Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 6)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 46^ο ΨΑΛΜΟ

«Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χεῖρας, ἀλαλάξατε τῷ Θεῷ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως». Και γιατί δεν είπε χαρείτε και σκιρτήστε, αλλά «κροτήσατε» και «ἀλαλάξατε» ; για να δείξει την υπερβολική μας ευχαρίστηση … (όπως και αλλού) έτσι κι εδώ δεν μας δόθηκε η εντολή να χειροκροτούμε, αλλά να γεμίζουμε χαρά και αγαλλίαση όταν ψέλνουμε.

«ὅτι Κύριος ὕψιστος, φοβερός, βασιλεὺς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν». Διεγείρει από την αρχή τον ακροατή, σε τόσο μεγάλο όγκο χαρμόσυνων ειδήσεων, και προς την πανήγυρη της οικουμένης, και κάποια θεία και πνευματική εορτή, και προς μυσταγωγία που μεταφέρθηκε από τον ουρανό.

 «Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χεῖρας». Με τα προηγουμένως (προ Χριστού) σιχαμερά εκείνα χέρια, τα βρωμερά, που μολύνονταν κάθε μέρα από τις ακάθαρτες θυσίες, με τα οποία σφάξατε παιδιά (για τις θυσίες σας), και τολμήσατε να κάνετε αισχρότητες, και προχωρήσατε και ενάντια στην φύση σας, μ’ αυτά τα χέρια χειροκροτήστε τώρα.

«ἀλαλάξατε τῷ Θεῷ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως». Με την γλώσσα εκείνη με την οποία γευτήκατε τα βρωμερά, με την οποία προφέρατε βλάσφημα λόγια, μ’ αυτήν ψάλτε την επινίκιο ωδή.

Το έργο της νίκης έγινε εξ ολοκλήρου από τον Χριστό. Επειδή αυτός τερμάτισε αυτό τον φοβερό πόλεμο, έδεσε τον ισχυρό (τον Σατανά) και του αφαίρεσε τα όπλα. Επειδή όμως είναι φιλάνθρωπος, αυτούς που δεν κόπιασαν καθόλου (εμάς), αυτούς κάμνει να απολαμβάνουν την νίκη και τα τρόπαια, και τους προετοιμάζει ν’ αλαλάξουν για την νίκη, σαν να ήταν αυτοί που τα κατόρθωσαν και νίκησαν (ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος λέει συχνά, είναι σαν αυτοί που ζητωκραυγάζουν στο γήπεδο και χαίρονται που νίκησε η ομάδα τους, να απολαμβάνουν τα ίδια βραβεία και τιμές με τους παίκτες που αγωνίστηκαν και νίκησαν !).  

Αλαλάξανε κάποτε και οι Εβραίοι όταν καταποντιζόταν (στην ερυθρά θάλασσα) ο στρατός των Αιγυπτίων, αλλά ο δικός μας επινίκιος ύμνος είναι πολύ ανώτερος, επειδή δεν καταποντίστηκαν οι Αιγύπτιοι αλλά οι δαίμονες, δεν νικήθηκε ο Φαραώ αλλά ο διάβολος, δεν κυριεύτηκαν όπλα αλλά η κακία εξαφανίστηκε, όχι στην ερυθρά θάλασσα αλλά στο λουτρό της αναγέννησης, δεν μεταβαίνουμε στην γη της επαγγελίας αλλά στον ουρανό, δεν τρώμε το μάννα αλλά το σώμα του Δεσπότου, δεν πίνουμε νερό που ανέβλυσε από πέτρα αλλά αίμα από την πλευρά (του Χριστού).

Όταν λοιπόν ακούσεις ότι ο Κύριός σου καρφώθηκε στο ξύλο, ότι κρεμάστηκε στον σταυρό, ότι τάφηκε, ότι κατέβηκε στα κατώτερα μέρη της γης, μην αποθαρρυνθείς, ούτε να στενοχωρηθείς, επειδή είναι ύψιστος και ύψιστος από την φύση του … και όταν πέθανε, τότε έδειξε την δύναμή του κατά του θανάτου. 

Άκουσε τους δαίμονες τι λένε τον καιρό που κυκλοφορούσε ταπεινός (τότε που ζούσε ανάμεσά μας σαν άνθρωπος ο Χριστός), αυτοί που άφριζαν, που έσπαζαν τα δεσμά, που έκαναν άβατο τον δρόμο (αναφέρεται στον δαιμονισμένο των Γεργεσηνών που είχε μέσα του λεγεώνα δαιμόνων), αυτοί λοιπόν άκουσε πως έτρεμαν όταν μιλούσαν στον Χριστό (πόσο ανόητοι είμαστε όταν με τις αμαρτίες μας δίνουμε χαρά στους δαίμονες !).       

Αν έτσι μιλούσαν τότε (οι δαίμονες) τι θα πουν όταν θα έλθει πάλι (στην Δευτέρα Παρουσία), και οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλεύονται, και ο ήλιος θα μεταστραφεί σε σκοτάδι, και η σελήνη δεν θα δώσει το φως της ; γι αυτό λέει «ὕψιστος, φοβερός».

Αυτός πράγματι είναι βασιλεύς μέγας, αυτός που καθάρισε την οικουμένη από την πλάνη, και επανέφερε την αλήθεια σε πολύ σύντομο χρόνο και κατάργησε την τυραννική εξουσία του διαβόλου, αυτός που και πριν αποκτήσει υπηκόους ήταν μέγας βασιλεύς, αυτός που στηρίζει την δύναμη της εξουσίας του όχι στους δούλους, ούτε στα εξωτερικά φτιασιδώματα και στα ρούχα, αλλά στην ίδια την φύση του … τόσο πολύ κατέκτησε εκείνους που υπάκουσαν σ’ αυτόν, ώστε προτιμούν να χάσουν την ζωή τους παρά να παραβούν τις εντολές του (εμείς το προτιμάμε ;).

«ὑπέταξε λαοὺς ἡμῖν καὶ ἔθνη ὑπὸ τοὺς πόδας ἡμῶν». Έσπειραν (οι Απόστολοι) το φως της αλήθειας, όχι με όπλα, ούτε με άφθονα χρήματα, αλλά χρησιμοποιώντας απλά λόγια. Αλλά μάλλον δεν ήταν απλά λόγια, αλλά ήταν δυνατότερα από κάθε έργο.

(επιτρέψτε μου να πω μερικές σκέψεις μου. Εντάξει, τα λόγια των Αποστόλων ήταν πολύ δυνατά επειδή είχαν μέσα το όνομα του Χριστού. Αλλά για πέστε μου, θα φτάναμε στην Ελλάδα σε τέτοια κατάντια, αν εδώ και δεκαετίες μιλούσαν αυτοί που έπρεπε να μιλήσουν ; Ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς λέει, δεν πιάσαμε ακόμα εντελώς πάτο, λίγη υπομονή και θα πιάσουμε. Θυμάμαι σε μια ταινία έλεγε μια γενναία μητέρα η οποία την δεκαετία του 80 στο Παλέρμο της Σικελίας τα έβαλε με την Μαφία: «δεν θα πολεμήσουμε την Μαφία με τα όπλα, θα την πολεμήσουμε με τα λόγια».  

Και πάλι βγαίνει αληθινός ο Στέλιος Καζαντζίδης :  Αυτοί που πρέπει να μιλήσουν δε μιλάνε / λες κι έχουν όλοι την αρρώστια της σιωπής, / αυτοί που πρέπει να τολμήσουν δεν τολμάνε /να σταματήσουν τον κατήφορο της γης … Αυτοί που πρέπει είναι όλοι φοβισμένοι / φυλακισμένοι σε αόρατο κελί, / κανείς δεν νοιάζεται ποιος ζει και ποιος πεθαίνει / σκληρός ο κόσμος κι η ζωή μας φυλακή).

«ὑπὸ τοὺς πόδας» φανερώνει την υποταγή, και μάλλον την πολλή υποταγή. Κι αν θέλεις ν’ ακούσεις το μέγεθος της υποταγής άκουσε. «Όσοι ήταν ιδιοκτήτες χωραφιών η οικιών τα πουλούσαν κι έφερναν τα χρήματα και τα τοποθετούσαν μπροστά στα πόδια των Αποστόλων». Άλλοι μαζί με τα χρήματα προσέφεραν και την ζωή τους (δηλαδή στην πρώτη εκκλησία υπήρχε κοινοκτημοσύνη και οι Απόστολοι φρόντιζαν να ικανοποιούνται όλες οι ανάγκες των πιστών. Ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς λέει, τα χρήματα μπορούν να τα διαχειριστούν σωστά μόνο οι άγιοι. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση που έκαναν κάτι παρόμοιο με την βία, οι Σοσιαλιστές έγιναν χειρότεροι από τους Καπιταλιστές).

Αυτός (ο Χριστός) αφαιρούσε τα εμπόδια πορευόμενος μπροστά απ’ αυτούς (τους Αποστόλους), αυτός ρύθμιζε τα πάντα κι έκαμνε τα δύσκολα εύκολα. Αν και παντού γίνονταν πόλεμοι, παντού υπήρχαν γκρεμοί και σκόπελοι, και δεν μπορούσε κανείς ν’ ακουμπήσει το πόδι του, ούτε να σταθεί, όλα τα λιμάνια ήταν φραγμένα, κάθε οικία είχε αποκλεισθεί, όλων τ’ αυτιά ήταν φραγμένα, παρ’ όλα αυτά το κήρυγμα του Ευαγγελίου προχωρούσε. (Φυσικά, αφού ο Κύριος προπορευόταν. Πόσο αδικούμαστε από την ολιγοπιστία μας !).     

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 5)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 45^ο ΨΑΛΜΟ

«Ο Θεός ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις, βοηθὸς ἐν θλίψεσι ταῖς εὑρούσαις ἡμᾶς σφόδρα». Όλα αυτά (τα ανθρώπινα) από την αράχνη και από την σκιά είναι πιο αδύναμα. Αλλά αν θέλεις να δεις την ακαταμάχητη δύναμη, το ακατανίκητο καταφύγιο, το απαραβίαστο φρούριο, τον πύργο τον ακλόνητο, να καταφεύγεις στον Θεό, εκείνη την δύναμη να φροντίζεις να προσελκύσεις.

Και να ευχόμαστε μεν να μην εισέλθουμε σε πειρασμό (όπως λέμε στο «Πάτερ ημών»), όταν όμως συμβεί να πειραστούμε, να μη δείχνουμε δειλία, αλλά να στεκόμαστε με γενναιότητα (εδώ είναι τα δύσκολα. Αναφέρει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης την περίπτωση μιας μητέρας με τις δυο κόρες της. Δεν ήθελαν να αρνηθούν τον Χριστό και να γίνουν μουσουλμάνες αλλά φοβόντουσαν τα βασανιστήρια, και γράφει «έλεγαν κλαίγοντας, τα φοβερά της εξωμοσίας λόγια». Προφανώς φοβερές βρισιές για τον Χριστό έβαζαν οι Τούρκοι να λένε αυτοί που εξισλαμιζόντουσαν κι αυτές τις έλεγαν κλαίγοντας επειδή δεν ήθελαν).

Το «σφόδρα» να μπει πριν το «βοηθός» (δηλαδή να το διαβάζουμε «σφόδρα βοηθός» είναι ο Θεός. Εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι οι θλίψεις ήταν σφοδρές). Επειδή δεν μας βοηθάει όπως τύχει, αλλά σε υπερβολικό βαθμό, έτσι ώστε η παρηγοριά από την συμμαχία του είναι μεγαλύτερη από την οδύνη των θλίψεων (έλεγε ένας κουμπάρος μου, όταν ήταν μικρή η κόρη του και κινδύνευε να πεθάνει από σηψαιμία, ένοιωθε τόσο κοντά του την παρουσία του Θεού που νόμιζε ότι μπορούσε και να τον ακουμπήσει).

«διὰ τοῦτο οὐ φοβηθησόμεθα ἐν τῷ ταράσσεσθαι τὴν γῆν καὶ μετατίθεσθαι ὄρη ἐν καρδίαις θαλασσῶν». Δεν είπε όχι μόνο δεν θα καταβληθούμε ούτε θα πέσουμε, αλλά δεν θα πάθουμε ούτε αυτό που είναι κοινό γνώρισμα της φύσης μας, το να φοβηθούμε και να τρομάξουμε … εδώ γην και όρη, καρδιές θαλασσών, δεν εννοεί τα φυσικά στοιχεία αλλά με αυτά τα ονόματα υπαινίσσεται τους αφόρητους κινδύνους … η αιτία γι αυτό (που δεν θα φοβηθούμε) είναι, επειδή ο Κύριος όλων αυτών μας βοηθάει, και απλώνει το χέρι και είναι δίπλα μας (αντί ν’ ανησυχούμε και να μεριμνούμε τόσο για την ευτυχία των παιδιών μας, τον θησαυρό της Πίστης έπρεπε να τους είχαμε μεταδώσει).

