Οι εκπαιδευτικοί θα δώσουμε λόγο στον Θεό αν δεν ασκούμε την εξουσία που έχουμε

 

 

Προχθές με φώναξε στον δρόμο ένας συνάδελφος Βιολόγος από Θεσσαλονίκη που ήταν πέρσι στο σχολείο μας. «Διάβασα το άρθρο σου για την Σοφία Χρηστίδου και πάγωσα. Με πήγες πίσω λίγα χρόνια επειδή για 2 χρόνια υπηρέτησα στο 3^ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης. Όχι μόνο είναι αλήθεια αυτά που λένε για το bulling που δεχόταν η Σοφία από κάποιους μαθητές, αλλά είναι και λίγα. Χειρότερα έκαμναν, κυρίως σε 3 Καθηγήτριες.

 Έκαμνα μάθημα δίπλα στην αίθουσα της Σοφίας και γινόταν μέσα πανζουρλισμός. Εγώ κατάλαβα και τρέχω στην Διευθύντρια και της λέω, τρέξε κακοποιούν την Σοφία. Έλα μωρέ, παιδιά είναι, μού απάντησε. Όχι μόνο στο Λύκειο αλλά και μέσα στην πόλη τής έκαμναν bulling οι συγκεκριμένοι μαθητές. Στην Καμάρα τής έβαλαν τρικλοποδιά και την έριξαν κάτω, τα ίδια και στην Ναβαρίνου. Τρικλοποδιές, σπρωξίματα, βρέξιμο … Ήθελε να κάνει μήνυση στους γονείς τους αλλά η Διευθύντρια την εμπόδιζε, λέγοντας ότι είναι φτωχοί άνθρωποι. Τι φτωχοί. Καλύτερα να τούς είχε κάνει μήνυση».

Το ερώτημα είναι πως φτάνουμε στο σημείο να μας ασκούν bulling οι μαθητές ενώ την εξουσία στο σχολείο την έχουμε οι εκπαιδευτικοί. Νομίζω η απάντηση είναι ότι δεν ασκούμε την εξουσία που έχουμε. Λέει ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς : «Οι εκπαιδευτικοί θα δώσουν λόγο στον Θεό αν δεν ασκούν την εξουσία που έχουν».

Επιτρέπουμε στους μαθητές να μην είναι στην πρωινή σύνταξη του σχολείου. Για την ακρίβεια δεν είναι ούτε οι μισοί. «Το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις» λέει ο λαός μας. Απλά τους κακομαθαίνουμε. Εμείς τολμούσαμε να απουσιάζουμε στην πρωινή σύνταξη όταν ήμασταν μαθητές ;

Επιτρέπουμε σε μαθητές να παρεμποδίζουν το μάθημα. Εδώ όμως έχει σημασία η θέση των Διευθυντών. Αν λένε όπως στην περίπτωση της Σοφίας «παιδιά είναι» δεν μπορεί να κάνει τίποτα ο Καθηγητής. Το κλίμα στο σχολείο το δημιουργεί ο Διευθυντής. Δυστυχώς οι περισσότεροι Διευθυντές είναι «μαθητοπατέρες». Ότι θέλουν τα παιδιά.

Σε πολλά σχολεία οι μαθητές γνωρίζουν ότι και το όριο των 114 απουσιών να ξεπεράσουν δεν θα μείνουν στάσιμοι από απουσίες. Άρα όσες ωριαίες αποβολές και να πάρουν δεν ιδρώνει το αυτί τους. Αφήστε που πολλοί Διευθυντές μάς πιέζουν να μην δίνουμε ωριαίες αποβολές και ούτε να στέλνουμε μαθητές στο γραφείο. «Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας» είναι η απάντησή τους. Ακούω Διευθυντές που λένε με καμάρι «στο σχολείο μας δεν μένει κανείς από απουσίες».

