεία που διδάσκονται οι μαθητές είναι μόνο οργανική χημεία και το βιβλίο γράφτηκε το 1998. Σαν αντικείμενο η οργανική χημεία είναι εξειδικευμένο, γι αυτό και τα καλύτερα συγγράμματα Γενικής Χημείας στον κόσμο από τα 25 κεφάλαια που γενικά έχουν, αφιερώνουν στην οργανική χημεία μόνο 1 κεφάλαιο, ενώ εμείς αφιερώνουμε μια ολόκληρη σχολική χρονιά. Για να διορθώσουν το λάθος βγάζουν από την διδακτέα ύλη σελίδες, παραγράφους, σχήματα, δηλαδή διδάσκουμε ένα κολοβό βιβλίο. 

Αλλά ας τ’ αφήσουμε αυτά που έτυχε να είναι έτσι στο μάθημα της Χημείας. Ας περάσουμε στους μαθητές. Στην Β΄ Λυκείου οι μαθητές χωρίζονται σε κατευθύνσεις, οπότε έχουν 30 ώρες μαθήματα γενικής παιδείας και 5 ώρες την εβδομάδα μαθήματα κατευθύνσεων. Σχεδόν όλοι οι μαθητές στην Β΄ τάξη έχουν αποφασίσει ότι θα ασχολούνται μόνο με τα 4 μαθήματα που έχουν σχέση με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις για την εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο. Αυτό κάποιοι μαθητές το ξεκινάνε και από την Α΄ τάξη.

Οπότε στην Β΄ Λυκείου το ακροατήριο που θα ενδιαφέρεται πραγματικά για το μάθημα θα είναι οι λίγοι μαθητές οι οποίοι του χρόνου θα ακολουθήσουν θετική κατεύθυνση και υγείας. Μήπως έχετε απορία τι θα κάμνουν οι άλλοι μαθητές ; Όχι μόνο δεν θ’ ανοίγουν βιβλίο χημείας στο σπίτι, αλλά για να μην τους είναι και βάρος το αφήνουν στο σχολείο. Γι αυτό πολλά σχολεία που σκέφτονται τους μαθητές βάζουν και ράφια μέσα στην τάξη για να τ’ αφήνουν εκεί.

Μήπως έχετε απορία αν θα μείνουν στάσιμοι στο μάθημα ; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση επειδή από το 1998 μια σπουδαία μεταρρύθμιση όρισε να περνάνε με μέσο όρο το 10. Άρα μόνο ένα καλό βαθμό να έχουν σε φυσική αγωγή, θρησκευτικά και κάπου αλλού προάγονται στην επόμενη τάξη. Εξ άλλου για τους βάλω πολύ χαμηλό βαθμό στην χημεία πρέπει να έχω και πολύ χαμηλό βαθμό στα διαγωνίσματα, αλλιώς οι γονείς θα μού ορμήσουν. Όταν γράφουν λοιπόν επιστρατεύουν κάθε τους ικανότητα για να κλέψουν, ακόμα και την τεχνητή νοημοσύνη. Και οι λίγοι μαθητές που ξέρουν χημεία κάνουν τα πάντα για να τους βοηθήσουν επειδή σήμερα στον μαθητόκοσμο αυτό θεωρείται ανδραγάθημα.

Ας αφήσουμε την ασχετοσύνη τους στην χημεία. Τουλάχιστον είναι ήσυχοι στο μάθημα να μάθει τουλάχιστον όποιος θέλει ; Πολλά ζητάτε. Αυτό για να το κάνει κάποιος πρέπει να έχει τακτ, δηλαδή εσωτερική μόρφωση και καλλιέργεια. Θα ενοχλούν στο μάθημα όσο τους παίρνει. Από την ακραία περίπτωση να κάμνουν bulling στον καθηγητή όπως με την μακαρίτισσα Σοφία Χρηστίδου, μέχρι στην καλύτερη περίπτωση να κοιμούνται στο μάθημα, κι εγώ ο μπούφος πάω και τους ξυπνάω.

Μα θα πείτε, τουλάχιστον σάς έμειναν οι λίγοι μαθητές που θα έχουν χημεία στην Γ΄ Λυκείου κι ενδιαφέρονται. Μακάρι να ήταν έτσι. Επειδή το 2017 οι φωστήρες της Κυβέρνησης αύξησαν τόσο πολύ την ύλη στην χημεία της Γ΄ Λυκείου, τα φροντιστήρια δεν προλαβαίνουν να την καλύψουν σε 1 χρονιά, οπότε αφήνουν την χημεία της Β΄ τάξης και τους διδάσκουν την χημεία της Γ΄ τάξης. Οπότε συμβαίνει αυτό για το οποίο νομίζω το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας πρέπει ν’ απαιτήσει το βραβείο Γκίνες. Εγώ τους διδάσκω την ύλη χημείας της Β΄ Λυκείου κι αυτοί διαβάζουν την ύλη της χημείας της Γ΄ Λυκείου, και τελικά ούτε αυτοί ενδιαφέρονται. ΄

Ερώτηση : «αν ένας γονέας δεν στείλει το παιδί του στο φροντιστήριο και γλιτώσει έτσι εννοείται κι ένα σωρό χρήματα, στην Γ΄ Λυκείου μπορεί να καταστεί ικανό να πάει καλά στις Πανελλαδικές Εξετάσεις ;». Απάντηση : «Αν είναι ο Καθηγητής στο Λύκειο 1 Σεπτεμβρίου και όχι 1 Δεκεμβρίου, αν δεν χαθεί καμιά ώρα από το μάθημα, αν δεν αρρωστήσει καθόλου ο Καθηγητής, κι αν υπάρχει ησυχία στο μάθημα, μπορεί». Τα «αν» είναι πολλά επειδή είναι τεράστια η ύλη στην χημεία. Βλέπετε η «αριστερή» Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2017 φρόντισε να διπλασιάσει την ύλη στα μαθήματα των Πανελλαδικών για να μην έχουν τέλος τα φροντιστήρια.

Μα δεν καταλαβαίνετε ότι ο σπουδαιότερος παράγοντας για την επιτυχία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ο ίδιος ο μαθητής ; Το βλέπω κάθε μέρα. Και οι 25 μαθητές που έχω στην Γ΄ Λυκείου διδάσκονται την χημεία της Γ΄ από πέρσι στο φροντιστήριο, τελειώνουμε την ύλη και στο σχολείο, και όμως πολλοί δεν είναι έτοιμοι για Πανελλαδικές. Όλη η χημεία είναι ένας αχταρμάς στο κεφαλάκι τους. Από τους 20 μαθητές που είχαμε πέρσι μόνο 3 περάσανε την βάση στην φυσική και την χημεία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Και όλοι πήγαιναν φροντιστήριο από την Β΄ Λυκείου. Αρκετοί επειδή πήγαιναν φροντιστήριο στο σχολείο ήθελαν να παίζουν. Τι σπουδαίο εκπαιδευτικό σύστημα !

Πιστεύω κάποτε θα καταλάβουμε πόσο έβλαψε το φροντιστήριο την εκπαίδευση στην Ελλάδα. Μα δεν απορείτε, αν ήταν παραγωγικό το μοντέλο σχολείο - φροντιστήριο, δεν θα το εφάρμοζαν και άλλες χώρες ; Με την ευκαιρία να σας ομολογήσω ένα κακό που κάμνει το φροντιστήριο. Συνηθίζει τους μαθητές να αγωνίζονται πάντα με βοήθεια και ποτέ να μην στηρίζονται στις δυνάμεις τους. Δηλαδή τους εκπαιδεύει μια ζωή να περπατάνε με «πατερίτσες».