«ἤχησαν καὶ ἐταράχθησαν τὰ ὕδατα αὐτῶν, ἐταράχθησαν τὰ ὄρη ἐν τῇ κραταιότητι αὐτοῦ». Εδώ μου φαίνεται πως υπαινίσσεται τα πλήθη των αντρείων και τους ισχυρούς των εχθρών και τον άπειρο λαό των εναντίων. Τόσο μεγάλη είναι αυτού η δύναμη, λέει, ώστε απλώς θα κάνει ένα νεύμα, και όλα αυτά γίνονται. Πως λοιπόν μπορούμε να φοβόμαστε, αφού έχουμε τέτοιον Κύριο ; 

«τοῦ ποταμοῦ τὰ ὁρμήματα εὐφραίνουσι τὴν πόλιν τοῦ Θεοῦ». Όπως ο ποταμός διακλαδίζεται σε άπειρα μέρη και ποτίζει την χώρα στην οποία απλώνεται, έτσι η πρόνοια του Θεού χύνεται παντού, σκορπίζεται με αφθονία, έρχεται με ορμητικότητα και όλα τα γεμίζει. Δεν μας χαρίζει μόνο ασφάλεια, ούτε πανίσχυρη βοήθεια, αλλά και πνευματική χαρά.

«ἡγίασε τὸ σκήνωμα αὐτοῦ ὁ ῞Υψιστος». Ο τόσο υψηλός, αυτός που δεν περιέχεται σε κανένα τόπο, η απερίγραπτη ουσία, καταδέχθηκε να ονομάσει την δική μας πόλη κατοικητήριό του, και την φρουρεί από  παντού (πόσο σημαντικό είναι αυτό για μια χώρα ! Το 1977 ο άγιος Παΐσιος ταξιδεύοντας για την Αυστραλία κάποια στιγμή ένιωσε ευωδία. Ρώτησε ποια χώρα είναι από κάτω, και του είπαν η Συρία. Μετά από λίγο ένιωσε δυσωδία από παρουσία πολλών δαιμονίων και ρώτησε πάλι το ίδιο και του είπαν, πετάμε πάνω από το Πακιστάν. Τον Μάρτιο του 2019 ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Δρίτσας ενθουσίασε την Πακιστανική Κοινότητα της Ελλάδας. Τους είπε ότι πολύ εύκολα θα τους δώσει την ελληνική ιθαγένεια, θα τους κάνει όλους Έλληνες κι έτσι εκτός από το Πακιστάν, θα έχουν και μια δεύτερη πατρίδα, την Ελλάδα).

«Κύριος τῶν δυνάμεων μεθ᾿ ἡμῶν, ἀντιλήπτωρ ἡμῶν ὁ Θεὸς ᾿Ιακώβ». Λοιπόν και θέλει και μπορεί (να μας βοηθήσει ο Θεός). Μη φοβάσαι λοιπόν. Και τι έγινε αν εμείς είμαστε ανάξιοι ; Η φιλανθρωπία του προς εμάς ξεκινάει από τους προγόνους μας, γι αυτό πρόσθεσε το όνομα του Ιακώβ (έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός, ότι πολλές δόξες περιμένουν την Ελλάδα μας όχι επειδή το αξίζουμε οι Έλληνες, αλλά επειδή το περισσότερο αίμα που χύθηκε για την πίστη στον Χριστό ήταν ελληνικό).

«δεῦτε καὶ ἴδετε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἃ ἔθετο τέρατα ἐπὶ τῆς γῆς. ἀνταναιρῶν πολέμους μέχρι τῶν περάτων τῆς γῆς τόξον συντρίψει καὶ συνθλάσει ὅπλον καὶ θυρεοὺς κατακαύσει ἐν πυρί». Καλώς τα ονομάζει «τέρατα» και όχι νίκες και τρόπαια, επειδή ο πόλεμος δεν εξελισσόταν με λογικό τρόπο, ούτε η νίκη κρινόταν από τα όπλα και την δύναμη του καθενός, αλλά από το νεύμα του Θεού και τα πράγματα δήλωναν ότι αυτός ήταν ο στρατηγών. (επειδή ο Θεός είναι μαζί μας διατηρούμε λίγο στρατό) αλλά ούτε κι αυτός θα χρειαζότανε, αν κάμναμε αυτά που πρέπει, και δεν χρειαζόταν να μας το θυμίζουν οι θλίψεις.

(βλέπετε πόσα χάνουμε οι Έλληνες επειδή δεν ζούμε όπως θέλει ο Θεός ; ούτε θα χρειαζόταν να ξοδεύει η Ελλάδα κάθε χρόνο 7 δισεκατομμύρια ευρώ για την άμυνα και να κάμνουμε πάμπλουτες τις πολεμικές βιομηχανίες. Γιατί, και μ’ αυτά που δαπανάμε είμαστε σίγουρα ασφαλείς αν δεν μας υποστηρίξουν οι μεγάλοι ;). 

«σχολάσατε καὶ γνῶτε ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Θεός· ὑψωθήσομαι ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ὑψωθήσομαι ἐν τῇ γῇ». Αφήστε την πλάνη, απαλλαγείτε από την προηγούμενη συναναστροφή σας με την αμαρτία, αναπνεύστε από την καταχνιά των πονηρών πραγμάτων που σας έχουν κυριέψει, ώστε καθοδηγούμενοι από την διδασκαλία των θαυμάτων, και έχοντας την ψυχή σας ελεύθερη από πολλούς περισπασμούς, να γνωρίσετε τον Θεό των όλων.

Όπως δεν αρκούν οι ακτίνες του ήλιου αν δεν είναι ο οφθαλμός καθαρός και υγιαίνων, έτσι λοιπόν ούτε εδώ τα θαύματα μόνο αρκούν (σήμερα υστερούμε πολύ στο «σχολάσατε» έτσι που βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από πληροφορίες και δεν μένουμε λίγη ώρα ήσυχοι. Είναι όμως προϋπόθεση για να γνωρίσουμε τον Θεό. Η ησυχία κι από μόνη της είναι προσευχή, έλεγε ο άγιος Παΐσιος).

Απαλλαγείτε λοιπόν από τους περισπασμούς και θα σας παράσχω πολλές αποδείξεις ότι εγώ είμαι ο Θεός (καταλάβατε λοιπόν γιατί αγωνίζονται όλοι να ζούμε μέσα στην φοβία, στο άγχος, στο τρέξιμο ; Γιατί η Κυβέρνηση αντί να οικοδομήσει μία σωστή Οικονομία, θέλει να περιμένουμε τα επιδόματα για να ζήσουμε ; Γιατί τα ΜΜΕ βρίσκουν πάντα κάτι να μας έχουν συνεχώς σε υπερδιέγερση ; Επειδή αν ηρεμήσουμε υπάρχει ο κίνδυνος να γνωρίσουμε τον Θεό).

«Κύριος τῶν δυνάμεων μεθ᾿ ἡμῶν, ἀντιλήπτωρ ἡμῶν ὁ Θεὸς ᾿Ιακώβ». Αυτός λοιπόν ο Θεός, που είναι παντού μέγας, παντού υψηλός, αυτός πάντα στέκεται μαζί μας. Τίποτα λοιπόν να μην φοβάστε, ούτε να ταράζεστε, αφού έχουμε τέτοιο ακαταμάχητο Κύριο.

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 4)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 44^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια και τέλος)

«καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου». Αλλά για να μάθεις ότι ο λόγος δεν είναι για σωματικό κάλλος, λέει ότι αυτό καθορίζεται από την υπακοή αυτού, η υπακοή όμως δεν συνιστά κάλλος σώματος, αλλά κάλλος ψυχής … μάλλον κι αυτό, το να γίνει κύριος (της Εκκλησίας – της ψυχής), είναι δείγμα πολλής κηδεμονίας και φιλανθρωπίας, το να προτιμάει για τον εαυτό του εκείνη που ήταν δούλη των δαιμόνων και κάτω από την πλάνη.

«ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου». Επειδή δεν έρχεσαι προς κάποιο ξένο, αλλά προς εκείνον που σε δημιούργησε, και απ’ όλους εκείνους είναι οικειότερος, και ενδιαφέρεται και φροντίζει για σένα (λέει σε κάποιον άλλο ψαλμό, «ο πατέρας μου και η μητέρα μου, μ’ εγκατέλειψαν, αλλά ο Κύριος με περιμάζεψε». Πόσοι γονείς δεν απαρνήθηκαν τα παιδιά τους, επειδή δεν ικανοποίησαν τις επιθυμίες τους ;).

«καὶ θυγάτηρ Τύρου ἐν δώροις». Και αποφεύγοντας ο προφήτης ν’ αναφέρει όλη την οικουμένη, λέει μόνο την γειτονική πόλη (την Τύρο) που ήταν τότε κυριευμένη από ασέβεια, την ακρόπολη του διαβόλου, που ήταν φημισμένη για την πολυτέλειά της, υπαινισσόμενος από το μερικό το όλο (δηλαδή σαν να λέει όχι μόνο θα με προσκυνήσει όλη η οικουμένη, αλλά θα μου προσφέρουν και δώρα).

«τὸ πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ». Θα σε τιμήσουν, θα σε δοξάσουν αυτοί που τώρα είναι μεγάλοι και κατέχουν υψηλά αξιώματα. Και στην Εκκλησία αυτό γίνεται, αυτούς που ζουν με αρετή τους τιμούν, τους υπηρετούν όλοι, και οι υψηλά ιστάμενοι (στον άγιο Παΐσιο, άγιο Πορφύριο πήγαιναν Υπουργοί, Στρατηγοί, Πατριάρχες Επίσκοποι, Εφοπλιστές, Πανεπιστημιακοί …).

«πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρὸς τοῦ βασιλέως ἔσωθεν». Λέει τα λόγια αυτά, επειδή προηγουμένως μίλησε για ενδύματα και κάλλος, για να μη σκεφθεί κάποιος από τους άπειρους πνευματικά ότι κάτι εξωτερικό εννοεί, διευκρινίζει ότι αναφέρεται στο κάλλος της ψυχής. (λέει ο ψαλμωδός) όταν σου μιλώ για ενδύματα, για κάλλος, χρυσά κοσμήματα, για κρόσσια, για χρυσοΰφαντα, και όλα τα παρόμοια, να ξέρεις ότι εννοώ τα πνευματικά, την ψυχή, την αρετή, την εσωτερική ομορφιά … όπως το σώμα φαίνεται όμορφο με όλα αυτά, έτσι και η ψυχή ομορφαίνει με την αρετή.

«ἀπενεχθήσονται τῷ βασιλεῖ παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς, αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονταί σοι». Οι παρθένοι που θα την ακολουθήσουν (την Εκκλησία) δεν είναι πλησίον της απλά ως προς τον τόπο, αλλά είναι πλησίον της και στον τρόπο της ζωής και στα δόγματα. Αν ανήκουν σε αιρέσεις δεν μπορούν να ονομαστούν παρθένοι (είπε ένας Γέροντας σε κάποιον νέο που δεχόταν έντονο σαρκικό πόλεμο και του έβαζε ο πονηρός την σκέψη ότι θα σταματούσε να τον πολεμάει, αν σταματούσε κι αυτός να προσκυνάει την εικόνα της Παναγίας : «Λιγότερο κακό είναι να πηγαίνεις από γυναίκα σε γυναίκα και να αμαρτάνεις συνεχώς, από το να μην προσκυνάς την εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου»).

«Απενεχθήσονται εν ευφροσύνη και αγαλλιάσει». Βλέπε πως διαλάμπει εδώ ο αποστολικός λόγος και συμφωνεί και ο προφήτης με τον λόγο του Αποστόλου : «Θλίψιν τη σαρκί έξουσιν αι γαμούμεναι» (Α΄Κορ.7,28). Όπως οι παντρεμένες γυναίκες θα έχουν θλίψη, έτσι οι παρθένοι γυναίκες θα έχουν ευφροσύνη και αγαλλίαση. Επειδή οι παντρεμένες αναγκάζονται να φροντίζουν για τα παιδιά, τον άντρα τους, το σπίτι, τους υπηρέτες (τότε είχαν), τους συγγενείς, τους συμπεθέρους, τους γαμπρούς, τα εγγόνια, ταλαιπωρούνται είτε από την πολυτεκνία είτε από την ατεκνία και πολλά άλλα που δεν είναι τώρα καιρός να τα αναφέρω όλα.