Πριν λίγες μέρες μού είπε η Σύμβουλος των Χημικών «αν σού γράφουν 03 να τους βάζεις 03 στον έλεγχο, όχι 13». Ναι αλλά ελάχιστοι Διευθυντές θα δεχτούν τόσο χαμηλή  βαθμολογία επειδή υπάρχει κίνδυνος να μείνουν στάσιμοι οι μαθητές. Ξέρετε ότι σε κάποια σχολεία αν μένει μαθητής στάσιμος αυξάνουν την βαθμολογία σε γραπτά του Ιουνίου για να προαχθεί ο μαθητής ;

Κάμνουμε τα στραβά μάτια στις εφημερίες για να μην βλέπουμε ότι κάποιοι μαθητές καπνίζουν. «Δεν μπορούμε να τιμωρήσουμε για το κάπνισμα» λένε πολλοί Διευθυντές. Ναι αλλά, οι μαθητές αν έχουν το ελεύθερο να καπνίζουν στο σχολείο, δεν θα καπνίζουν μόνο τσιγάρα, αλλά και πιο προχωρημένα. Με όλα αυτά τα μεσοβέζικα η εφημερία καταντάει μαρτύριο και οι Καθηγητές γινόμαστε καραγκιόζηδες.  

Επιτρέπουμε στους μαθητές να κάμνουν κατάληψη του σχολείου όποτε θέλουν. Μα όταν οι μαθητές έχουν τόση δύναμη να καταλαμβάνουν σχολεία γιατί να μην ασκούν bulling σε εκπαιδευτικούς και εκτός σχολείου ; Πηγαίνουμε τους μαθητές πολυήμερες εκδρομές κι ας ξέρουμε ότι ο σκοπός τους είναι να κάνουν ότι χαζομάρα τούς έρθει στο κεφάλι. Μα αν αρνηθούμε μάς απειλούν ότι θα κάνουν κατάληψη του σχολείου.

Η περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου είναι απλώς μια ακραία κατάσταση του μπάχαλου που υπάρχει σε πολλά σχολεία. Μ’ αυτά έπρεπε ν’ ασχολείται το Υπουργείο Παιδείας και όχι με τις άχρηστες αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών και τις αυτοαξιολογήσεις των σχολείων και τις παγκόσμιες ημέρες που δεν μάς αφήνουν να κάνουμε μάθημα. Και έλεος ! Οι Διευθυντές εκπαίδευσης ας μιλάνε 1 ώρα τον μήνα με τον σύλλογο Καθηγητών κάθε σχολείου ευθύνης τους. Αν το έκαμναν μπορεί η Σοφία να ζούσε σήμερα.

Ας δώσει εντολή το Υπουργείο στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης σε σχολεία που δεν μένει ούτε 1 μαθητής στάσιμος από απουσίες, να ελέγχονται τα απουσιολόγια. Σε σχολεία που δεν μένει ούτε 1 στάσιμος μαθητής από βαθμολογίες να ελέγχονται τα γραπτά τού Ιουνίου. Να δείτε τότε πόσοι μαθητές θα μένουν στάσιμοι.

Ναι αλλά, αν μένουν στάσιμοι πολλοί μαθητές στην Ελλάδα πως θα δείξουμε στους ψηφοφόρους ότι έχουμε οικοδομήσει στην Ελλάδα μια σπουδαία εκπαίδευση ; Έ τότε ας γίνουν όλοι οι μαθητές όπως αυτοί που ασκούσαν το bulling στην Σοφία και όποιος εκπαιδευτικός καταφέρει να επιβιώσει. Δυστυχώς και σήμερα πολύ συχνά οι εκπαιδευτικοί να επιβιώσουμε αγωνιζόμαστε και όχι να κάνουμε καλό μάθημα.   

Αν είχαμε σήμερα οι Έλληνες το θάρρος που είχαμε στα χρόνια της Χούντας, θα φωνάζαμε πάλι προς τις Κυβερνήσεις : «Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία». Αν είχαμε σήμερα Ψωμί δεν θα χρειαζόμασταν τις ελεημοσύνες των pass της Κυβέρνησης. Αν είχαμε Παιδεία θα μπορούσαμε να κάμνουμε καλό μάθημα οι εκπαιδευτικοί. Αν είχαμε Ελευθερία δεν θα φοβόντουσαν να μιλήσουν πολλοί που έχουν υψηλές θέσεις.