Αν και πήρα σαν οδηγό την χημεία της Β΄ Λυκείου εννοείται ότι παρόμοια είναι η κατάσταση σε όλα τα μαθήματα στο Λύκειο. Αν πιάσουμε και τις ξένες γλώσσες, άλλο δράμα εκεί. Βάζει το Υπουργείο Παιδείας από το Νηπιαγωγείο τ’ αγγλικά και αναγκάζονται οι γονείς από το Νηπιαγωγείο να στείλουν τα παιδιά τους φροντιστήριο αγγλικά για να μην υπολείπονται από τ’ άλλα παιδιά, και φτάνουν στο Λύκειο με proficiency και πολεμάνε μετά να τους κάνουν μάθημα οι συνάδελφοι όπως η μακαρίτισσα Σοφία Χρηστίδου.

Μου λένε συχνά οι μαθητές σχολώντας στις 2.10 από το Λύκειο. «Κύριε, τώρα θα φάμε στο πόδι, και μέχρι τα μεσάνυχτα στα φροντιστήρια». Γι αυτό μέχρι τα μεσάνυχτα βλέπουμε μαθητές με τις τσάντες να τρέχουν εδώ κι εκεί. Έλεος ! Μα αν οι μαθητές από τις 8 το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα είναι με βιβλία, μαθήματα και Καθηγητές, θα τα σιχαθούν όλα.

Καλοί μου γονείς, αν σας λένε οι Καθηγητές ότι το παιδί σας παίζει στο Λύκειο και απλώς σκοτώνει τον καιρό του, πάρτε το, βάλτε το στον στίβο της εργασίας και αργότερα όταν θα πήξει το μυαλό του μόνο του θα επιστρέψει και θα κάνει πλέον αποδοτικές σπουδές. Είναι κρίμα να χάσει τζάμπα 3 χρόνια από την ζωή του για να τελειώσει δήθεν το Λύκειο. Πιστέψτε με, τίποτα δεν θα κερδίσει, μόνο προβλήματα θα δημιουργεί στο σχολείο.

Είχα πριν χρόνια έναν μαθητή, τον Ραφαήλ, που τζάμπα πηγαινοερχόταν στο Λύκειο. Στα 22 του ο Ραφαήλ λέει ξαφνικά στον πατέρα του : «Μού πληρώνεις 2 χρόνια τα φροντιστήρια να ετοιμαστώ για το Πολυτεχνείο ;». Τώρα κοντεύει να τελειώσει το Πολυτεχνείο, μούλεγε ο πατέρας του χαρούμενος.

Ο Paul Hewitt, συγγραφέας του βιβλίου «Οι έννοιες της Φυσικής», το οποίο είναι από τα καλύτερα βιβλία φυσικής στον κόσμο και συγχαρητήρια στις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης που το μετέφρασαν, λέει πόσο τον βοήθησε που στα εφηβικά του χρόνια δούλευε ελαιοχρωματιστής αντί να πηγαίνει στο Λύκειο, κι έτσι όταν τελικά αποφάσισε να πάει στο Λύκειο έκανε πολύ γόνιμες σπουδές.

 Επιτρέψτε μου μιας και πανηγυρίζουμε την επέτειο της 25^ης Μαρτίου 1821 να αναφερθώ και στον μεγάλο Δάσκαλο του Γένους άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Ο Άγιος Κοσμάς κατάλαβε ότι η λευτεριά θα έρθει όταν ξυπνήσει το Γένος μέσα από τα σχολεία. Παρακινούσε τις γυναίκες να δίνουν τα κοσμήματα τους για να χτιστούν σχολεία. «Δεν βλέπετε ότι με την αγραμματοσύνη αγρίεψε το Γένος μας και γίναμε σαν θηρία; Το σχολείο φωτίζει τους ανθρώπους. Ανοίγει τα μάτια των χριστιανών για να μπορούν να διαβάζουν το ιερό Ευαγγέλιο και τ’ άλλα ιερά βιβλία και να μαθαίνουν τις εντολές του Θεού. Χωρίς σχολειό περπατούμε στο σκότος. Το σχολείον οδηγεί εις την εκκλησίαν». Με τις παρακινήσεις του ιδρύθηκαν εκατοντάδες σχολεία.

Οι εκπαιδευτικοί θα δώσουμε λόγο στον Θεό αν δεν ασκούμε την εξουσία που έχουμε

 

 

Προχθές με φώναξε στον δρόμο ένας συνάδελφος Βιολόγος από Θεσσαλονίκη που ήταν πέρσι στο σχολείο μας. «Διάβασα το άρθρο σου για την Σοφία Χρηστίδου και πάγωσα. Με πήγες πίσω λίγα χρόνια επειδή για 2 χρόνια υπηρέτησα στο 3^ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης. Όχι μόνο είναι αλήθεια αυτά που λένε για το bulling που δεχόταν η Σοφία από κάποιους μαθητές, αλλά είναι και λίγα. Χειρότερα έκαμναν, κυρίως σε 3 Καθηγήτριες.

 Έκαμνα μάθημα δίπλα στην αίθουσα της Σοφίας και γινόταν μέσα πανζουρλισμός. Εγώ κατάλαβα και τρέχω στην Διευθύντρια και της λέω, τρέξε κακοποιούν την Σοφία. Έλα μωρέ, παιδιά είναι, μού απάντησε. Όχι μόνο στο Λύκειο αλλά και μέσα στην πόλη τής έκαμναν bulling οι συγκεκριμένοι μαθητές. Στην Καμάρα τής έβαλαν τρικλοποδιά και την έριξαν κάτω, τα ίδια και στην Ναβαρίνου. Τρικλοποδιές, σπρωξίματα, βρέξιμο … Ήθελε να κάνει μήνυση στους γονείς τους αλλά η Διευθύντρια την εμπόδιζε, λέγοντας ότι είναι φτωχοί άνθρωποι. Τι φτωχοί. Καλύτερα να τούς είχε κάνει μήνυση».

Το ερώτημα είναι πως φτάνουμε στο σημείο να μας ασκούν bulling οι μαθητές ενώ την εξουσία στο σχολείο την έχουμε οι εκπαιδευτικοί. Νομίζω η απάντηση είναι ότι δεν ασκούμε την εξουσία που έχουμε. Λέει ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς : «Οι εκπαιδευτικοί θα δώσουν λόγο στον Θεό αν δεν ασκούν την εξουσία που έχουν».

Επιτρέπουμε στους μαθητές να μην είναι στην πρωινή σύνταξη του σχολείου. Για την ακρίβεια δεν είναι ούτε οι μισοί. «Το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις» λέει ο λαός μας. Απλά τους κακομαθαίνουμε. Εμείς τολμούσαμε να απουσιάζουμε στην πρωινή σύνταξη όταν ήμασταν μαθητές ;

Επιτρέπουμε σε μαθητές να παρεμποδίζουν το μάθημα. Εδώ όμως έχει σημασία η θέση των Διευθυντών. Αν λένε όπως στην περίπτωση της Σοφίας «παιδιά είναι» δεν μπορεί να κάνει τίποτα ο Καθηγητής. Το κλίμα στο σχολείο το δημιουργεί ο Διευθυντής. Δυστυχώς οι περισσότεροι Διευθυντές είναι «μαθητοπατέρες». Ότι θέλουν τα παιδιά.