Ενώ οι παρθένοι έχουν σταυρώσει τον εαυτό τους, και είναι απαλλαγμένες από τα παρόντα, και είναι ανώτερες από τις κοσμικές φροντίδες, και έχουν πλέον ξεπεράσει τα εσωτερικά τους μπερδέματα, και κάθε μέρα έχοντας στραμμένο το βλέμμα τους προς τον ουρανό απολαμβάνουν την χαρά του Πνεύματος και είναι πλημυρισμένες από αγαλλίαση. Δεν υπαινίσσεται ο προφήτης μόνο τα παρόντα, αλλά και τα μέλλοντα, όταν οι παρθένοι θα υποδεχθούν τον νυμφίο κρατώντας φαιδρές και λαμπρές λαμπάδες.

«καταστήσεις αὐτοὺς ἄρχοντας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν». Εδώ νομίζω μιλάει για τους Αποστόλους, για τους διδασκάλους που θα γίνουν στην οικουμένη. Οι Απόστολοι διέτρεξαν όλη την οικουμένη κι έγιναν ανώτεροι άρχοντες απ’ όλους τους άρχοντες και πιο δυνατοί από τους βασιλείς. Οι βασιλείς εξουσιάζουν μόνο όσο ζουν, και όταν πεθάνουν καταργείται η εξουσία τους (μόλις πέθανε ο Στάλιν ξεκίνησε η αποσταλινοποίηση της Σοβιετικής Ένωσης), ενώ οι Απόστολοι όταν πεθάνουν περισσότερο εξουσιάζουν. Οι νόμοι των βασιλέων ισχύουν μόνο μέσα στην χώρα τους, ενώ τα προστάγματα των αλιέων εξαπλώθηκαν σε όλη την οικουμένη … και αμέτρητες φορές θα προτιμούσαν αυτοί που έλαβαν τον νόμο των Αποστόλων να πεθάνουν, παρά να φύγουν μακριά από τους νόμους εκείνων (αν ήμασταν τέτοιοι οι Χριστιανοί δεν θα μπορούσε κανείς να μας χειραγωγήσει. Τόσο φοβητσιάρηδες όμως που καταντήσαμε, όπως θέλουν μας χορεύουν).  

«μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ· διὰ τοῦτο λαοὶ ἐξομολογήσονταί σοι εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Από εκεί (ο ψαλμός) που άρχισε εκεί και κατέληξε, στον Χριστό. «διὰ τοῦτο». Ποιο ; διότι τόσα πολλά κατόρθωσες, διότι τέτοιους άρχοντες εγκατέστησες (τους Αποστόλους), διότι εξεδίωξες την κακία, διότι φύτεψες την αρετή, διότι έλαβες την δική μας φύση (με την ενσάρκωση), διότι πραγματοποίησες αυτά τα απόρρητα αγαθά.

Όλη η οικουμένη θα σου προσφέρει ύμνο, όχι για λίγα χρόνια, ούτε μόνο σ’ ένα μέρος της οικουμένης, αλλά γη και θάλασσα, και το κατοικημένο μέρος της γης και το ακατοίκητο, θα σε υμνούν διαρκώς και θα σε ευχαριστούν για τα αγαθά που πραγματοποιήθηκαν.

Για όλα αυτά κι εμείς ας ευχαριστήσουμε τον φιλάνθρωπο Χριστό, δια του οποίου και μετά του οποίου ανήκει στον Πατέρα η δόξα, συγχρόνως και στο άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων.

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 3)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 44^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια)

Έτσι και ο Πατήρ αυτού (του Χριστού), γνωρίσθηκε από τους ανθρώπους δια μέσου της κτίσης (μια φορά είχε πάει στον άγιο Παΐσιο ένας νέος που ήταν άθεος. Ήταν άνοιξη και ήταν υπέροχη μέρα. Τον έβγαλε στην φύση ο άγιος και του είπε : -Κοίτα, πόσο όμορφα είναι όλα, λουλούδια, πουλιά, ουρανός, η φύση όλη μια μαγεία. Μόνα τους φτιάχτηκαν ; Έτσι μαλάκωσε κάπως η απιστία του νέου).

Γι αυτό και ο προφήτης εδώ (στον ψαλμό) έτσι χρησιμοποιεί τον λόγο, από τα υλικά στα πνευματικά, από τα χαμηλά στα υψηλά και αντίστροφα, και χρησιμοποιεί την ποικιλία του λόγου για την σωτηρία των ανθρώπων (αυτή την ποικιλία του λόγου χρησιμοποιεί και ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου, γι αυτό και είναι τόσο ευχάριστες οι ομιλίες του).

Ας τ’ ακούσουν αυτά οι μανιακοί και παράφρονες οι οποίοι κατηγορούν την πρόνοια του Θεού και λένε γιατί το ένα και το άλλο έγιναν έτσι ; … και ενώ δεν αποφασίζουν εύκολα να βοηθήσουν και να δώσουν χρήματα, εξετάζουν με λεπτομέρεια γιατί ο τάδε είναι φτωχός, γιατί άρρωστος, γιατί πλούσιος, γιατί …

«ράβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου». Πονηρέ δούλε και ανόητε, δεν σκύβεις το κεφάλι σου κάτω, δεν κατακρίνεις τον εαυτό σου, δεν βάζεις χαλινάρι στην γλώσσα σου, δεν συμμαζεύεις το μυαλό σου, δεν αφήνεις τις άχρηστες πολυπραγμοσύνες και να στρέψεις την περιέργειά σου στον τρόπο της ζωής σου ; (λέει ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς, οι περισσότερες πληροφορίες που παίρνουμε από το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ είναι άχρηστες. Προσωπικά να ομολογήσω, έχω δει ένα σωρό άχρηστα βίντεο στο youtube και άργησα να καταλάβω ότι το μόνο που ήθελαν αυτοί που τα έφτιαξαν ήταν να πατήσω «κλικ» στο βίντεό τους, προφανώς για να εισπράξουν από τις διαφημίσεις).

«ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου». Όπως όταν ακούς ρομφαία, δεν εννοείς ρομφαία, και βέλη και τόξα, δεν εννοείς βέλη και τόξα, αλλά εννοείς την ενέργεια αυτού που κατόρθωσε τόσα, έτσι κι εδώ μην εννοείς την χρίση με λάδι, αλλά την χρίση με άγιο Πνεύμα, επειδή το λάδι ήταν σύμβολο του Πνεύματος.

Και ο Αβραάμ ονομαζόταν χριστός και οι προφήτες, αλλά δεν χρίστηκαν όλοι με λάδι (αλλά με άγιο Πνεύμα) …στον Χριστό όμως δεν κατέβηκε μόνο μέρος από το Πνεύμα, αλλά ήλθε ολόκληρο το Πνεύμα … πότε χρίστηκε ο Χριστός ; Όταν κατέβηκε σ’ αυτόν το Πνεύμα με μορφή περιστεράς (κατά την βάπτιση).

«σμύρνα καὶ στακτὴ καὶ κασσία ἀπὸ τῶν ἱματίων σου ἀπὸ βάρεων ἐλεφαντίνων». Όπως όταν άκουγες για τόξο και ρομφαία, δεν τα εννοούσες αισθητά, έτσι και τώρα ακούγοντας σμύρνα και κασσία, μην τα εννοήσεις με αισθητή έννοια, αλλά με πνευματική … τίποτα δεν με εμποδίζει να επαναλαμβάνω τα ίδια (δυστυχώς σήμερα πολλοί μαθητές από την συνήθεια συνεχώς να παίρνουν πληροφορίες, που σχεδόν όλες είναι άχρηστες για την ζωή τους, όπως τι έκανε ο ένας και ό άλλος, δεν αντέχουν να τους επαναλαμβάνονται γνώσεις βασικές για την πρόοδό τους).

Και τα ρούχα (του Χριστού) ήταν γεμάτα από την χάρη, γι αυτό και θεραπεύτηκε η αιμορροούσα μόλις τ’ άγγιξε … τα υλικά από ελεφαντόδοντο ήταν πανάκριβα και πολύτιμα γι’ αυτό λέει ο προφήτης Αμώς «αλίμονο σ’ αυτούς που κοιμούνται επί κλινών ελεφαντίνων».

«παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». Είδες υπερβολική τιμή ; είδες μέγεθος αξιώματος ; την περιφρονημένη, αυτήν που συρόταν κάτω σε ποιο ύψος την ανέβασε, ώστε να στέκεται δίπλα του ; είδες, η αιχμάλωτη, η αποξενωμένη, η πόρνη, η αμαρτωλή, σε ποιο αξίωμα ανέβηκε; Στάθηκε μαζί με τις λειτουργικές δυνάμεις (τους αγγέλους). Επειδή ο Υιός είναι ισότιμος με τον Πατέρα κάθεται στα δεξιά του, και αυτή στέκεται μαζί του. Διότι αν και είναι βασίλισσα, όμως είναι από κτιστή ουσία.  

(μήπως απορείτε για ποια τα λέει αυτά ; για την Εκκλησία τα λέει και αφού Εκκλησία είμαστε όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, άρα τα λέει για την ψυχή του καθενός μας. Η ψυχή μας ήταν η αιχμάλωτη, η περιφρονημένη, η αμαρτωλή, η … και με το βάπτισμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία την ανέβασε στον ουρανό. Κι εμείς με την αδιαφορία μας την επιστρέφουμε στον βούρκο της γης. Ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς λέει συχνά ότι γι αυτή την τραγωδία φταίει ότι μας βαπτίζουν σε ηλικία που δεν έχουμε συναίσθηση τι συντελείται με το βάπτισμα, γι αυτό πρέπει να σταματήσει ο Νηπιοβαπτισμός και να προσέρχεται στο βάπτισμα όποιος θέλει από μόνος του).

Πριν το βάπτισμα η Εκκλησία (δηλαδή η ψυχή του καθενός μας) ήταν γυμνή κι έκαμνε ασχήμιες, βρισκόταν στην διάθεση όλων εκείνων που βάδιζαν μαζί της στην οδό, από τότε όμως που ντύθηκε αυτό το ένδυμα, ανέβηκε σ’ εκείνο το ύψος, και αξιώθηκε να σταθεί στα δεξιά του.

«πεποικιλμένη». Σωστά ονομάζει το ένδυμα πολυποίκιλο, επειδή δεν είναι φτιαγμένο από ένα είδος. Επειδή δεν γίνεται να σωθεί κανείς μόνο με την χάρη, αλλά χρειάζεται και η πίστη και μετά την πίστη και η αρετή (τα έργα). Εννοείται ότι αυτά που λέει για το ένδυμα δεν αφορούν στην κυριολεξία τα ρούχα που φοράει. Επειδή το άγιο Πνεύμα δεν ενδιαφέρεται για χρυσά ενδύματα γυναίκας.

Γι αυτό λέει στην συνέχεια : «ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου». Άκουσε λοιπόν τα λόγια μου (λέει ο Χριστός), δες τα θαύματα και τα έργα μου και τήρησε τις προτροπές μου. Επειδή την πήρε από την ειδωλολατρία, της παραγγέλλει να εξαλείψει την συνήθεια εκείνη, να την ξεχάσει, να την βγάλει από την σκέψη της, όχι μόνο να φύγει από τις προηγούμενες αμαρτωλές συνήθειες, αλλά ούτε να τα θυμάται.

(στην όμορφη ταινία για την ζωή της μεγάλης αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας που υπάρχει στο youtube, σ’ ένα σημείο την ρωτάει ο Γέροντας Ζωσιμάς να του διηγηθεί τους πειρασμούς που πέρασε και του είπε η αγία : «Φοβάμαι και μόνο να τα θυμηθώ πάτερ». Εμείς συχνά όχι μόνο δεν φοβόμαστε να θυμηθούμε τους πειρασμούς που περάσαμε, αλλά παίζουμε και μαζί τους. Η τρέλα μας δεν έχει όρια ! ).

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 2)

 

 

Διαβάζοντας εδώ και λίγο καιρό απ’ ευθείας τις ομιλίες του Χρυσοστόμου από τους τόμους της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) σημείωνα τα λόγια που μιλούσαν ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Μου πέρασε όμως η σκέψη να κάνω και άλλους μετόχους σ’ αυτόν τον θησαυρό της σοφίας, κι έτσι θα τα παρουσιάζω λίγα κάθε φορά. Εγώ σημείωνα μόνο το αρχαίο κείμενο, εδώ όμως θα έχω μόνο την ερμηνεία παρουσιάζοντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά που νομίζω ότι εννοεί ο άγιος (στις παρενθέσεις οι επεξηγήσεις και τα σχόλια είναι δικά μου).  