Γλίτωσα από το You Tube ! Σ’ ευχαριστώ Παναγιά μου

 

 

Η όμορφη ταινία «Σμύρνη μου αγαπημένη» είχε στην αρχή μια φράση τού Σοφοκλή : «Ότι ξεκινάει για καλό στον άνθρωπο στο τέλος καταντάει κατάρα». Βέβαια αυτό που λέει ο Σοφοκλής να μην το πάρουμε απόλυτα, αλλά ότι συμβαίνει πολύ συχνά.

Για παράδειγμα στον γάμο. Με πόσες ελπίδες για «βίον ανθόσπαρτον» ξεκίνησαν πολλοί γάμοι και στο τέλος κατάντησαν κόλαση. Με πόση χαρά υποδεχθήκαμε την τηλεόραση όταν πήγαινα στην Ε΄ Δημοτικού και τώρα που βρίσκομαι στα 65 μονολογώ καλύτερα να είχα μεγαλώσει χωρίς τηλεόραση. Με πόσο ενθουσιασμό παίρνουν στα χέρια τους τα παιδιά μας το τελευταίας τεχνολογίας smartphone και όταν τους βλέπουμε μ’ αυτό ξαπλωμένους για ώρες καταριόμαστε την ώρα που τούς το αγοράσαμε. Και βέβαια αυτά ισχύουν και για χίλια δυό άλλα.

Εγώ όμως στο άρθρο αυτό θέλω να σας κάνω συμμέτοχους στην χαρά μου επειδή γλίτωσα από το You Tube. Μα, θα πείτε, δηλαδή είναι κακό το You Tube ; Και καλό και κακό. Στο You Tube ανεβάζει ο καθένας όποιο βίντεο θέλει. Οι καλοί ανεβάζουν καλά, οι πονηροί ανεβάζουν πονηρά.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Πριν ενάμιση χρόνο μού έλεγε η ανιψιά μου που εργάζεται στην Αγγλία ότι την βοήθησε να μάθει καλά αγγλικά η παρακολούθηση ταινιών με αγγλικούς υπότιτλους. Οπότε ακούγοντας αγγλικά και βλέποντάς τα και γραμμένα βελτιώνεσαι διασκεδάζοντας.

Αυτό ήταν. Πιάστηκα στην παγίδα. Επειδή από μικρό παιδί έχω ψώνιο με τ’ αγγλικά αλλά ποτέ δεν παρακολούθησα σοβαρά μαθήματα με δάσκαλο, μού μπήκε η ιδέα να εφαρμόσω την συμβουλή της ανιψιάς. Άρχισα λοιπόν με ταινίες στο You Tube, μετά με ντοκιμαντέρ, με άλλα περίεργα βιντεάκια όπως σεξουαλικές προτιμήσεις στον Μεσαίωνα, μητέρες που αισθάνθηκαν σεξουαλική ενόχληση από τους γιούς τους και πάει λέγοντας.

Ναι αλλά, εγώ από μικρό παιδί επειδή μεγάλωσα με αλητοπαρέες στο χωριό μου, και από την τηλεόραση και από πονηρά μυθιστορήματα, έχω καταντήσει οτιδήποτε πονηρό να είναι η αχίλλειος πτέρνα μου. Σκηνές που άλλοι άντρες μπορούν να τις δουν αδιάφορα, για εμένα είναι πτώση, μού λερώνουν την ψυχή επειδή από μικρό παιδί μεγάλωσα απρόσεκτα.

Άρα με την δικαιολογία των αγγλικών λέρωνα την ψυχή μου εδώ κι ενάμιση χρόνο. Το τραγικό ήταν ότι ενώ καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά, έλεγα στον εαυτό μου ότι μ’ αρέσει αυτό που κάνω και δεν μπορώ να αντισταθώ.

Ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς λέει συχνά ότι αν μέρα νύχτα είσαι στα γόνατα, θα σού δώσει την δύναμη ο Θεός να επιλέξεις να είσαι μαζί του. Τόσες παρακλήσεις στα γόνατα προς την Παναγία, λέτε να μην με βοηθούσε ;

Έτσι λοιπόν μπορεί για ενάμιση χρόνο να παλινδρομούσα μεταξύ του Θεού και του διαβόλου, όμως η Παναγία δεν με άφησε. Συνειδητοποίησα την παγίδα που πιάστηκα με το πρόσχημα των αγγλικών και πλέον κομμένο το You Tube. Μπαίνω μόνο από το κινητό που έχει μικρή οθόνη, κι ευτυχώς τις ομιλίες του Γέροντα Γεωργίου Αλευρά, του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου και κάποια άλλα που με ενδιαφέρουν τα βγάζει πρώτα πρώτα το You Tube, τα βλέπω, και γρήγορα δρόμο χωρίς να χρονοτριβώ μέσα (εντάξει και κανένα λαϊκό τραγούδι, κυρίως Καζαντζίδη).

Δεν φταίει το You Tube. Εγώ φταίω που δεν καλλιέργησα τον εαυτό μου κι έφτασα 65 χρονών να μην μπορώ να αντισταθώ σε προκλητικά θεάματα. Οπότε για να μην είναι κατάρα για εμένα το You Tube φεύγω και γλιτώνω. Σ’ ευχαριστώ Παναγιά μου. 

 

Υ.Γ. Μού έλεγε μία συνάδελφος που είχε απασχόληση σε μαθητές Γ΄ Γυμνασίου, ότι κουβέντιαζαν μεταξύ τους ποια πορνογραφικά sites είναι τα καλύτερα. Μήπως και για τα smartphones επαληθευτεί η φράση του Σοφοκλή ;  

Γιατί πέθανε η εκπαιδευτικός Σοφία Χρηστίδου ;

 

 

Για πρώτη φορά διάβασα ολόκληρη την «Οδύσσεια». Βέβαια η «Οδύσσεια» δεν είναι θεόπνευστη όπως η Αγία Γραφή, αλλά νομίζω ότι χωρίς πολύ φωτισμό από τον Θεό δεν μπορεί να γραφεί ένα τέτοιο αριστούργημα.

Η «Οδύσσεια» τελειώνει με τους γονείς των μνηστήρων που σκότωσε ο Οδυσσέας να θέλουν να εκδικηθούν τον θάνατο των παιδιών τους. Οπότε στην σύναξη που έγινε στην Ιθάκη σηκώνεται ένας σεβάσμιος γέροντας και τους λέει : «Εσείς φταίτε που δεν βάλατε φρένο στην αφροσύνη των παιδιών σας. Επιτρέψατε στα παιδιά σας να φερθούν παράνομα, άθλια, να ρημάζουν την περιουσία του Οδυσσέα και να ντροπιάζουν την νόμιμη γυναίκα του».   

Νομίζω ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουμε συγκλονιστεί από τον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου, Καθηγήτριας του 3^ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης. Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω την μητέρα ενός μαθητή αυτού του σχολείου, μού είπε ότι η εκπαιδευτικός δεχόταν φρικτό  bulling από κάποιους μαθητές, αλλά και στην τηλεόραση συνεχώς βγαίνουν στοιχεία για το τι βίωνε η συνάδελφος μέσα στην αίθουσα την ώρα του μαθήματος. «Μην τυχόν κακομοίρη συμμετέχεις σ’ αυτό, αλλοίμονό σου», είπε στον γιό της αυτή η Μητέρα, με κεφαλαίο το Μ.   

Μήπως απορείτε τι σχέση η εισαγωγή που έκανα με την «Οδύσσεια» ; Αυτό που ζούσε η Σοφία την ώρα του μαθήματος το ζούμε πλέον, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, σχεδόν όλοι οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία της Ελλάδας. Και η αιτία είναι ότι δεν υπάρχει πλέον φρένο στην αφροσύνη πολλών μαθητών. Ότι χαζομάρα τούς έρθει στο κεφάλι θα την κάνουν χωρίς να τους νοιάζει τίποτα.