Σε πολλά σχολεία οι μαθητές γνωρίζουν ότι και το όριο των 114 απουσιών να ξεπεράσουν δεν θα μείνουν στάσιμοι από απουσίες. Άρα όσες ωριαίες αποβολές και να πάρουν δεν ιδρώνει το αυτί τους. Αφήστε που πολλοί Διευθυντές μάς πιέζουν να μην δίνουμε ωριαίες αποβολές και ούτε να στέλνουμε μαθητές στο γραφείο. «Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας» είναι η απάντησή τους. Ακούω Διευθυντές που λένε με καμάρι «στο σχολείο μας δεν μένει κανείς από απουσίες».

Πριν λίγες μέρες μού είπε η Σύμβουλος των Χημικών «αν σού γράφουν 03 να τους βάζεις 03 στον έλεγχο, όχι 13». Ναι αλλά ελάχιστοι Διευθυντές θα δεχτούν τόσο χαμηλή  βαθμολογία επειδή υπάρχει κίνδυνος να μείνουν στάσιμοι οι μαθητές. Ξέρετε ότι σε κάποια σχολεία αν μένει μαθητής στάσιμος αυξάνουν την βαθμολογία σε γραπτά του Ιουνίου για να προαχθεί ο μαθητής ;

Κάμνουμε τα στραβά μάτια στις εφημερίες για να μην βλέπουμε ότι κάποιοι μαθητές καπνίζουν. «Δεν μπορούμε να τιμωρήσουμε για το κάπνισμα» λένε πολλοί Διευθυντές. Ναι αλλά, οι μαθητές αν έχουν το ελεύθερο να καπνίζουν στο σχολείο, δεν θα καπνίζουν μόνο τσιγάρα, αλλά και πιο προχωρημένα. Με όλα αυτά τα μεσοβέζικα η εφημερία καταντάει μαρτύριο και οι Καθηγητές γινόμαστε καραγκιόζηδες.  

Επιτρέπουμε στους μαθητές να κάμνουν κατάληψη του σχολείου όποτε θέλουν. Μα όταν οι μαθητές έχουν τόση δύναμη να καταλαμβάνουν σχολεία γιατί να μην ασκούν bulling σε εκπαιδευτικούς και εκτός σχολείου ; Πηγαίνουμε τους μαθητές πολυήμερες εκδρομές κι ας ξέρουμε ότι ο σκοπός τους είναι να κάνουν ότι χαζομάρα τούς έρθει στο κεφάλι. Μα αν αρνηθούμε μάς απειλούν ότι θα κάνουν κατάληψη του σχολείου.

Η περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου είναι απλώς μια ακραία κατάσταση του μπάχαλου που υπάρχει σε πολλά σχολεία. Μ’ αυτά έπρεπε ν’ ασχολείται το Υπουργείο Παιδείας και όχι με τις άχρηστες αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών και τις αυτοαξιολογήσεις των σχολείων και τις παγκόσμιες ημέρες που δεν μάς αφήνουν να κάνουμε μάθημα. Και έλεος ! Οι Διευθυντές εκπαίδευσης ας μιλάνε 1 ώρα τον μήνα με τον σύλλογο Καθηγητών κάθε σχολείου ευθύνης τους. Αν το έκαμναν μπορεί η Σοφία να ζούσε σήμερα.

Ας δώσει εντολή το Υπουργείο στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης σε σχολεία που δεν μένει ούτε 1 μαθητής στάσιμος από απουσίες, να ελέγχονται τα απουσιολόγια. Σε σχολεία που δεν μένει ούτε 1 στάσιμος μαθητής από βαθμολογίες να ελέγχονται τα γραπτά τού Ιουνίου. Να δείτε τότε πόσοι μαθητές θα μένουν στάσιμοι.

Ναι αλλά, αν μένουν στάσιμοι πολλοί μαθητές στην Ελλάδα πως θα δείξουμε στους ψηφοφόρους ότι έχουμε οικοδομήσει στην Ελλάδα μια σπουδαία εκπαίδευση ; Έ τότε ας γίνουν όλοι οι μαθητές όπως αυτοί που ασκούσαν το bulling στην Σοφία και όποιος εκπαιδευτικός καταφέρει να επιβιώσει. Δυστυχώς και σήμερα πολύ συχνά οι εκπαιδευτικοί να επιβιώσουμε αγωνιζόμαστε και όχι να κάνουμε καλό μάθημα.   

Αν είχαμε σήμερα οι Έλληνες το θάρρος που είχαμε στα χρόνια της Χούντας, θα φωνάζαμε πάλι προς τις Κυβερνήσεις : «Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία». Αν είχαμε σήμερα Ψωμί δεν θα χρειαζόμασταν τις ελεημοσύνες των pass της Κυβέρνησης. Αν είχαμε Παιδεία θα μπορούσαμε να κάμνουμε καλό μάθημα οι εκπαιδευτικοί. Αν είχαμε Ελευθερία δεν θα φοβόντουσαν να μιλήσουν πολλοί που έχουν υψηλές θέσεις.

Γλίτωσα από το You Tube ! Σ’ ευχαριστώ Παναγιά μου

 

 

Η όμορφη ταινία «Σμύρνη μου αγαπημένη» είχε στην αρχή μια φράση τού Σοφοκλή : «Ότι ξεκινάει για καλό στον άνθρωπο στο τέλος καταντάει κατάρα». Βέβαια αυτό που λέει ο Σοφοκλής να μην το πάρουμε απόλυτα, αλλά ότι συμβαίνει πολύ συχνά.

Για παράδειγμα στον γάμο. Με πόσες ελπίδες για «βίον ανθόσπαρτον» ξεκίνησαν πολλοί γάμοι και στο τέλος κατάντησαν κόλαση. Με πόση χαρά υποδεχθήκαμε την τηλεόραση όταν πήγαινα στην Ε΄ Δημοτικού και τώρα που βρίσκομαι στα 65 μονολογώ καλύτερα να είχα μεγαλώσει χωρίς τηλεόραση. Με πόσο ενθουσιασμό παίρνουν στα χέρια τους τα παιδιά μας το τελευταίας τεχνολογίας smartphone και όταν τους βλέπουμε μ’ αυτό ξαπλωμένους για ώρες καταριόμαστε την ώρα που τούς το αγοράσαμε. Και βέβαια αυτά ισχύουν και για χίλια δυό άλλα.

Εγώ όμως στο άρθρο αυτό θέλω να σας κάνω συμμέτοχους στην χαρά μου επειδή γλίτωσα από το You Tube. Μα, θα πείτε, δηλαδή είναι κακό το You Tube ; Και καλό και κακό. Στο You Tube ανεβάζει ο καθένας όποιο βίντεο θέλει. Οι καλοί ανεβάζουν καλά, οι πονηροί ανεβάζουν πονηρά.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Πριν ενάμιση χρόνο μού έλεγε η ανιψιά μου που εργάζεται στην Αγγλία ότι την βοήθησε να μάθει καλά αγγλικά η παρακολούθηση ταινιών με αγγλικούς υπότιτλους. Οπότε ακούγοντας αγγλικά και βλέποντάς τα και γραμμένα βελτιώνεσαι διασκεδάζοντας.