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 44^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια)

Πως θα λύσουμε αυτή την απορία ; (αυτός στον οποίο αναφέρεται ο ψαλμός φέρει όπλα και μύρα, και πως γίνεται να είναι ταυτόχρονα ειρηνικός και πολεμικός ;). Αν γνωρίσουμε καλά, ότι αυτά λέγονται και για τον Πατέρα (και όχι μόνο για τον Χριστό).

Αυτά τα λέω για να έχετε τεταμένη την προσοχή σας, και να ερμηνεύετε με ακρίβεια αυτά που σημαίνουν οι λέξεις, να λύνετε μόνοι σας κάθε απορία (έτσι θα θέλαμε να ήταν οι μαθητές στο Λύκειο, αλλά συχνά το μυαλό των περισσότερων είναι μόνο στις χαζομάρες. Αυτό δεν είναι πρόβλημα για την ηλικία τους, αν δεν είχαν το θράσος να πετάγονται στο μάθημα και να τις λένε). 

Πολλοί απ’ αυτό ζημιώθηκαν και φαντάστηκαν ότι επειδή ο ψαλμός μιλάει για όπλα του Θεού, πως ο Θεός χρησιμοποιεί όπλα. Δεν κατάλαβαν ότι θέλει να δείξει πιο παραστατικά την τιμωρητική του ενέργεια. Από την ανοησία τους όμως, μάταια και χωρίς λόγο βλάφτηκαν.

(τελικά και όπλα που λέει ο ψαλμός να ζωστεί ο Θεός δεν είναι και πολύ λάθος) επειδή πόλεμος υπάρχει φοβερός, ο χειρότερος απ’ όλους τους πολέμους, επειδή δεν πολεμάνε βάρβαροι, αλλά οι δαίμονες που ύπουλα πολεμάνε να καταστρέψουν όλη την οικουμένη (αν άφηνε ο Θεός τον Σατανά θα μας είχε σκοτώσει όλους απ’ ευθείας, αφού είναι δηλωμένος «ανθρωποκτόνος»).

Αυτό είναι η μάχαιρα, η ωραιότητα αυτού (του Θεού), και το κάλλος του, και η δόξα του, και το αξίωμά του, και η μεγαλωσύνη του και η μεγαλοπρέπειά του. Επειδή τίποτα δεν χρειάζεται εκείνη η ουσία (ο Θεός) για να κατορθώσει αυτά που αναφέρθηκαν … για αυτό τον παρακαλεί ο Προφήτης να βγει σε πόλεμο υπέρ της οικουμένης (όπως παρακαλεί ο Ζελένσκι το ΝΑΤΟ να βγει σε πόλεμο με την Ρωσία).

Βλέπεις πως η Γραφή ερμηνεύει τον εαυτό της και δείχνει ότι η νίκη είναι νοερή και πνευματική ; διότι πώς αμέσως μετά που ανέφερε ο ψαλμός για όπλα, μιλάει για πραότητα ; και ο Δαβίδ και ο Μωυσής, αν και βρισκόντουσαν συνεχώς σε πολέμους, ήταν πολύ πράοι … υπέρ της αδελφής του (της Μαριάμ) η οποία πάλι τον κορόιδεψε (και γι αυτό τιμωρήθηκε με λέπρα από τον Θεό), πόση προσευχή έκανε ο Μωυσής ; 

Αυτό είναι κυρίως γνώρισμα του πράου, να μην υπερασπίζεται τον εαυτό του όταν τον αδικούν, αλλά να υπερασπίζεται (και να πολεμάει) όταν αδικούνται οι άλλοι, όπως έκαμνε και ο Χριστός (ενώ εμείς κάμνουμε το αντίθετο).

Αυτός δε (ο Χριστός) για τίποτα απ’ αυτά δεν πολεμάει (εξουσία, χρήματα, δόξα …), αλλά για την αλήθεια, για να την φυτέψει στην γη, για την πραότητα, ώστε εμάς που είμαστε πιο άγριοι από τα θηρία να μας κάνει πράους, και για την δικαιοσύνη, ώστε εμάς που τυραννιόμαστε από τις αμαρτίες να μας κάνει δίκαιους, πρώτα με την χάρη, και δεύτερο και με τα κατορθώματα (αυτός είναι ο αγώνας που έχουμε οι Χριστιανοί).

Με τον θάνατο (του Χριστού) νικήθηκε ο θάνατος, με την κατάρα (ο Χριστός έγινε κατάρα αφού κρεμάστηκε πάνω στο ξύλο) καταργήθηκε η κατάρα (της αμαρτίας), με το να φάμε διωχθήκαμε από τον παράδεισο, με το να φάμε (το Σώμα του Χριστού) μπαίνουμε στον παράδεισο. Παρθένος μας έβγαλε από τον παράδεισο (η Εύα ήταν παρθένος, αν και οι δυο, ο Αδάμ και η Εύα ήταν γυμνοί μέσα στον παράδεισο, ήταν όπως τα μικρά παιδάκια στην ψυχή), με παρθένο (την Παναγία) βρήκαμε την αιώνια ζωή. Με αυτά που κατακριθήκαμε, με αυτά και στεφανωθήκαμε.

Πρόσεξε πάλι, ότι μόλις μίλησε για βέλη, αμέσως είπε την λέξη «δυνατέ», για να μάθεις ότι δεν χρειάζεται βέλη, αλλά αρκεί η δύναμή του … η πτώση μπροστά στον Χριστό και το (να είμαστε) κάτω από αυτόν, είναι αιτία και προϋπόθεση να εξυψωθούμε όλοι (δηλαδή ενώ η προσκύνηση σε οποιοδήποτε δυνάστη σε κάμνει σκλάβο του, η προσκύνηση στον Χριστό σε ανυψώνει, σε κάμνει ελεύθερο).  

Όσο εύκολο είναι στους ληνοβάτες (ληνός λεγόταν το πατητήρι) να πατούν τα σταφύλια, τόσο εύκολο είναι και στον Θεό να κάνει αυτά που θέλησε, μάλλον δε όχι τόσο, αλλά ασύγκριτα πιο εύκολο.

«ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν· διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεὸς ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου». Είναι φανερό ότι ο λόγος γίνεται για τον Μονογενή (τον Χριστό και όχι για τον Πατέρα), στον οποίο αναφέρονται και τα προηγούμενα.

Μήπως κάποιος απορεί γιατί τώρα ο ψαλμός μιλάει για την θεότητα, ενώ πριν μιλούσε για την θεία οικονομία ;(την σωτηρία μας. Τέτοιες εναλλαγές όπως και διαφορές στην παρουσίαση των γεγονότων που βλέπουμε στους Ευαγγελιστές, είπε, δεν πρέπει να μας ξενίζουν, επειδή όλα αποβλέπουν στην σωτηρία μας. Το ένα συμπληρώνει το άλλο.

 Αυτό λέω και στους μαθητές της Γ΄ Λυκείου. –Βρε, είναι φυσικό η Χημεία στο σχολείο να μην γίνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως στο φροντιστήριο. Είναι δυνατόν δυο διαφορετικοί Χημικοί να χρησιμοποιήσουμε ακριβώς τα ίδια λόγια ; Αυτό μην το παίρνετε εσείς σαν δικαιολογία για να μην προσέχετε στο σχολείο, αλλά να το παίρνετε σαν ευκαιρία ότι θα καλυφθεί πληρέστερα η ύλη. Και κάτι να το ξεχάσει ο ένας, μπορεί να το πει ο άλλος. Ο σκοπός και των δυο είναι να πάτε καλά στις Εξετάσεις).

Άλλωστε και το καλοκαίρι είναι αντίθετο με τον χειμώνα, αλλά προς τον ίδιο σκοπό και τα δύο αποβλέπουν, την ωρίμανση και αφθονία των καρπών … και ο Χριστός έζησε στον κόσμο εντελώς αντίθετα από τον Πρόδρομο. Αν και ήταν αντίθετα τα όσα συνέβαιναν, όμως απέβλεπαν στον ίδιο σκοπό, στην προσέλκυση εκείνων που επρόκειτο να σωθούν. 

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 1)

 

 

Διαβάζοντας εδώ και λίγο καιρό απ’ ευθείας τις ομιλίες του Χρυσοστόμου από τους τόμους της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) σημείωνα τα λόγια που μιλούσαν ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Μου πέρασε όμως η σκέψη να κάνω και άλλους μετόχους σ’ αυτόν τον θησαυρό της σοφίας, κι έτσι θα τα παρουσιάζω λίγα κάθε φορά. Εγώ σημείωνα μόνο το αρχαίο κείμενο, εδώ όμως θα έχω μόνο την ερμηνεία παρουσιάζοντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά που νομίζω ότι εννοεί ο άγιος (στις παρενθέσεις οι επεξηγήσεις και τα σχόλια είναι δικά μου).  

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 44^Ο ΨΑΛΜΟ

Θέλοντας να δείξει (ο ψαλμός) ότι τα λεγόμενα δεν προέρχονται από ανθρώπινη φροντίδα, αλλά από θεία έμπνευση, ρέψιμο ονόμασε την προφητεία. Αυτά που ρευόταν ήταν ανάλογα αυτών που τρεφόταν.

Όπως το στομάχι όταν γεμίζει από βρωμερούς χυμούς, βρωμερά ρεψίματα κάμνει, ενώ όταν τρώει υγιεινή τροφή ανάλογο είναι και το ρέψιμο, έτσι και η καρδιά του Προφήτη (του Δαβίδ), επειδή ήταν απαλλαγμένη από αμαρτήματα, δέχθηκε την χάρη του Πνεύματος, και ρεύεται λόγο αγαθό (δηλαδή αυτά που λέμε είναι αποτέλεσμα αυτών που μπήκαν μέσα μας. Εμείς αφήνουμε τα παιδιά μας να βλέπουν «παιδικά» με μάγους, φαντάσματα, τέρατα, και μετά απορούμε για τα λόγια που λένε).

Ενώ τους μάντεις τους σκοτίζει ο δαίμονας και μιλάνε ακαταλαβίστικα. Το γράψιμο του ψαλμού είναι έργο, γι αυτό και προκαλεί κόπο στον Προφήτη. Και ποιο άλλο έργο είναι τιμιότερο απ’ αυτό ; ποιο είναι χρησιμότερο ; Απ’ όλες τις τέχνες είναι ανώτερο (λένε κάποιοι άγιοι, ο Χριστός τις 3 ώρες που έμεινε πάνω στον σταυρό απάγγελε τους πρώτους 30 ψαλμούς και έφτασε μέχρι τον στίχο 6 του 30^ου ψαλμού «εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου» και παρέδωσε την ψυχή του).

Δεν λέει (ο ψαλμός) για ποιον βασιλιά, δηλώνοντας ότι εννοεί τον Θεό των όλων … «τω βασιλεί», με την προσθήκη του άρθρου δείχνει την κυριότητα. Επειδή μιλάει ο ψαλμωδός με την χάρη του Πνεύματος, μπορεί και μιλάει με ταχύτητα χωρίς να σκέφτεται (ο ιερομόναχος Παΐσιος, Γέροντας της Ιεράς Μονής αγίου Ιλαρίωνος στους Προμάχους της Αλμωπίας, ρώτησε μια φορά τον άγιο Παΐσιο : -Γέροντα, πως μπορείς και γράφεις τόσο γρήγορα ; -Δεν σκέφτομαι, αυτά που γράφω έρχονται μόνα τους, του απάντησε).

Στον ψαλμό αυτό τον ονομάζει «ωραίος κάλλει», ενώ άλλος προφήτης (ο Ησαΐας) λέει «ουκ είχε είδος, ουδέ κάλλος» (εννοείται μιλάνε για τον ενανθρωπήσαντα Χριστό). Στο δεύτερο ο προφήτης αναφέρεται όχι στην ομορφιά του προσώπου του, αλλά στον ταπεινό και καταφρονεμένο τρόπο της ζωής του. Ούτε ο ψαλμός αναφέρεται στην ομορφιά του προσώπου του, αλλά στην χάρη, την σοφία, την διδασκαλία, τα θαύματα του Χριστού (και για τα δύο τόσα χρόνια νόμιζα ότι αναφέρονται στην ομορφιά του προσώπου του Χριστού).

Ζούσε τόσο φτωχικά ο Χριστός για να συντρίψει την αλαζονεία αυτών που είχαν πλούτη και ζούσαν μέσα στις απολαύσεις … πολλές φορές και μόνος κυκλοφορούσε σαν ένας από τους πολλούς (ενώ κάποιοι στην Ελλάδα δεν κυκλοφορούν ποτέ χωρίς την ασφάλεια δίπλα τους).

Εδώ εννοεί την χάρη που ήλθε στην σάρκα του Χριστού, με την οποία δίδασκε, με την οποία έκαμνε τα  θαύματα … στην σάρκα του Χριστού υπήρχε ολόκληρη η χάρη, ενώ σε εμάς τους ανθρώπους υπάρχει ρανίδα απ’ αυτή την χάρη (δηλαδή κάθε άνθρωπος έχει πάνω του ρανίδα από την χάρη του Θεού. Όπως λέει και η ευχή της 1^ης ώρας : «Χριστέ το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον»). Μ’ αυτή την χάρη γινόντουσαν τα θαύματα, και συγχωρούνταν τα αμαρτήματα όλων.

Και τόσα πολλά χαρίσματα σε τόσα έθνη, η χάρη που υπάρχει στο βάπτισμα σκόρπισε σε όλη την γη … και ενώ όλους τους γεμίζει πλούτο και χαρίσματα, αυτή (η χάρη του αγίου Πνεύματος) ποτέ δεν λιγοστεύει.

Και όπως ο Χριστός, επειδή είναι γνήσιος Υιός του Πατρός, γι αυτό μας χαρίζει την υιοθεσία, έτσι και το Πνεύμα, επειδή από την φύση του είναι της ουσίας του Θεού, μας παρέχει τα χαρίσματα. Επειδή και ο άνθρωπος, επειδή από την φύση του είναι άνθρωπος, γι αυτό μπορεί να ζωγραφίσει την εικόνα του ανθρώπου.

Η λεπτομερής εξιστόρηση της ζωής του Χριστού, είναι έργο των Ευαγγελιστών. Ενώ οι Προφήτες αφού διηγηθούν λίγα για την ιστορία, κι αυτά όχι ξεκάθαρα, ασχολούνται με άλλα (δηλαδή ο καθένας την δουλειά του, άλλη η δουλειά των Ευαγγελιστών και άλλη των Προφητών. Βλέπετε ο Θεός μας είναι Θεός τάξης και λογικότητας. Άρα αν φερόμαστε παράλογα, είμαστε σε λάθος δρόμο. Για παράδειγμα, το να μας εξαναγκάζει η Κυβέρνηση να εμβολιαστούμε για τον Covid ήταν λογικό ή παράλογο ; Κατά τα άλλα διατυμπανίζουν «κουμάντο στο σώμα μου κάμνω εγώ και κανείς άλλος»).  

Σκέψου λοιπόν την δύναμη της χάριτος (οι Απόστολοι ακολουθούν τον Χριστό χωρίς δεύτερη κουβέντα, μένουν όλοι έκπληκτοι από την διδασκαλία, τα θαύματα …).

Οι εκφράσεις «Ούτω» -«Ομοίως» - «Καθώς» που αναφέρονται στις ενέργειες του Πατρός και του Υιού, φανερώνουν το ακριβώς όμοιο (το απαράλλακτο Πατρός και Υιού) … για να μην τα περιφρονήσεις λοιπόν εσύ αυτά όταν τ’ ακούσεις (επειδή είναι ταπεινά), σου δείχνει την δύναμη της θεότητος (τι να κάνει κι ο Θεός τόσο μυστήριοι που είμαστε οι άνθρωποι. Για παράδειγμα, όπως λέει στο Ευαγγέλιο, ήρθε ο Πρόδρομος που ούτε έτρωγε ούτε έπινε κι έμενε , κι έλεγαν δαιμόνιο έχει. Ήρθε ο Χριστός που και έτρωγε και έπινε, κι έλεγαν είναι λαίμαργος και αλκοολικός).

Όλη η γη από το ένα άκρο μέχρι το άλλο (άγγελοι, άνθρωποι, και όλη η κτίση), δοξολογεί και υμνεί και ευφημεί τον σαρκωθέντα Θεό (τον Χριστό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλη η Πίστη μας περιλαμβάνεται στην φράση του Ευαγγελιστή Ιωάννη «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Πολύ συχνά όμως οι δυνάστες  «ποδοπατούν αλύπητα, τ’ ανθρώπινο το σώμα»  όπως λέει ο μεγάλος Στέλιος Καζαντζίδης).

Όπως ταπείνωσε τον εαυτό του, για να υψώσει εσένα, και πέθανε για να σε κάνει αθάνατο, έτσι και κατάρα έγινε, για να σε γεμίσει με ευλογία (οι Εβραίοι θεωρούσαν καταραμένο αυτόν που τον κρεμούσαν πάνω σε ξύλο, όπως τους σταυρωμένους). Ανέλαβε την κατάρα, για να απαλλάξει εσένα απ’ αυτή.

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 5ος - Μέρος 27)

 

 

Διαβάζοντας εδώ και λίγο καιρό απ’ ευθείας τις ομιλίες του Χρυσοστόμου από τους τόμους της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) σημείωνα τα λόγια που μιλούσαν ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Μου πέρασε όμως η σκέψη να κάνω και άλλους μετόχους σ’ αυτόν τον θησαυρό της σοφίας, κι έτσι θα τα παρουσιάζω λίγα κάθε φορά. Εγώ σημείωνα μόνο το αρχαίο κείμενο, εδώ όμως θα έχω μόνο την ερμηνεία παρουσιάζοντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά που νομίζω ότι εννοεί ο άγιος (στις παρενθέσεις οι επεξηγήσεις και τα σχόλια είναι δικά μου).  

Δηλώνει (στον ψαλμό) ότι εξ αιτίας των δρόμων αυτών (του τρόπου ζωής) τους απώθησε ο Θεός, και γι αυτό τους οδήγησε σ’ έρημους τόπους, και τους άφησε μεταξύ των εχθρών τους.

Μπορούσαμε ν’ αφήσουμε τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής μας και να ζούμε με ασφάλεια, αλλά προτιμήσαμε να υποφέρουμε μάλλον από τα βάσανα, και να κρατήσουμε την προγονική πίστη, παρά να ζούμε με ανέσεις χάνοντας την Πίστη μας (πόσο μακριά είμαστε εμείς απ’ αυτά, οι οποίοι τρέξαμε να κάνουμε το εμβόλιο για τον Covid μόνο και μόνο για να μην ταλαιπωριόμαστε από τα μέτρα της Κυβέρνησης ενάντια στους ανεμβολίαστους !).

Για να μην είμαστε εύκολη λεία, να μένουμε έχοντας σταθερή την γνώμη (νομίζω ότι μετά από πολλά χρόνια οι 7.000 υγειονομικοί που αρνήθηκαν να υποκύψουν στον εκβιασμό της Κυβέρνησης «ή θα κάνετε το εμβόλιο για τον Covid ή απολύεστε από το Δημόσιο», θα μνημονεύονται μαζί με τους ήρωες της ελληνικής ιστορίας).

Αυτό που λέει ο ψαλμός αυτό είναι (σημαίνει). Σ’ αυτά τα κακά είσαι σκλαβωμένος όχι επειδή είσαι αδύναμος, αλλά επειδή δεν θέλεις ειλικρινά ν’ απαλλαγείς απ’ αυτά (κατά βάθος μας αρέσουν τα πάθη μας, γι αυτό και ούτε ο Θεός δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Όταν στην Βιολογία της Β΄ Λυκείου διδάσκω το μάθημα «ουσίες που προκαλούν εθισμό» δείχνω στους μαθητές το βίντεο «Εξαρτήσεις : Κανενός το πρόβλημα, όλων το σύμπτωμα».

Ο Καθηγητής κ. Φαίδων Καλοτεράκης, από τους πιο ειδικούς στην Ελλάδα σχετικά με τις εξαρτήσεις, λέει σ’ ένα σημείο του βίντεο : Ένας ηλικιωμένος δεν μπορούσε ν’ απαλλαγεί από το πάθος του να παίζει «φρουτάκια». Με ειλικρίνεια όμως του ομολόγησε «ξέρεις, η μόνη ώρα της μέρας που είμαι ευτυχισμένος είναι η ώρα που παίζω» !).

Επειδή αυτός που είναι σκλαβωμένος σε έρωτα (γυναίκας) και από την λάσπη είναι μαγεμένος, την ασώματη δύναμη μέσα του (την ψυχή του) την υποδούλωσε στο χώμα. Γιατί, τι άλλο είναι η ομορφιά του σώματος παρά χώμα και λάσπη ; μάλλον όμως κι απ’ αυτά είναι χειρότερη. Αν δεν πιστεύεις, κοίταξε προσεκτικά τους τάφους των ανθρώπων και θα δεις το χώμα και την λάσπη.

Όταν φύγει το πρόσωπο από την παρούσα ζωή, τότε φαίνεται τι ήταν στην πραγματικότητα το σώμα του, μάλλον και πριν πεθάνει. Επειδή όταν φθάσει το γήρας, όταν επέλθει (σοβαρή) αρρώστια, τότε θα δεις την πραγματικότητα (έβλεπα από το μπαλκόνι μου το ασθενοφόρο που έπαιρνε στο φορείο μια γιαγιά από την απέναντι πολυκατοικία. Έμεινα έκπληκτος απ’ αυτό που είδα. Ήταν κάποτε αυτό ένα σφριγηλό και όμορφο σώμα ;).

Λάσπη είναι το σώμα. Αλλά ο σοφός Δημιουργός από το τιποτένιο χώμα και την λάσπη έφτιαξε απερίγραπτο κάλλος (το σώμα της γυναίκας), όχι για να γίνεται για σένα αιτία αμαρτιών, αλλά για να σου δώσει απόδειξη της σοφίας του (πόσο με είχε σκανδαλίσει τότε που ήμουν «καλουπωμένος» μέσα στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση, ο Ιερομόναχος Συμεών Γρηγοριάτης, με καταγωγή από το Περού, ο οποίος μίλησε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και ανάμεσα στ’ άλλα είπε : «δεν είναι κακό να θαυμάζεις τα όμορφα πόδια μιας γυναίκας, αφού ο Θεός έφτιαξε αυτό το κάλλος»).

Μη λοιπόν βρίζεις τον τεχνίτη ούτε να κάμνεις το έργο της σοφίας του (το γυναικείο σώμα) αφορμή για ασέλγειες και αμαρτίες. Να θαυμάζεις το γυναικείο σώμα μέχρι το σημείο που να δοξάζεις τον τεχνίτη και όχι παραπέρα, ώστε να σε κυριεύσει η επιθυμία. Είναι φυσικό να σ΄ αρέσει το ωραίο γυναικείο σώμα. Πρέπει λοιπόν να προσκυνήσεις αυτόν που το έφτιαξε και όχι να τον βρίζεις.

Εδώ σε έργα που έφτιαξαν άνθρωποι φερόμαστε όπως πρέπει, και δεν θα είσαι υπόλογος εσύ που φέρεσαι με ατιμία προς το ωραίο σώμα της γυναίκας, και μάλιστα την ώρα που έχεις και δικιά σου γυναίκα (με τον γάμο) ; Μη μου λες, ότι σε παρασύρει η επιθυμία από την φύση. Γι αυτό ορίστηκε ο γάμος από τον Θεό, για να μην ξεπερνάς τα επιτρεπτά όρια. Ο Θεός με τον γάμο προνόησε για σένα ώστε με την ικανοποίηση από την γυναίκα σου να ηρεμείς την φλόγα της σαρκικής επιθυμίας και να το κάμνεις ακίνδυνα και χωρίς ντροπή. Και εσύ, αυτόν που τόσο προνοεί για σένα, με την συμπεριφορά σου (την επιθυμία για άλλες γυναίκες) τον βρίζεις ;  

Πες μου, αν δεν ήθελε (ο Θεός) να νομοθετήσει τον γάμο, πόση ταλαιπωρία δεν θα υπέφερες ; Αντί να τον ευχαριστείς που σε απάλλαξε από το μεγαλύτερο μέρος των κόπων, προσφέροντάς σου όχι μικρή παρηγοριά (την ικανοποίηση μέσα στον γάμο), εσύ τον βρίζεις αχάριστα και αμαρτάνεις αναίσχυντα, και παραβαίνεις τους όρους (της σωφροσύνης) που έθεσε (μέσα στον γάμο) ;

Γιατί παρατηρείς με τόση προσοχή την ωραιότητα ξένης γυναίκας ;  Γιατί προσέχεις τόσο πολύ το πρόσωπο γυναίκας που δεν είναι δική σου ; Γιατί προχωράς προς τον γκρεμό ; Γιατί αφήνεις τον εαυτό σου να πιαστεί στα δίκτυα ; Βάλε φραγμό σε αυτά που βλέπεις, κουμάνταρε καλά τα μάτια σου. Δεν ακούς τον Χριστό που θεωρεί το ίδιο την μοιχεία και το πονηρό βλέμμα ; Δεν είναι πολύ προτιμότερο να βάλεις λίγο κόπο και να προσέχεις τα μάτια σου, από το για λίγη ηδονή να στερηθείς την αιώνια ζωή ;

Γνωρίζω ότι τα λόγια μου αυτά δεν απευθύνονται προς όλους, επειδή κάποιοι τα τηρείτε, αλλά σ’ αυτούς που έχουν το τραύμα, εκεί πηγαίνει και το φάρμακο (τα λόγια του). Γιατί ατιμάζεις τον γάμο σου ; γιατί αδικείς την γυναίκα σου ; γιατί ντροπιάζεις την αξιοπρέπειά σου ; Κόψε το πάθος, απόφυγε τις απολαύσεις.