Αυτό ήταν. Πιάστηκα στην παγίδα. Επειδή από μικρό παιδί έχω ψώνιο με τ’ αγγλικά αλλά ποτέ δεν παρακολούθησα σοβαρά μαθήματα με δάσκαλο, μού μπήκε η ιδέα να εφαρμόσω την συμβουλή της ανιψιάς. Άρχισα λοιπόν με ταινίες στο You Tube, μετά με ντοκιμαντέρ, με άλλα περίεργα βιντεάκια όπως σεξουαλικές προτιμήσεις στον Μεσαίωνα, μητέρες που αισθάνθηκαν σεξουαλική ενόχληση από τους γιούς τους και πάει λέγοντας.

Ναι αλλά, εγώ από μικρό παιδί επειδή μεγάλωσα με αλητοπαρέες στο χωριό μου, και από την τηλεόραση και από πονηρά μυθιστορήματα, έχω καταντήσει οτιδήποτε πονηρό να είναι η αχίλλειος πτέρνα μου. Σκηνές που άλλοι άντρες μπορούν να τις δουν αδιάφορα, για εμένα είναι πτώση, μού λερώνουν την ψυχή επειδή από μικρό παιδί μεγάλωσα απρόσεκτα.

Άρα με την δικαιολογία των αγγλικών λέρωνα την ψυχή μου εδώ κι ενάμιση χρόνο. Το τραγικό ήταν ότι ενώ καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά, έλεγα στον εαυτό μου ότι μ’ αρέσει αυτό που κάνω και δεν μπορώ να αντισταθώ.

Ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς λέει συχνά ότι αν μέρα νύχτα είσαι στα γόνατα, θα σού δώσει την δύναμη ο Θεός να επιλέξεις να είσαι μαζί του. Τόσες παρακλήσεις στα γόνατα προς την Παναγία, λέτε να μην με βοηθούσε ;

Έτσι λοιπόν μπορεί για ενάμιση χρόνο να παλινδρομούσα μεταξύ του Θεού και του διαβόλου, όμως η Παναγία δεν με άφησε. Συνειδητοποίησα την παγίδα που πιάστηκα με το πρόσχημα των αγγλικών και πλέον κομμένο το You Tube. Μπαίνω μόνο από το κινητό που έχει μικρή οθόνη, κι ευτυχώς τις ομιλίες του Γέροντα Γεωργίου Αλευρά, του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου και κάποια άλλα που με ενδιαφέρουν τα βγάζει πρώτα πρώτα το You Tube, τα βλέπω, και γρήγορα δρόμο χωρίς να χρονοτριβώ μέσα (εντάξει και κανένα λαϊκό τραγούδι, κυρίως Καζαντζίδη).

Δεν φταίει το You Tube. Εγώ φταίω που δεν καλλιέργησα τον εαυτό μου κι έφτασα 65 χρονών να μην μπορώ να αντισταθώ σε προκλητικά θεάματα. Οπότε για να μην είναι κατάρα για εμένα το You Tube φεύγω και γλιτώνω. Σ’ ευχαριστώ Παναγιά μου. 

 

Υ.Γ. Μού έλεγε μία συνάδελφος που είχε απασχόληση σε μαθητές Γ΄ Γυμνασίου, ότι κουβέντιαζαν μεταξύ τους ποια πορνογραφικά sites είναι τα καλύτερα. Μήπως και για τα smartphones επαληθευτεί η φράση του Σοφοκλή ;  

Γιατί πέθανε η εκπαιδευτικός Σοφία Χρηστίδου ;

 

 

Για πρώτη φορά διάβασα ολόκληρη την «Οδύσσεια». Βέβαια η «Οδύσσεια» δεν είναι θεόπνευστη όπως η Αγία Γραφή, αλλά νομίζω ότι χωρίς πολύ φωτισμό από τον Θεό δεν μπορεί να γραφεί ένα τέτοιο αριστούργημα.

Η «Οδύσσεια» τελειώνει με τους γονείς των μνηστήρων που σκότωσε ο Οδυσσέας να θέλουν να εκδικηθούν τον θάνατο των παιδιών τους. Οπότε στην σύναξη που έγινε στην Ιθάκη σηκώνεται ένας σεβάσμιος γέροντας και τους λέει : «Εσείς φταίτε που δεν βάλατε φρένο στην αφροσύνη των παιδιών σας. Επιτρέψατε στα παιδιά σας να φερθούν παράνομα, άθλια, να ρημάζουν την περιουσία του Οδυσσέα και να ντροπιάζουν την νόμιμη γυναίκα του».   

Νομίζω ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουμε συγκλονιστεί από τον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου, Καθηγήτριας του 3^ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης. Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω την μητέρα ενός μαθητή αυτού του σχολείου, μού είπε ότι η εκπαιδευτικός δεχόταν φρικτό  bulling από κάποιους μαθητές, αλλά και στην τηλεόραση συνεχώς βγαίνουν στοιχεία για το τι βίωνε η συνάδελφος μέσα στην αίθουσα την ώρα του μαθήματος. «Μην τυχόν κακομοίρη συμμετέχεις σ’ αυτό, αλλοίμονό σου», είπε στον γιό της αυτή η Μητέρα, με κεφαλαίο το Μ.   

Μήπως απορείτε τι σχέση η εισαγωγή που έκανα με την «Οδύσσεια» ; Αυτό που ζούσε η Σοφία την ώρα του μαθήματος το ζούμε πλέον, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, σχεδόν όλοι οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία της Ελλάδας. Και η αιτία είναι ότι δεν υπάρχει πλέον φρένο στην αφροσύνη πολλών μαθητών. Ότι χαζομάρα τούς έρθει στο κεφάλι θα την κάνουν χωρίς να τους νοιάζει τίποτα.

Σας ρωτάω. Στο διάλλειμα η Γυμνάστρια φωνάζει σ’ έναν μαθητή να της δώσει την μπάλα που κρατάει και κάποιοι συμμαθητές του φωνάζουν να την δώσει σ’ αυτούς. Πέστε μου, σε ποιον νομίζετε ότι έδωσε την μπάλα ; Στους συμμαθητές του. Να σάς το μεταφράσω ; Οι περισσότεροι μαθητές σήμερα υπακούν στους συμμαθητές τους και όχι στον Καθηγητή.

Διδάσκω Χημεία σε Λύκειο. Σας βεβαιώνω ότι πολλοί μαθητές ενδιαφέρονται περισσότερο για το τι θα ψιθυρίσουν οι συμμαθητές τους, παρά για το μάθημα που διδάσκω. Ναι, εμένα δεν μού πέταξαν μπουκάλι με γάλα, ούτε με κτύπησαν με μπουκάλι νερού όπως την Σοφία, αλλά πετάνε βιβλία, αεροπλανάκια, παρεμποδίζουν το μάθημα, μιλάνε ακατάπαυστα, σού γυρίζουν την πλάτη, διαβάζουν άλλα μαθήματα, δηλαδή κοντολογίς σού δείχνουν ξεκάθαρα ότι σε έχουν γραμμένο.

Μα θα πείτε, οι ωριαίες αποβολές, οι τιμωρίες, δεν έχει πειθαρχικά μέσα το σχολείο για να τούς βάλει σε τάξη ; Θεωρητικά έχει, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Πριν χρόνια σ’ ένα τμήμα από την Α΄ Λυκείου μέχρι την Γ΄ 3,4 τσαμπουκάδες μαθητές δεν άφησαν να γίνει το μάθημα σωστά. Οι γονείς των άλλων μαθητών έκλαιγαν την μοίρα τους, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κανείς τίποτα.  