Τα πολλά φαγητά και πιοτά ξεσηκώνουν την σάρκα. Αν δεν χρησιμοποιήσεις την άνετη ζωή σου όπως πρέπει, θα σε βάλει σε θλίψεις (πολλά παιδιά για να ξεφύγουν από την βαριεστιμάρα τους, αφέθηκαν σε σαρκικούς ερεθισμούς και δυστυχώς συχνά η κατάληξη ήταν πόνος και δάκρυα. Θυμάμαι το παιχνίδι «μπουκάλα» που έπαιζαν, και ακόμα το παίζουν, από τότε που ήμουν μικρό παιδί : Κάθονται αγόρια κορίτσια σε κύκλο και στην μέση με την σειρά ο καθένας γυρίζει ένα μπουκάλι. Και όποιον δείχνει το μπουκάλι όταν σταματήσει, τον φιλάει στο στόμα. Τι αθώα παιχνίδια !).

Και από που ζητούσαν να σωθούν ; Από την φιλανθρωπία, από το έλεος (του Θεού).  Όπως οι έρημοι από κατορθώματα, όπως αυτοί που δεν έχουν κανένα δικαίωμα σωτηρίας, αν και σε τόσους κόπους και κινδύνους μπήκαν, στον Θεό είχαν μόνο την ελπίδα (της σωτηρίας τους. Εδώ τελείωσαν αυτά που είχα σημειώσει διαβάζοντας τον 5^ο τόμο. Από το επόμενο, αν θέλει ο Θεός, θα συνεχίσουμε με τον 6^ο τόμο).

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 5ος - Μέρος 26)

 

 

Διαβάζοντας εδώ και λίγο καιρό απ’ ευθείας τις ομιλίες του Χρυσοστόμου από τους τόμους της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) σημείωνα τα λόγια που μιλούσαν ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Μου πέρασε όμως η σκέψη να κάνω και άλλους μετόχους σ’ αυτόν τον θησαυρό της σοφίας, κι έτσι θα τα παρουσιάζω λίγα κάθε φορά. Εγώ σημείωνα μόνο το αρχαίο κείμενο, εδώ όμως θα έχω μόνο την ερμηνεία παρουσιάζοντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά που νομίζω ότι εννοεί ο άγιος (στις παρενθέσεις οι επεξηγήσεις και τα σχόλια είναι δικά μου).  

Ο Στρατηγός Νεαιμάν ο Σύρος, επειδή η προτροπή του Προφήτη Ελισαίου (να βαπτιστεί στον Ιορδάνη για να θεραπευτεί από την λέπρα) του φάνηκε επιπόλαιη, ότι είχε πολύ το αισθητό, και δεν ήταν υψηλής πνευματικότητας, δεν πείστηκε να το κάνει (Τελικά υποχώρησε ο Στρατηγός και θεραπεύτηκε. Συχνά νομίζουμε ότι η λύση των προβλημάτων μας απαιτεί υψηλής πνευματικότητας συμβουλές, αλλά η σοφία του Θεού είναι πολυμήχανη.

Για παράδειγμα, ένα ανδρόγυνο, γιατροί και οι δύο, επισκέφθηκαν τον άγιο Πορφύριο για να τον συμβουλευτούν, επειδή πήγαιναν για διαζύγιο. Ο άγιος Πορφύριος τους είπε θα σας βοηθήσω μόνο αν μου υποσχεθείτε ότι θα κάνετε ότι σας πω. Του το υποσχέθηκαν. Τους είπε λοιπόν : «Θα κοιμάστε κάθε βράδυ ολόγυμνοι. Παντρεμένοι είστε, άρα έχετε την ευλογία του Θεού. - Ούτε εσώρουχα; ρώτησε με δισταγμό η γυναίκα. -Ούτε, της είπε». Μετά από λίγους μήνες επισκέφθηκαν πάλι τον άγιο Πορφύριο και η γυναίκα έδειχνε με καμάρι την φουσκωμένη κοιλιά της).

Το να νομίζει ο ασθενής ότι δεν αρκούν οι εντολές του (καλού) γιατρού για να θεραπευτεί, αλλά πρέπει να εφαρμόζει και δικά του, είναι αδυναμία του ασθενούς (η πεθερά μου εφαρμόζει τις εντολές των γιατρών κατά το δοκούν και κάθε τόσο βγαίνουν προβλήματα στην υγεία της).

Αυτό το αφήνω για να το λύσετε μόνοι σας. Θα μπορείτε να βρίσκετε τις απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα, αν έχετε καθαρή ζωή (έτσι πρέπει να κάμνουμε οι δάσκαλοι. Ν’ αφήνουμε στους μαθητές να βρίσκουν μόνοι τους κάποιες απαντήσεις, αλλά δυστυχώς συχνά οι μαθητές δεν μας εμπιστεύονται, επειδή από την πολλή πονηριά έχει χαθεί η απλότητα).

Ώστε ο ακάθαρτος βίος εμποδίζει την γνώση αυτών … όταν υπάρχει επιμονή, και πνευματική αίτηση, και ζωή καθαρή, δες πόσο εύκολο είναι να λάβεις (από τον Θεό).

Ναι, οδηγήθηκαν σε άλλους τόπους (οι Εβραίοι), αλλά όχι εξ αιτίας της αδυναμίας του Θεού, αλλά εξ αιτίας της κακίας τους (γι αυτό ο Σατανάς για να μας στερήσει την βοήθεια του Θεού, μας σπρώχνει να κάμνουμε αμαρτίες).

Οι Εβραίοι ήταν καλά οπλισμένοι, αλλά το αποτέλεσμα δεν εξαρτιόταν από τα όπλα, αλλά από την βοήθεια του Θεού (κάθε χρόνο δαπανάμε οι Έλληνες 7 δισεκατομμύρια ευρώ για την άμυνα, αλλά πως θα δικαιούμαστε την βοήθεια του Θεού όταν κάμνουμε νόμους του Κράτους αντίχριστους γάμους ;)

Γιατί ονομάζει κληρονομιά από τους Πατέρες την γη της επαγγελίας, αφού δεν την κατείχαν ; επειδή η υπόσχεση (από τον Θεό) δόθηκε στους Πατέρες. Ώστε από την χάρη του Θεού τα κατάφεραν, όχι από τους κόπους τους, ούτε από την δική τους αρετή, αλλά από την φιλανθρωπία του Θεού.

Αρκεί το όνομά σου (Κύριε) να καλέσουμε μόνο, και όλα κατορθώνονται με υπερβολική ευκολία (αναφέρονται στο Γεροντικό περιπτώσεις νέων Μοναχών, τους οποίους παγίδευσαν με πονηριά αμαρτωλές γυναίκες, και μόνο με την επίκληση του ονόματος του Χριστού, βρέθηκαν απ’ ευθείας σε άλλο τόπο).

Και εσύ λοιπόν, όταν πολεμάς τον διάβολο, να λες, δεν στηρίζομαι στις δυνάμεις μου, ούτε στις αρετές μου, αλλά στο έλεος του Θεού … (όχι μόνο οι πρόγονοί μας) αλλά και εμείς οι ίδιοι έχουμε εγγυήσεις της πρόνοιας του Θεού για την ζωή μας (κι εγώ πόσες φορές είδα ολοφάνερα την βοήθεια του Θεού στην ζωή μου και πάλι δειλιάζω).

Κανείς λοιπόν να μην περηφανεύεται για την περιουσία του, ούτε για κάτι άλλο από τα βιοτικά, αλλά μόνο για το ότι έχει Δεσπότη τον Θεό. Αυτό είναι προτιμότερο από κάθε ελευθερία, είναι καλύτερο απ’ όλους τους ουρανούς.

Ο Βασιλιάς χρειάζεται τους υπηκόους, και αυτοί τον προστάτη, και τους δύο τους ενώνει η ανάγκη. Για να μην πέσει κάποιος σε αλαζονεία, φρόντισε ο Θεός πολλές φορές τα μεγάλα να έχουν ανάγκη των μικρών (δηλαδή όπως έχουμε εμείς ανάγκη τους Πρωθυπουργούς, Υπουργούς, Διευθυντές, Δεσποτάδες … έτσι έχουν κι αυτοί ανάγκη εμάς).

Γίναμε απ’ όλους ατιμότεροι, επειδή μείναμε γυμνοί από την πρόνοιά σου. Και δεν σταμάτησαν μέχρι εδώ τα δεινά μας, αλλά γίναμε και λάφυρα των εχθρών μας … το βαρύτερο γι αυτούς (τους προγόνους μας που σύρθηκαν αιχμάλωτοι) ήταν ότι δεν μπορούσαν εκεί (στον τόπο αιχμαλωσίας) να τηρούν με ακρίβεια τον νόμο σου, και έχουν ξεπέσει από τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής (δυστυχώς σήμερα οι Έλληνες ξεπέσαμε από τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής μας χωρίς να μας σύρουν σε άλλους τόπους αιχμαλώτους. Για παράδειγμα, τα Club που διασκεδάζουν τα παιδιά μας είναι ελληνικός ή αμερικανικός τρόπος ψυχαγωγίας ;).

Αυτά τα λόγια του ψαλμού (δεν σημείωσα ποια) φαίνονται ασαφή, αλλά προσέχετε να τα ψέλνετε με σύνεση (δηλαδή και κάποια λόγια προσευχής να μην τα καταλαβαίνετε δεν πειράζει, όλα να τα διαβάζετε προσεκτικά).

Κάποιοι από τους προγόνους μας (λέει ο ψαλμός) και πριν τους έρθουν οι συμφορές αρνήθηκαν την Πίστη τους, εμείς όμως και μετά τις συμφορές σταθήκαμε χωρίς να υποχωρήσουμε. Επομένως έχουμε δυνατή ελπίδα ότι θα σωθούμε (εμείς σήμερα είμαστε τόσο ζαλισμένοι ώστε δεν ξέρουμε ούτε τι σημαίνει να σωθούμε. Όπως οι πολύ άσχετοι μαθητές που δεν γνωρίζουν ούτε τι σημαίνουν τα λόγια που λέει μια άσκηση).  

Γιατί απελπιστήκατε ότι θα σωθείτε ;  Ο Θεός είναι ο προϊστάμενός μας.

Όπως η τήρηση των εντολών του Θεού μάς πηγαίνει μπροστά, έτσι η παρανομία μάς στέλνει προς τα πίσω (βέβαια εδώ και χρόνια μέσα από τα ΜΜΕ στέλνουν συνεχώς το μήνυμα ότι αμαρτία σημαίνει προοδευτικότητα).

 Και στην ξένη χώρα προσπαθούσαν να μην αφήνουν την λατρεία του Θεού (δηλαδή όπου κι αν βρίσκεσαι μην ξεχνάς την λατρεία προς τον Θεό, μη πέφτεις για ύπνο αν δεν κάνεις τουλάχιστον τον σταυρό σου και δεν φιλήσεις την εικόνα της Παναγίας).

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 5ος - Μέρος 25)

 

 

Διαβάζοντας εδώ και λίγο καιρό απ’ ευθείας τις ομιλίες του Χρυσοστόμου από τους τόμους της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) σημείωνα τα λόγια που μιλούσαν ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Μου πέρασε όμως η σκέψη να κάνω και άλλους μετόχους σ’ αυτόν τον θησαυρό της σοφίας, κι έτσι θα τα παρουσιάζω λίγα κάθε φορά. Εγώ σημείωνα μόνο το αρχαίο κείμενο, εδώ όμως θα έχω μόνο την ερμηνεία παρουσιάζοντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά που νομίζω ότι εννοεί ο άγιος (στις παρενθέσεις οι επεξηγήσεις και τα σχόλια είναι δικά μου).  

Από εκείνους που μιλάνε με κομπασμό για τα δικά τους κατορθώματα, μη περιμένεις να σωθείς απ’ αυτούς, αλλά από την φιλανθρωπία του Θεού, την οποία και οι πατέρες απήλαυσαν, αυτό είναι σημάδι της πολλής ταπεινοφροσύνης τους (με απλά λόγια οι άνθρωποι που παινεύονται και παινεύονται μη περιμένεις ότι θα σε βοηθήσουν).

Ακούστε όσοι δεν προσέχετε όσο πρέπει τα παιδιά σας, όσοι ενώ τραγουδούν διαβολικά τραγούδια αδιαφορείτε, και δεν φροντίζετε να ακούν θείες διηγήσεις …για τα παιδιά τα στόματα αυτών που τα γέννησαν είναι βιβλία, και έπρεπε να σπουδάζουν τις διηγήσεις από αυτά τα στόματα, από τις οποίες τίποτα δεν είναι πιο τερπνό και ωφέλιμο (έτσι έπρεπε να είναι οι οικογένειες, αλλά εμπιστευθήκαμε τους εχθρούς μας στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση και όλα τα άλλα σήμερα. Πέστε μου ποιος από εσάς ξέρει τι άνθρωπος είναι, αυτός που έφτιαξε το παιδικό που βλέπει το παιδί σας στην τηλεόραση ή το διαδίκτυο ;).

Όταν κάποιος πρώτος ζητάει (από τον Θεό) και λαμβάνει, τότε ανοίγει την πόρτα και στους άλλους, αν είναι όμοιοι με αυτούς ή ζητάνε τα ίδια (δηλαδή αφού ζητούσαν οι άγιοι Πορφύριος, Παΐσιος, και τόσοι άλλοι από τον Θεό και τους τα έδινε, είναι «υποχρεωμένος» να τα δώσει και σε μάς. Αν δεν παίρνουμε, ή δεν είμαστε σαν κι αυτούς ή δεν ζητάμε αυτά που ζητούσαν αυτοί).

Επειδή κάποιος και το σιτάρι που έχει αποθηκευμένο στο σπίτι, αν το λυπάται και δεν το ξοδέψει (για κάνει ψωμί), ούτε το σπείρει στα χωράφια, ουσιαστικά το παραδίδει στα σκουλήκια. Αν όμως το σκορπίσει, αυξάνει τον πλούτο του (θέλει να πει το ίδιο ισχύει και για τα χρήματά σας).

Ακούστε εσείς που δεν είστε καλύτεροι απ’ αυτούς που πλουτίζουν στον ύπνο τους. Επειδή η παρούσα ζωή είναι ένα όνειρο. Αυτός που δεν μπόρεσε να μεταφέρει τίποτα στην άλλη ζωή, είναι απ’ όλους φτωχότερος, κι ας έχει σ’ αυτή την ζωή αποκτήσει τα πάντα, επειδή είναι σαν να πλούτισε στον ύπνο του (ξέρω μας φαίνεται παράξενο που αποκαλεί συνεχώς ο Χρυσόστομος την παρούσα ζωή όνειρο, αλλά σκεφθείτε πόσοι ήταν ανάμεσά μας και έφυγαν. Δεν είναι σαν όνειρο ότι κάποτε ζούσαν ανάμεσά μας ;).

Ας αφήσουμε λοιπόν την απάτη των ονομάτων, κι ας ασχοληθούμε με την αλήθεια των πραγμάτων. Δεν στηρίζονται στα ονόματα οι πραγματικότητες, αλλά οι πραγματικότητες φτιάχνουν τα ονόματα για να δηλώνουν αυτό που πραγματικά είναι (όταν ήμουν φοιτητής μού είχε πει κάποιος από τους «αριστερούς» του χωριού μου : «να σου αποδείξω ότι το ΕΑΜ ήταν πολύ καλό ; Από το όνομά του. ΕΑΜ σημαίνει Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο». Έπρεπε να του πω : «Να σου αποδείξω ότι είμαι ελέφαντας ; Ονομάζω τον εαυτό μου ελέφαντα, άρα είμαι»).      

Μέχρι πότε θα απατάτε τους εαυτούς σας, μέχρι πότε δεν θα βλέπετε την αλήθεια των πραγμάτων, αλλά θα αποχαυνώνεστε με τα όνειρα (την παρούσα ζωή), ενώ η ώρα της κρίσης έφθασε πλέον στην πόρτα σας ; (η ώρα του θανάτου μας).

Δεν πειράζει αν διηγείται κάποιος μια ιστορία που συνέβηκε παλιά ή μια που συνέβηκε πρόσφατα, αρκεί να είναι οικεία η ιστορία μ’ αυτόν που την διηγείται (δηλαδή μη διηγούνται οι δειλοί ιστορίες για τολμηρούς, ή οι άθεοι θρησκευτικές ιστορίες).

Για καλλωπισμό είχαν τα όπλα οι Εβραίοι τότε που πολεμούσε γι αυτούς ο Θεός, παρά για την ασφάλεια (αφού πολεμούσε γι αυτούς ο Θεός. Δηλαδή αν οι Έλληνες αγωνιζόμασταν να ζούμε εν μετανοία τον δρόμο του Ευαγγελίου, δεν υπήρχε λόγος να δαπανάμε κάθε χρόνο 7 δισεκατομμύρια ευρώ για την άμυνα. Απλά θα είχαμε λίγα όπλα κυρίως για καλλωπισμό παρά για την ασφάλεια).

Όταν εκεί που ηχούσαν σάλπιγγες υπήρχε τόση ευταξία (εννοεί τότε που έπεσαν τα πανίσχυρα τείχη της Ιεριχούς μόλις ήχησαν οι σάλπιγγες), μέσα στον Ναό που ηχεί η φωνή του Θεού, ποια συγχώρεση θα έχουν εκείνοι που θορυβούν κι εμποδίζουν ν’ ακούγονται με ακρίβεια οι ύμνοι προς τον Θεό ;

Τόσο πολύ είχαν αλλοιωθεί από τις συνήθειες των Αιγυπτίων, τόσο είχαν διαφθαρεί, ώστε και μετά τόσα θαύματα στην έρημο δεν είχαν αφήσει εντελώς τις πλάνες τους (και εμείς τρώμε κάθε μέρα την πονηριά με το κουτάλι και δεν φοβόμαστε τίποτα) … τους σκότωσε στην έρημο (ο Θεός) για να μη γίνουν δάσκαλοι της πονηριάς και στους άλλους (εξαχρείωσε τον εαυτό σου όσο θέλεις, μη θελήσεις όμως να εξαχρειώσεις και καθαρές ψυχές, αν αγαπάς τον εαυτό σου).  

Κι αν ο Θεός προστάζει να κάμνουν κι αυτοί ότι περνάει από το χέρι τους και να παίρνουν τα όπλα τους να πολεμήσουν τον εχθρό, το κάμνει από συγκατάβαση προς την ασθένειά τους (δηλαδή δεν χρειάζεται ο Θεός να πολεμήσουμε κι εμείς για να κατατροπώσει τους εχθρούς μας, απλά το λέει για να έχουμε κι εμείς την ικανοποίηση ότι πολεμήσαμε και νικήσαμε !).

(Ο Ηπειρώτης ανθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος στην προς το I /40 Τάγμα Ευζώνων αναφορά του της 3 Μαρτίου 1941, αναφέρει ότι σε βραδυνό περίπατό του σε λόφο κοντά στον καταυλισμό της μονάδας τους, τού ενεφανίσθη η Παναγία ντυμένη στα μαύρα και τού είπε να έχουν θάρρος γιατί ο πόλεμος κατά της Ελλάδας είναι άδικος και γι’ αυτό η Ελλάδα θα νικήσει. Πριν 30 χρόνια τον άκουσα σε μοναστήρι στο Άγιο Όρος να το διηγείται κλαίγοντας, υπάρχει όμως και συνέντευξή του στο youtube).

Ακόμα και οι Προφήτες αν και μιλούσαν για τον Θεό, είχαν ανάγκη από φροντίδες ανθρώπων (οι Απόστολοι, εκτός του Αποστόλου Παύλου, είχαν μαζί τους και αδελφή – γυναίκα να τους περιποιείται) … ώστε την ψυχή που ανατρέφεται με τα αισθητά, από τα ανθρώπινα να την διδάξει τα, πάνω από τα ανθρώπινα, δόγματα.    

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 5ος - Μέρος 24)

 

 

Διαβάζοντας εδώ και λίγο καιρό απ’ ευθείας τις ομιλίες του Χρυσοστόμου από τους τόμους της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) σημείωνα τα λόγια που μιλούσαν ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Μου πέρασε όμως η σκέψη να κάνω και άλλους μετόχους σ’ αυτόν τον θησαυρό της σοφίας, κι έτσι θα τα παρουσιάζω λίγα κάθε φορά. Εγώ σημείωνα μόνο το αρχαίο κείμενο, εδώ όμως θα έχω μόνο την ερμηνεία παρουσιάζοντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά που νομίζω ότι εννοεί ο άγιος (στις παρενθέσεις οι επεξηγήσεις και τα σχόλια είναι δικά μου).  

«ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα». Και ο μακάριος εκείνος (ο Δαβίδ) και όλοι οι άγιοι, δεν βρισκόντουσαν μόνο μια μέρα σε κατάνυξη, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, ούτε δυο μέρες ή τρεις, το οποίο δεν είναι άξιο θαυμασμού, αλλά και συνεχώς και κάθε μέρα ζούσαν τον έρωτά τους με τον Θεό με ευλάβεια, και επέκτειναν την αγάπη.

«τὸν ζῶντα», σχεδόν προτρέποντα και φωνάζοντα σ’ αυτούς που γοητεύονται από τα βιοτικά πράγματα. Γιατί αγαπάτε τα σώματα ; γιατί επιθυμείτε την δόξα ; γιατί σας αρέσει η καλοπέραση ; Τίποτα απ’ αυτά δεν μένει για πάντα … στον Θεό δεν υπάρχει τίποτα απ’ αυτά (τα πρόσκαιρα, τα ψεύτικα …)

Ας αφήσουμε λοιπόν τα πρόσκαιρα και εφήμερα, και ν’ αγαπήσουμε αυτόν που είναι αιώνιος και για πάντα … πολλές φορές και το κάλλος των σωμάτων εξαφανίζεται πιο γρήγορα από τα χρήματα και την δόξα … (ο έρωτας των πνευματικών) και στην ζωή αυτή ωφελεί και φυλάσσει από παντού αυτούς που τον έχουν αποκτήσει, και όταν φύγουν από εδώ δεν τους αφήνει.

(Ο Δαβίδ) αγαπούσε τον Θεό και δεν ανεχόταν να έχει κρυμμένη την αγάπη αυτή μέσα του, αλλά με κάθε τρόπο έδειχνε στους ακροατές του αυτή την φωτιά (της αγάπης) που τον κατείχε μέσα του. Όλα αυτά τα περιφρονούσε, πλούτο, δόξα, καλοπέραση, και στρεφόταν προς τα μέλλοντα … ακόμα και ασήμαντος να ήταν (ο Δαβίδ και όχι βασιλιάς) θα ήταν μεγάλο κατόρθωμα να περιφρονεί την παρούσα ζωή.

Αν πάντα ασχολούμαστε με τα πνευματικά και την βασιλεία των ουρανών, την αθανασία, την ζωή την αιώνιο … τίποτα από τα παρόντα δεν θα μας ελκύσει (γι αυτό και μας έχουν στήσει την παγίδα να ζούμε συνεχώς με φόβο και άγχος, μη τυχόν και ηρεμήσουμε και πάει ο νους μας στα πνευματικά. Έλεγε ένα τροπάριο για την αγία Μακρίνα, την αδελφή του Μεγάλου βασιλείου,  που γιόρταζε στις 19 Ιουλίου, ότι η μητέρα της από βρέφος την είχε κάτω από το άγρυπνο μάτι της μη τυχόν κάτι πονηρό την ξεγελάσει. Εδώ και χρόνια όμως στήθηκε η παγίδα η μητέρα να τρέχει για το προς το ζην και να εγκαταλείπει τα παιδιά της από βρέφη, εδώ κι εκεί).

Και μόνο αν συνήθισες τον εαυτό σου να λέει «Ον τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός» θα μπεις στην σωστή φιλοσοφία για την ζωή (δηλαδή και μόνο η συχνή ανάγνωση των ψαλμών θα σε βοηθήσει να δεις την ζωή με άλλο μάτι. Μια φορά είχε πάει στον άγιο Παΐσιο ένας που ήταν όλο παράπονα, γκρίνια, για την ζωή, τα παιδιά του, τα αδέλφια του … και μετά από χρόνια που ξαναπήγε ήταν πολύ ανεβασμένος πνευματικά. Στη απορία του αγίου πως έγινε αυτή η μεταβολή, του είπε από τότε που ξεκίνησε να διαβάζει κάθε μέρα λίγους ψαλμούς).