Το ερώτημα είναι τι κάμνουν οι Διευθυντές των σχολείων, οι Διευθυντές εκπαίδευσης, η ΟΛΜΕ, οι τοπικές ΕΛΜΕ, το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας. Στην περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου τι έκαναν όλοι αυτοί ; Ποια ήταν η υπευθυνότητα που έδειξαν ;

Κανείς δεν θα κάνει ποτέ τίποτα, αν οι συνειδητοποιημένοι γονείς δεν οργανωθούν και δεν σταθούν δίπλα στο σχολείο. Πολλοί γονείς μού λένε «τα ξέρω, αλλά τι μπορώ να κάνω ;». Σωστά, μόνος του κάθε γονέας δεν μπορεί να κάνει τίποτα, αλλά πολλοί γονείς μαζί μπορούν. 

Μήπως απορείτε, με ποιο δικαίωμα οργανωμένοι γονείς θα παρεμβαίνουν στο σχολείο; Με το δικαίωμα να μην στερούνται τα παιδιά τους το αγαθό τής μόρφωσης, επειδή κάποιοι γονείς δεν μπορούν  να βάλουν φρένο στην αφροσύνη των παιδιών τους.     

Μην αγαπήσεις την υγρή (χωρίς όρια) και διαλυμένη ζωή

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος σχολιάζοντας την πρώτη φράση  τού 119^ου ψαλμού «ΠΡΟΣ Κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα, καὶ εἰσήκουσέ μου» ανάμεσα στα άλλα είπε : Και εσύ λοιπόν αγαπητέ, αν βρεθείς σε θλίψη, μην απελπίζεσαι, ούτε να τα παρατήσεις, αλλά τότε μάλιστα σήκω και αγωνίσου. Επειδή τότε είναι και καθαρότερες οι προσευχές και μεγαλύτερη η εύνοια τού Θεού.

Και να φροντίζεις να είναι κοπιαστική η ζωή σου, γνωρίζοντας ότι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια θα διωχθούν, και ότι με πολλές θλίψεις θα μπούμε στην βασιλεία του Θεού. Μη λοιπόν αγαπήσεις την υγρή και διαλυμένη ζωή, ούτε να θέλεις να βαδίζεις τήν ευρύχωρη οδό, αλλά την στενή και τεθλιμμένη.

Αν θέλεις να πετύχεις την κατοικία στην ουράνια βασιλεία, φεύγε από τις ηδονές, περιφρόνησε την φαντασία της ζωής, αδιαφόρησε για τον πλούτο και την δόξα και την εξουσία, να επιθυμείς την φτώχια, την συντριβή της διανοίας, την εξομολόγηση, τις πηγές των δακρύων και ν’ ασχολείσαι με όλα που μπορούν να σώσουν την ψυχή σου. Αν έτσι ζεις και με τέτοια διάνοια παρακαλέσεις και εσύ τον Θεό, οπωσδήποτε θα σε ακούσει.

Η αίσθηση που έχω τώρα που διαβάζω απ’ ευθείας τα λόγια του Χρυσοστόμου, επειδή για πολλά χρόνια άκουγα τους άλλους να λένε κάποια λόγια του, είναι σαν να τσαλαβουτάω μέσα στο μέλι. Άρα σύμφωνα με τον Χρυσόστομο είχαν λάθος οι γονείς μας που έκαναν τα πάντα για να μη ζήσουμε μια ζωή κουραστική όπως αυτοί. Πόσες φορές μάς έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου «να φύγετε από τα χωράφια για να μην βασανιστείτε όπως εμείς».

Άρα σύμφωνα με τον Χρυσόστομο η προσευχή μέσα στο Άουσβιτς, το Νταχάου, τα Σοβιετικά Γκουλάγκ είναι πολύ πιο δυνατή και εισακούεται οπωσδήποτε από τον Θεό. Εκεί σίγουρα και η καρδιά είναι πιο καθαρή επειδή και λείπουν οι αφορμές της αμαρτίας και από τα βάσανα λιγοστεύει η επιθυμία για αμαρτίες. Εδώ εγώ στο Νοσοκομείο που νοσηλεύτηκα για 17 μέρες την περίοδο του κορονοϊού πέρασα με μεγαλύτερη καθαρότητα από ότι στο σπίτι μου.      

Η έκφραση του Χρυσοστόμου «μην αγαπήσεις την υγρή και διαλυμένη ζωή» μου κόλλησε στο μυαλό, επειδή η εικόνα που έχω για τους μαθητές εδώ και χρόνια, είναι ότι οι περισσότεροι είναι διαλυμένοι. Γι αυτό θα σταθώ μόνο στις αιτίες που τους κάνουν να είναι διαλυμένοι.

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή ανεχόμαστε στην πρωινή σύνταξη να απουσιάζουν όσοι τους κάμνει κέφι. Συνήθως κάθε πρωί στα περισσότερα σχολεία ούτε οι μισοί μαθητές δεν είναι στην σύνταξη. Όσες απουσίες και να πάρουν ελάχιστα σχολεία στην Ελλάδα θα τολμήσουν να τους αφήσουν στάσιμους από απουσίες. 

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή ανεχόμαστε να εμποδίζουν το μάθημα όσοι γουστάρουν χωρίς το σχολείο να κάμνει ουσιαστικά τίποτα. Με το σύστημα προαγωγής που υπάρχει και άσχετοι να είναι οι μαθητές σε όλα τα βασικά μαθήματα, προάγονται άνετα στην επόμενη τάξη. Άρα, πολλοί μαθητές και το μάθημα θα παρενοχλούν και άσχετοι θα είναι και θα προάγονται. Την πιο παραβατική συμπεριφορά να έχει ο μαθητής η βαρύτερη τιμωρία είναι ν’ αλλάξει σχολείο. Και τι έγινε ;

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή δεν υπάρχει οργάνωση και τάξη στα σχολεία. Από χάσιμο μαθημάτων «ουκ έστιν αριθμός». Κατά τα άλλα απορούμε πως γίνεται απόφοιτοι Λυκείου να είναι αναλφάβητοι. Να μην απαριθμήσω τις αιτίες που χάνεται το μάθημα. Για παράδειγμα την μέρα ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό, όλη Α΄ τάξη την πέρασε να ζητάει από περαστικούς την γνώμη τους (το υπουργείο Παιδείας τέτοια θέλει, οι μαθητές να τρέχουν εδώ κι εκεί, έτσι όμως δεν πετυχαίνεται σοβαρή μόρφωση). 

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή τους πηγαίνουμε πολυήμερες εκδρομές ενώ γνωρίζουμε ότι ο σκοπός τους είναι να κάμνουν ότι χαζομάρα τούς έρθει στο κεφάλι. Ποιο σχολείο τολμάει σε πολυήμερη να μην τους πάει σε Club ; Μα όταν οι δάσκαλοι φοβόμαστε τους μαθητές πως να μην είναι διαλυμένοι ;

 Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή εδώ και χρόνια ανεχόμαστε στην Ελλάδα καταλήψεις σχολείων. Δείξτε μου μία Χώρα στον κόσμο, μόνο μία, που μαθητές να κάμνουν κατάληψη του σχολείου τους. Και πιστεύω να καταλάβατε ποιοι μαθητές πρωτοστατούν. Οι μαθητές που δεν δίνουν δεκάρα για το σχολείο, μεταμορφώνονται σε αγωνιστές. Μα πως να επιβάλλουμε πειθαρχία στο σχολείο, όταν σε ότι δεν τους αρέσει μπορούν να κάμνουν κατάληψη του σχολείου ; Προχθές έκαναν κατάληψη επειδή στα κενά τους έχουν απασχόληση από Καθηγητή, ενώ αυτοί θέλουν ελεύθερα να κάμνουν ζημιές.

 Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή κάθε φορά που το σχολείο είναι κλειστό από οποιαδήποτε αιτία όπως κατάληψη, χιόνια κλπ γίνεται τηλεκπαίδευση στην οποία οι μαθητές απλώς μάς κοροϊδεύουν. Απολαμβάνουν τον καφέ τους στην καφετέρια και δήθεν με το κινητό τους κάμνουν μάθημα. Καλό μου υπουργείο Παιδείας, εδώ μπροστά τους είμαστε και δεν μπορούμε να τους κάνουμε καλό μάθημα, και θα τους κάνουμε μάθημα με τηλεκπαίδευση ; Όσο όμως ξεφτιλιζόμαστε οι Καθηγητές, τόσο περισσότερο διαλυμένοι γίνονται οι μαθητές.

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή δεν έχουν την θέληση και την τόλμη οι Κυβερνήσεις να οικοδομήσουν ένα σοβαρό εκπαιδευτικό σύστημα. Σχολείο – Φροντιστήριο και τελικά δεν μαθαίνουν απολύτως τίποτα. Πληρώνουν οι πολίτες φόρους για δημόσια παιδεία, πληρώνουν και για φροντιστήρια, οι μαθητές μέρα νύχτα πηγαινοέρχονται με μια τσάντα στο χέρι χωρίς να καταλαβαίνουν και για ποιο λόγο.

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή είναι διαλυμένες και οι οικογένειες. Δυστυχώς στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες αφήσαμε τον Άξονα, τον Χριστό, γύρω από τον οποίο έπρεπε να γυρίζουμε και δεν βρίσκουμε πλέον νόημα στην ζωή. Εδώ εμείς οι μεγάλοι αγαπάμε την υγρή (χωρίς όρια) και διαλυμένη ζωή και δεν θα την αγαπούν τα παιδιά μας ;   

Λέει ο Χρυσόστομος, μην αμελείς, μην καθυστερείς στο να κάνεις αυτά που πρέπει, μήπως σε βρει ξαφνικά ο θάνατος και δεν προλάβεις λίγο ν’ ανεβείς πνευματικά. Γι αυτό, ειδικά εμείς που περάσαμε τα 60, «Στώμεν καλώς», μην την πατήσουμε σαν ανόητοι.  

Υ.Γ. Ο Θεός ν’ αναπαύσει την ψυχή της συναδέλφου που έπαθε εγκεφαλικό στο σχολείο. Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω την μητέρα ενός μαθητή αυτού του σχολείου, μού είπε ότι η εκλιπούσα Καθηγήτρια δεχόταν φρικτό  bulling από κάποιους μαθητές.  

Ελπίζουμε στην βοήθεια του Θεού ή των ανθρώπων ;

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 117^ο ψαλμό αναφέρθηκε στην ελπίδα προς τον Θεό. Επειδή σήμερα εμείς περιμένουμε βοήθεια κυρίως από τους ανθρώπους και όχι από τον Θεό, σταχυολόγησα μερικά απ’ αυτά που είπε.

Βλέπεις (ο Δαβίδ) δεν υπερασπίζεται ο ίδιος τον εαυτό του, ούτε επιτίθεται, αλλά αφήνει τον Θεό να πολεμήσει τους εχθρούς ; όταν λέει η Γραφή ότι είναι προτιμότερο να ελπίζεις στην βοήθεια του Θεού παρά στην βοήθεια των ανθρώπων, δεν το λέει επειδή μπορεί να γίνει σύγκριση, αλλά για να μπορέσουν να το καταλάβουν.

Γι αυτό λέει και ο προφήτης Ιερεμίας «καταραμένος όποιος ελπίζει στην βοήθεια των ανθρώπων», επειδή τίποτα δεν είναι πιο άχρηστο απ’ αυτή την ελπίδα (στους ανθρώπους). Και το γνώρισαν αυτό αυτοί που στηρίχτηκαν σε ανθρώπους και γκρεμίστηκαν μαζί μ’ εκείνους (θυμάμαι σε μια εκκλησιαστική πανήγυρη μια Βουλευτής έλεγε σε μια κυρία «μη φοβάσαι τίποτα, εγώ εδώ είμαι»).

Η ελπίδα όμως προς τον Θεό δεν είναι μόνο δυνατή αλλά και ασφαλής, χωρίς να υφίσταται μεταβολές. Θα πεις όμως εσύ, εγώ περίμενα την βοήθεια του Θεού και δεν την είχα. Μη λες τέτοια λόγια άνθρωπε, δεν την είχες επειδή δεν την περίμενες όπως έπρεπε, επειδή υποχώρησες, επειδή δεν περίμενες ως το τέλος, επειδή μικροψύχησες. Μην φέρεσαι έτσι. Αλλά όταν δεις τις συμφορές να έρχονται, μη χάσεις το θάρρος σου. Επειδή αυτό σημαίνει να ελπίζεις, το να παραμένεις όρθιος μέσα στις συμφορές. 

Ο Θεός σε τιμά και εσύ ατιμάζεις τον εαυτό σου ; Ο Θεός σε τιμά υποσχόμενος την βοήθειά του και εσύ ψάχνεις βοήθεια από ανθρώπους, και ζητάς να σωθείς από την άψυχη ύλη και τα χρήματα ; Σε αγαπά πάρα πολύ και γι αυτό θέλει να σε ξεκολλήσει απ’ όλα γύρω σου και να προσκολληθείς πάνω του (όπως γαντζώνονται τα στρείδια στις πέτρες), γι αυτό θέλει μόνο σ’ αυτόν να ελπίζεις κι αυτόν συνεχώς να προσέχεις. 

Σε μια άλλη ομιλία έλεγε ο Χρυσόστομος ότι η χώρα που ελπίζει στον Θεό δεν χρειάζεται να έχει στρατό. Επειδή ο Θεός θα πολεμάει γι αυτήν. Απλώς να έχει ένα δείγμα στρατού όχι επειδή δεν είναι αρκετή η βοήθεια από τον Θεό, αλλά για να χαίρονται ότι κάμνουν κάτι και οι ίδιοι τους.

Το ξέρω φίλοι μου, ότι μάς φαίνονται εξωπραγματικά όλα αυτά, αλλά αφού τα λέει ο Χρυσόστομος είναι οπωσδήποτε έτσι. Δεν τα ζούμε όμως επειδή δεν έχουμε πίστη. Πέστε μου αλήθεια, τους πολιτικούς που εδώ και δεκαετίες τούς εμπιστευτήκαμε και τούς ψηφίσαμε, έπρεπε να τους εμπιστευτούμε ; Ο κ. Κοντογιώργης που είναι Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, λέει συχνά ότι στην Ελλάδα δεν είναι το πολίτευμα «Δημοκρατία», αλλά «εκλόγιμη Μοναρχία».

Στην επιδημία του Covid που κρεμόμασταν από τους επιστήμονες και όχι από τον Θεό, κάναμε καλά ; Μα ούτε καν τους αρχαίους προγόνους μας δεν φτάνουμε στο θέμα αυτό. Αυτοί έλεγαν «συν Αθηνά και χείρα κίνει», ενώ εμείς σήμερα σε ότι δυσκολία μάς βρει αγωνιζόμαστε εντελώς μόνοι μας χωρίς να ζητάμε καθόλου την βοήθεια του Θεού. Μα γι αυτό, λέει ο Χρυσόστομος, επέτρεψε να πέσεις σε συμφορές, για να σε κάνει να τον θυμηθείς και να ενωθείς μαζί του.

Μα, θα πείτε, Άουσβιτς, Κατοχή, ορφανά, αρρώστιες, πείνες, πτωχεύσεις, δυστυχήματα, …. Φοβάσαι μήπως πεθάνεις και γλιτώσεις απ’ όλα ; ρωτάει κάπου ο Χρυσόστομος. Και αλλού λέει, σταμάτα να είσαι αμαρτωλός, και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος.

Πόσο σπουδαία είναι η Ορθόδοξη Πίστη μας ! Γι αυτό δίδασκε ο Μέγας άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, στον οποίο οφείλουμε ότι σήμερα είμαστε Έλληνες και όχι Τούρκοι.  «Τούτο σας λέγω πάλι και σας παραγγέλλω, καν ο ουρανός να κατέβει κάτω, καν η γη ν’ ανέβει πάνω, καν όλος ο κόσμος να χαλάσει καθώς μέλλει να χαλάσει σήμερον αύριον, να μη σας μέλει τι έχει να κάνει ο Θεός. Το κορμί σας ας σας το καύσουν, ας σας το τηγανίσουν τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν, μη σας μέλη δώστε τα δεν είναι εδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται. Ετούτα τα δυο όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να σας τα πάρει, έξω αν τύχει και τα δώσετε με το θέλημα σας. Αυτά τα δυο να τα φυλάγετε να μην τύχη και τα χάσετε».  

Όταν επιλέγουμε να είμαστε μακριά από τον Θεό, στην πραγματικότητα δεν είμαστε άξιοι να είμαστε κοντά του

 

  

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 115^ο ψαλμό αναρωτήθηκε γιατί λέει ο Λουκάς «ο Θεός άνοιξε την καρδιά της Λυδίας (στους Φιλίππους) να προσέχει στα λόγια του Παύλου» και γιατί λέει ο Χριστός «κανείς δεν έρχεται προς εμένα, αν δεν τον ελκύσει ο Πατήρ». Αν λοιπόν ο Πατήρ ελκύει, ο Υιός χειραγωγεί, το Πνεύμα φωτίζει, γιατί αμαρτάνουν αυτοί που ούτε ελκύστηκαν, ούτε χειραγωγήθηκαν, ούτε φωτίστηκαν ; Επειδή δεν καθιστούν τον εαυτό τους άξιο να τα δεχτούν.  

Δες ότι αυτό συνέβηκε και με τον Κορνήλιο (τον Ρωμαίο εκατόνταρχο). Ο Θεός τον κάλεσε επειδή πρόλαβε και κατέστησε τον εαυτό του άξιο. Αν και τού Θεού είναι το να ελκύει και να χειραγωγεί, όμως ψάχνει ψυχή υπάκουη. Αν και σχεδόν τα πάντα για την σωτηρία μας είναι τού Θεού, όμως άφησε και σε μάς κάτι μικρό, ώστε να έχει κάποια αιτία να μάς στεφανώσει.

Τα λόγια του Χρυσοστόμου μου θύμισαν ότι και στο σχολείο το καλό μάθημα δεν είναι μόνο στο χέρι του Καθηγητή. Για να πετύχει η διδασκαλία πρέπει να βοηθήσουν και οι μαθητές με την προσοχή τους, το ενδιαφέρον τους, το επίπεδο μόρφωσης που έχουν. Δυστυχώς σήμερα οι μαθητές με την αδιαφορία και την βαριεστιμάρα τους αχρηστεύουν και τον καλύτερο Καθηγητή. Θα σας πω εγώ πώς κατάφερα να κάνω τον εαυτό μου ανάξιο να με ελκύσει ο Θεός και ο καθένας ας ψάξει για τον εαυτό του.

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή δεν επικοινωνούσα με τους άλλους. Φανταστείτε η γιαγιά μου μιλούσε μόνο τουρκικά, τα ελληνικά τα καταλάβαινε αλλά δεν μπορούσε να τα μιλήσει, κι εγώ δεν κατάφερα να μιλήσω μαζί της αν και έζησα κοντά της 40 χρόνια. Οι γονείς μου επιδίωξαν να μην μάθω τουρκικά για να λένε τα μυστικά τους, αλλά ήταν στο χέρι τους να το καταφέρουν αν εγώ ήξερα να επικοινωνώ ;

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή από μικρό παιδάκι μού μπήκε η ιδέα ότι είμαι καλύτερος από τους άλλους. Ήμουν και καλός μαθητής στο σχολείο, ο χαϊδεμένος του δασκάλου που ήταν και παπάς, κι έτσι ο εγωισμός μου πήρε και θρησκευτικό περιτύλιγμα. Έτσι μεγάλωνα σ’ έναν ψεύτικο φανταστικό κόσμο, αφού ο μακαρίτης ο δάσκαλος που τον είχα για θεό μέσα μου, μ’ έστελνε να φέρνω και βέργες για να δέρνει τους συμμαθητές μου. Έτσι επαληθεύτηκαν και σε μένα τα λόγια του Ζαμπέτα «ο πιο καλός ο μαθητής ήμουν εγώ στην τάξη, αλλά στην ζωή πήρα μηδέν».

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή άφησα τις φαντασιώσεις να κυριαρχήσουν μέσα μου χωρίς να υποπτευθώ την παγίδα που μού έστηνε ο Πονηρός. Επειδή ήμουν συνεχώς μ’ ένα βιβλίο χωρίς πολλές χειρωνακτικές εργασίες και απομονωμένος από τους άλλους, σιγά σιγά γλιστρούσα από τον πραγματικό κόσμο, στον κόσμο της φαντασίας. Έφτασα για να με πάρει ο ύπνος να αναπολώ τις όμορφες γυναίκες που είχα δει στην τηλεόραση και να αμαρτάνω συνεχώς με τον νου, χωρίς να μού περνάει ιδέα σε τι παγίδα είχα πιαστεί.

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή φρόντιζα να ξεγλιστράω διαρκώς από τον πόνο. Μια ένεση θα μού έκαμναν κι εγώ να έχω το μυαλό μου σε παιχνίδια και διακοπές για να μην νοιώσω τον πόνο της βελόνας. Και το αστείο είναι ότι πίστευα πως κάμνω κάτι πολύ έξυπνο. Αυτά που λέει η Χάρις Αλεξίου στο όμορφο τραγούδι της  με περιγράφουν πολύ καλά : «Μια ζωή περνάς ξυστά / Απ' τον πόνο μπροστά / Σαν νεράκι πάντα γλιστράς / Να ξεχάσεις ζητάς.   Αχ καρδιά μου αχ που γυρνάς / Με το βλέμμα σου αλλού / Αχ για το όνομα του Θεού / Σε ποιον κόσμο πετάς.  Εδώ σε θέλω / Στα δύσκολα μπες /  Να δεις πως αγιάζουν του κόσμου οι πληγές εδώ σε θέλω / Να αντέχεις να ζεις / Και απ' τη μοναξιά σου να βγεις.