Αν πάλι πεις «Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον» και καταλαβαίνεις τι λένε αυτά τα λόγια, όχι τον πλούσιο, όχι τον … αλλά αυτόν που ζει με ευλάβεια, με φιλοσοφία, με φόβο Θεού θα ζηλέψεις, όχι μόνο επειδή θα κερδίσει την μέλλουσα ζωή, αλλά και για την παρούσα.

Αυτός ο άνθρωπος (ο φοβούμενος τὸν Κύριον) ακόμα κι αν δεν έχει εξασφαλισμένη την καθημερινή τροφή, είναι περισσότερο χαρούμενος απ’ αυτούς που ζουν μέσα στις απολαύσεις κάθε μέρα, επειδή ζει με χρηστές ελπίδες, και κάθε μέρα περιμένει τις αμοιβές των κατορθωμάτων του (κι εμείς πιστέψαμε ότι ο άνθρωπος γίνεται χαρούμενος με «άρτον και θεάματα»).

Μη απλώς στέκεσαι μέσα στην ακολουθία, αλλά σαν μαργαριτάρια να λαμβάνεις τα τροπάρια και να τα διατηρείς και να τα μελετάς στο σπίτι σου για πάντα, και όλα αυτά να τα λες στους φίλους σου και στην γυναίκα σου. Κι αν σε ενοχλεί κάποιο πάθος, είτε ξεσηκωθεί κάποια επιθυμία, είτε θυμός, ή άλλο παράλογο πάθος, να ψέλνεις συνεχώς αυτά τα τροπάρια (δηλαδή συστήνει ο Χρυσόστομος όποιο πάθος και να σε δυσκολεύει να το πολεμάς με την συνεχή ψαλμωδία. Τόσα χρόνια που πηγαίνω στην εξομολόγηση δεν θυμάμαι να μου το πρότεινε αυτό κάποιος Εξομολόγος).

Οι Απόστολοι δεν αντιμετώπιζαν πάντα τους κινδύνους, αλλά κάποιες φορές έφευγαν, κρυβόντουσαν και υποχωρούσαν (ενώ εμείς τα «παλικάρια» της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης βγαίναμε πάντα μπροστά στους κινδύνους. Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων με άρπαξε από τον λαιμό ένας φοιτητής της ΚΝΕ επειδή ξεκόλλησα μια αφίσα τους που είχαν κολλήσει πάνω από μια δικιά μας).

Οι Μακκαβαίοι δεν στηριζόντουσαν στα όπλα τους, αλλά στον δίκαιο αγώνα τους (είδα σ’ ένα ντοκιμαντέρ, η μεγάλη ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης Λέλα Καραγιάννη δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα γίνει τόσο μεγάλη, αλλά πήγε ένας Άγγλος στρατιώτης και την παρακάλεσε να τον κρύψει. Τι να έκανε, να άφηνε να τον πιάσουν οι Γερμανοί ; Έ μετά, το ένα έφερε το άλλο).

Οι Μακκαβαίοι δεν είχαν τραγούδια όπως σε άλλα στρατόπεδα, αλλά τον Θεό καλούσαν να παραστεί και να πολεμήσει μαζί τους και να βάλει το χέρι του, επειδή γι αυτόν επολεμούντο και για την δόξα του αγωνιζόντουσαν.  

«Ουκ εν τη ρομφαία αυτών». (το λέει ο ψαλμός για τους Εβραίους τότε που πολεμούσε μαζί τους ο Θεός για να πάρουν την Γη της Επαγγελίας). Αυτό λέγεται γι αυτούς που ζητούν την νίκη με τα ανθρώπινα μέσα. Αυτή η προσευχή είναι προτροπή για τον στρατό, να στηρίζεται στην βοήθεια του Θεού και απ’ αυτόν να εξαρτά κάθε ελπίδα για την νίκη (γελάω κάθε φορά στις στρατιωτικές παρελάσεις με τους αφηγητές, οι οποίοι περιγράφουν πόσο σίγουρα θα υπερασπιστούν την Ελλάδα τα σύγχρονα όπλα και δεν κάμνουν καμιά αναφορά στην παντοδύναμη βοήθεια του Θεού).

«Γεύση» από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 5ος - Μέρος 23)

 

 

Διαβάζοντας εδώ και λίγο καιρό απ’ ευθείας τις ομιλίες του Χρυσοστόμου από τους τόμους της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) σημείωνα τα λόγια που μιλούσαν ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Μου πέρασε όμως η σκέψη να κάνω και άλλους μετόχους σ’ αυτόν τον θησαυρό της σοφίας, κι έτσι θα τα παρουσιάζω λίγα κάθε φορά. Εγώ σημείωνα μόνο το αρχαίο κείμενο, εδώ όμως θα έχω μόνο την ερμηνεία παρουσιάζοντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά που νομίζω ότι εννοεί ο άγιος (στις παρενθέσεις οι επεξηγήσεις και τα σχόλια είναι δικά μου).  

 Ένας άντρας μπορεί ν’ αγαπήσει μια γυναίκα συνήθως για τρεις λόγους, επειδή είναι όμορφη στο πρόσωπο και έχει ωραίο σώμα, επειδή του έκανε μια πολύ μεγάλη ευεργεσία (για παράδειγμα του έσωσε την ζωή), επειδή τον αγαπάει εκείνη. Και μόνο ο ένας από τους τρεις λόγους να υπάρχει, φτάνει για να κάνει τον άντρα ν’ αγαπήσει την γυναίκα. 

Μάλλον δε όσα και να πούμε ούτε μικρό, ούτε αμυδρό ίχνος της ομορφιάς του Θεού θα μπορέσουμε να παραστήσουμε.

Και όπως ο προφήτης ψάχνει με παραδείγματα να δείξει τον πόθο του για τον Θεό, έτσι και ο Θεός χρησιμοποιεί κάποια παραδείγματα για να μας δηλώσει τον σφοδρή επιθυμία που έχει για την σωτηρία μας (όπως της κλώσσας για τα πουλάκια της, της μητέρας για τα παιδάκια της) … Με τα λόγια του (ο Θεός) θέλει να μας δείξει ότι από κάθε φιλοστοργία είναι θερμότερος ο πόθος του για μας (ποιος από εμάς θα έστελνε το μονάκριβο παιδί του να σταυρωθεί για μερικά χαμένα τομάρια ;).

Επειδή και τις φιλίες που έχουμε οι άνθρωποι τίποτα δεν τις θερμαίνει τόσο όσο το να θυμόμαστε τις ευεργεσίες που μας έκαναν οι φίλοι μας, έτσι να κάμνουμε και με τον Θεό (να θυμόμαστε τις ευεργεσίες του) … για την ψυχή που μας έδωσε (με το φύσημά του), τον λόγο που μας χάρισε, την μεγάλη εξουσία (πάνω σε όλη την κτίση) που μας τίμησε.

Ποια τιμή είναι τόσο μεγάλη, όσο η τιμή που έγινε στην φύση μας να κάθεται στα δεξιά του Θεού ; (μετά την Ανάληψη ο Χριστός με το αναστημένο ανθρώπινο σώμα του κάθεται στα δεξιά του Θεού – Πατρός). Να μη σκέφτεσαι μόνο τις κοινές ευεργεσίες (που έκανε σε όλους τους ανθρώπους), αλλά και τις ευεργεσίες του προσωπικά σε σένα.

Επειδή όταν εννοήσεις, πόσες αμαρτίες κάμνεις κάθε μέρα, πόσες ευεργεσίες σού κάμνει κάθε μέρα, πόση μακροθυμία σού δείχνει, πόση άνεση σου δίνει, και ότι αν κάθε μέρα σε τιμωρούσε (ο Θεός) ούτε ελάχιστο χρόνο δεν θα ζούσες, θα τον ευγνωμονούσες και δεν θα δυσανασχετούσες για τίποτα λυπηρό που θα συναντούσες (δυστυχώς εγώ, με τις αλητοπαρέες στο χωριό μου, από πολύ μικρό παιδί ξεκίνησα τις αμαρτίες και με άφησε ο Θεός να κοντεύω να μπω στα 65 χρόνια ζωής).

Και εσύ αυτό κάνε (όπως το ελάφι), κατάφαγε το νοητό φίδι (δεν σημείωσα τι κάμνει το ελάφι με το φίδι. Νομίζω μόλις δαγκωθεί τρέχει να πιει πολύ νερό, δεν είμαι σίγουρος). Φύγε από την αμαρτία και θα μπορείς να διψάς τον πόθο του Θεού (άρα σήμερα αν δεν ποθούμε τον Θεό, είναι επειδή αφεθήκαμε σε αμαρτίες).

Όχι για να λέμε μόνο τα λόγια των ψαλμών, αλλά για να τα βλέπουμε να πραγματοποιούνται στην ζωή μας (αυτή είναι και η απάντηση σ’ αυτούς που ρωτάνε, «πως ξέρετε ότι αυτά που λέει το Ευαγγέλιο είναι αλήθεια ;». Τους απαντάμε, το ξέρουμε επειδή το βλέπουμε στην ζωή μας).

Αν λοιπόν ενώ κυκλοφορείς έξω δεις κάποια γυναίκα όμορφη και ελαφρών ηθών να σε δελεάζει και να σου προτείνει να έλθεις σε έρωτα μαζί της, πες της, δεν μπορώ να δεχθώ αυτό που μου λες, επειδή έκανα συμφωνίες με τον Θεό, παρόντων των αδελφών, των ιερέων, των δασκάλων (του Ευαγγελίου), ομολόγησα και υποσχέθηκα να αγαπώ τον Θεό με την υπακοή στις εντολές του. Φοβάμαι να παραβώ τις συμφωνίες, επειδή ασχολούμαι με τον έρωτά του (βέβαια σήμερα η πρόταση αυτή γίνεται ηλεκτρονικά. Εκεί που είσαι ήσυχος στο διαδίκτυο πετάγονται ειδήσεις με φωτογραφία μιας όμορφης γυναίκας για να σε δελεάσουν «ελκυστικές γυναίκες κοντά σε σένα ψάχνουν …»).

(όταν διαβάζεις τους ψαλμούς) υπογράφεις γραμμάτιο χωρίς χαρτί και μελάνι, με την φωνή ομολόγησες ότι πάνω απ’ όλα τον Θεό θ’ αγαπάς και τίποτα δεν θα προηγείται (στην καρδιά σου) απ’ αυτόν, και θα καίγεσαι από τον έρωτά του (δηλαδή ότι λέμε με την προσευχή μας στον Θεό, αυτός τα πιστεύει, για παράδειγμα όταν λέμε στον 118^ο ψαλμό «για μένα οι εντολές σου είναι πιο σημαντικές από δισεκατομμύρια ευρώ» ο Θεός μας παίρνει στα σοβαρά, λέμε αλήθεια όμως ;).

Ας μην αγαπούμε λοιπόν τίποτα από την ζωή αυτή, ώστε να παραμένει ασυγκράτητος ο έρωτάς μας προς τον Θεό, και όχι σχιζόμενος σε κομμάτια να γίνεται αδύναμος.

Αν αυτοί που πιάστηκαν στον αισχρό έρωτα μιας όμορφης γυναίκας, τίποτα πλέον δεν επιθυμούν αλλά μόνο εκείνη, ούτε σπίτια υπολογίζουν, ούτε πατρικές κληρονομιές, ούτε την τιμή και την υπόληψή τους, ούτε ακούν συμβουλές φίλων και νομίζουν ότι τίποτα απ’ αυτά δεν αξίζει περισσότερο από την ερωμένη τους, ακόμα κι αν αυτή είναι ασήμαντη, άσχημη, άτιμη και οτιδήποτε άλλο, αυτοί που αγαπούν τον Θεό όπως πρέπει, πως να μην αισθάνονται όλα τα ανθρώπινα, και δόξες και δυστυχίες, σαν ασήμαντα ; (Τελικά η αιτία για όλα μας τα κακά είναι ότι παραβαίνουμε την πρώτη εντολή, δεν αγαπάμε πολύ τον Θεό).

Τέτοια κι εμείς να φροντίσουμε να έχουμε γνώμη, και μ’ ευχαρίστηση να φέρουμε όλα τα λυπηρά που έρχονται πάνω μας … δεν είπε (στον ψαλμό) φίλησε η ψυχή μου τον Θεό τον ζώντα, ούτε αγάπησε η ψυχή μου τον Θεό τον ζώντα, αλλά για να δείξει την διάθεση, δίψα ονόμασε την αγάπη «ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα». Θέλει έτσι να δηλώσει πόσο καίγεται από την αγάπη προς τον Θεό και ότι θα είναι για πάντα αυτός ο έρωτας.