Με την ευκαιρία να πως και δυο λόγια γι αυτούς που γράφουν την «Αυτοβιογραφία» τους και βλέπουν μόνο τα λάθη που έκαναν οι άλλοι και βγάζουν τον εαυτό τους αθώα περιστερά. Μόνο αν έχουν την τόλμη και την ειλικρίνεια να γράψουν σε πόσα έφταιξαν οι ίδιοι και βγάζουν το συμπέρασμα ότι είναι άχρηστοι μεν αλλά με διάθεση να συνεχίσουν τον αγώνα τούς εμπιστεύομαι, διαφορετικά μια «Αυτοβιογραφία» δοξολογία τού εαυτού τους είναι για τα σκουπίδια.

 

Σταμάτα να είσαι αμαρτωλός και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 114^ο ψαλμό αναφέρθηκε στην μεγάλη επιθυμία τού Αποστόλου Παύλου να φύγει απ’ αυτή την ζωή. «Είδες πόσο καλό είναι τέτοια φιλοσοφία ; Αυτά που φαίνονται για τους άλλους άξια δακρύων (ο θάνατος), για τον Παύλο ήταν επιθυμία. Κι αυτά που είναι για τους άλλους ευφροσύνη και χαρά (οι ανέσεις), γι αυτόν είναι αιτία στεναγμών.

Δεν πρέπει να στενάζουμε όταν είμαστε σε ξένη πατρίδα (την εδώ ζωή) και μακριά από την δική μας (την άλλη ζωή) ; Ή δεν πρέπει να μάς προκαλεί χαρά το να μεταβούμε γρήγορα στο γαλήνιο λιμάνι και ν’ απολαύσουμε την άνω πόλη, όπου δεν υπάρχει οδύνη, λύπη και στεναγμός ; Και ποια σχέση, λέει ένας, έχουν αυτά μ’ εμένα τον αμαρτωλό ;

Βλέπεις ότι δεν είναι ο θάνατος που σού προκαλεί την λύπη, αλλά η πονηρή σου συνείδηση ; Σταμάτα να είσαι αμαρτωλός και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος. Και κάτι ακόμα ανώτερο. Όχι μόνο από την λύπη θα είμαστε απαλλαγμένοι, αλλά ούτε πλέον θα κινδυνεύουμε να παγιδευτούμε και να πέσουμε (σε αμαρτίες).

Πάνω στην πέτρα στερεώνεται αυτός που έφυγε από την ζωή με καλά έργα, έφτασε στο λιμάνι, εξαφανίστηκαν όλα τα εμπόδια. Πουθενά θόρυβος, ούτε ταραχή, αλλά σε παντοτινή ευτυχία παραμένει αυτός που έτσι αναχώρησε απ’ αυτή την ζωή».

Δηλαδή σύμφωνα με τον «μέγιστο φωστήρα της τρισηλίου θεότητος» Χρυσόστομο, αν σταματήσουμε να είμαστε αμαρτωλοί θα προτιμούμε κι εμείς, όπως ο Απόστολος Παύλος, να πεθάνουμε μια ώρα νωρίτερα παρά να συνεχίσουμε να ζούμε σ’ αυτή την ζωή.

Μα θα πείτε, εμείς δεν είμαστε αμαρτωλοί, αλλά φοβόμαστε να πεθάνουμε. Σωστά, σήμερα στην Ελλάδα δεν είμαστε αμαρτωλοί. Είμαι αμαρτωλός σημαίνει εμπιστεύομαι πως είναι αλήθεια ότι γράφεται στο Ευαγγέλιο, και όταν παρεκκλίνω απ’ αυτά λέω ότι έφυγα από τον στόχο μου, τον σκοπό μου, δηλαδή αμάρτησα.

Δυστυχώς σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες ζούμε σαν να είμαστε άθεοι. Πόσοι από εμάς μόλις ξυπνήσουμε κάμνουμε τον σταυρό μας και πέφτουμε στα γόνατα να κάνουμε λίγη προσευχή ; Όχι βέβαια, αλλά θ’ ανοίξουμε αμέσως το κινητό μας μήπως έχουμε κάποια ειδοποίηση ή την τηλεόραση για ν’ ακούσουμε τις φλυαρίες των δημοσιογράφων που είναι «ειδήμονες» για τα πάντα. Τα ίδια και το βράδυ πριν κοιμηθούμε.

Ποιες είναι οι ευχές που δίνουμε και δεχόμαστε ; «Υγεία», «πάνω απ’ όλα η υγεία», και φυσικά εννοούμε και πάνω από την πίστη μας στον Χριστό. Ξεχνάμε όμως ότι λέει ο Χριστός «όποιος αγαπάει οτιδήποτε περισσότερο από εμένα δεν είναι δικός μου». Το ξέρετε ότι αν στο Λύκειο έρθει η κουβέντα για την ομοφυλοφιλία οι περισσότεροι μαθητές δεν συμφωνούν ότι είναι αμαρτία αλλά την θεωρούν «επιλογή» ; Κατά τα άλλα, αφού δεν είμαστε αμαρτωλοί γιατί φοβόμαστε τον θάνατο ; Η υποκρισία μας δεν έχει όρια.

Επειδή ο καθένας, αν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, γνωρίζει πόσο αμαρτωλός ή άθεος είναι στην πραγματικότητα, θα αναφέρω μόνο μερικά προσωπικά παραδείγματα. Θυμάστε την δεκαετία του 90 την σειρά «Τόλμη και γοητεία» ; Εγώ που δεν άντεχα να χάσω ούτε ένα επεισόδιο δεν ήμουν αμαρτωλός ; Όταν νιόπαντροι με την γυναίκα μου ένα Σάββατο, από το πρωί μέχρι το βράδυ βλέπαμε σε 4 βιντεοκασέτες την ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος», είχαμε και την απαίτηση να μην φοβόμαστε τον θάνατο ;

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας αρκετοί Έλληνες από τα βάσανα ή από πονηριές τών Τούρκων αρνήθηκαν την πίστη στον Χριστό και έγιναν μουσουλμάνοι. Κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα κατάλαβαν το λάθος τους και επέστρεψαν στην πίστη στον Χριστό. Δεν τους αρκούσε όμως η συγχώρεση γι αυτό που έκαναν, και ήθελαν να το επανορθώσουν με το αίμα τους, αν και δεν το συνιστούσε αυτό η Εκκλησία από τον φόβο μήπως και δειλιάσουν από τα βασανιστήρια.

Έβρισκαν λοιπόν έναν Ιερομόναχο ο οποίος ονομαζόταν «αλείπτης» που τους προετοίμαζε για το μαρτύριο. Ποια ήταν η προετοιμασία ; Ελάχιστο φαγητό, πλήρης απομόνωση, συνεχής προσευχή και χιλιάδες μετάνοιες κάθε μέρα. Και όταν ήταν έτοιμοι, ενισχυόμενοι και με τις προσευχής του Πνευματικού τους και άλλων πιστών, παρουσιαζόντουσαν στους Τούρκους, αρνιόντουσαν την πίστη στον Αλλάχ, ομολογούσαν την πίστη στον Χριστό ως την μόνη αληθινή πίστη, και πέθαιναν με φρικτά βασανιστήρια. Ας έχουμε τις πρεσβείες τους.