Σας ρωτάω. Στο διάλλειμα η Γυμνάστρια φωνάζει σ’ έναν μαθητή να της δώσει την μπάλα που κρατάει και κάποιοι συμμαθητές του φωνάζουν να την δώσει σ’ αυτούς. Πέστε μου, σε ποιον νομίζετε ότι έδωσε την μπάλα ; Στους συμμαθητές του. Να σάς το μεταφράσω ; Οι περισσότεροι μαθητές σήμερα υπακούν στους συμμαθητές τους και όχι στον Καθηγητή.

Διδάσκω Χημεία σε Λύκειο. Σας βεβαιώνω ότι πολλοί μαθητές ενδιαφέρονται περισσότερο για το τι θα ψιθυρίσουν οι συμμαθητές τους, παρά για το μάθημα που διδάσκω. Ναι, εμένα δεν μού πέταξαν μπουκάλι με γάλα, ούτε με κτύπησαν με μπουκάλι νερού όπως την Σοφία, αλλά πετάνε βιβλία, αεροπλανάκια, παρεμποδίζουν το μάθημα, μιλάνε ακατάπαυστα, σού γυρίζουν την πλάτη, διαβάζουν άλλα μαθήματα, δηλαδή κοντολογίς σού δείχνουν ξεκάθαρα ότι σε έχουν γραμμένο.

Μα θα πείτε, οι ωριαίες αποβολές, οι τιμωρίες, δεν έχει πειθαρχικά μέσα το σχολείο για να τούς βάλει σε τάξη ; Θεωρητικά έχει, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Πριν χρόνια σ’ ένα τμήμα από την Α΄ Λυκείου μέχρι την Γ΄ 3,4 τσαμπουκάδες μαθητές δεν άφησαν να γίνει το μάθημα σωστά. Οι γονείς των άλλων μαθητών έκλαιγαν την μοίρα τους, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κανείς τίποτα.  

Το ερώτημα είναι τι κάμνουν οι Διευθυντές των σχολείων, οι Διευθυντές εκπαίδευσης, η ΟΛΜΕ, οι τοπικές ΕΛΜΕ, το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας. Στην περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου τι έκαναν όλοι αυτοί ; Ποια ήταν η υπευθυνότητα που έδειξαν ;

Κανείς δεν θα κάνει ποτέ τίποτα, αν οι συνειδητοποιημένοι γονείς δεν οργανωθούν και δεν σταθούν δίπλα στο σχολείο. Πολλοί γονείς μού λένε «τα ξέρω, αλλά τι μπορώ να κάνω ;». Σωστά, μόνος του κάθε γονέας δεν μπορεί να κάνει τίποτα, αλλά πολλοί γονείς μαζί μπορούν. 

Μήπως απορείτε, με ποιο δικαίωμα οργανωμένοι γονείς θα παρεμβαίνουν στο σχολείο; Με το δικαίωμα να μην στερούνται τα παιδιά τους το αγαθό τής μόρφωσης, επειδή κάποιοι γονείς δεν μπορούν  να βάλουν φρένο στην αφροσύνη των παιδιών τους.     

Μην αγαπήσεις την υγρή (χωρίς όρια) και διαλυμένη ζωή

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος σχολιάζοντας την πρώτη φράση  τού 119^ου ψαλμού «ΠΡΟΣ Κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα, καὶ εἰσήκουσέ μου» ανάμεσα στα άλλα είπε : Και εσύ λοιπόν αγαπητέ, αν βρεθείς σε θλίψη, μην απελπίζεσαι, ούτε να τα παρατήσεις, αλλά τότε μάλιστα σήκω και αγωνίσου. Επειδή τότε είναι και καθαρότερες οι προσευχές και μεγαλύτερη η εύνοια τού Θεού.

Και να φροντίζεις να είναι κοπιαστική η ζωή σου, γνωρίζοντας ότι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια θα διωχθούν, και ότι με πολλές θλίψεις θα μπούμε στην βασιλεία του Θεού. Μη λοιπόν αγαπήσεις την υγρή και διαλυμένη ζωή, ούτε να θέλεις να βαδίζεις τήν ευρύχωρη οδό, αλλά την στενή και τεθλιμμένη.

Αν θέλεις να πετύχεις την κατοικία στην ουράνια βασιλεία, φεύγε από τις ηδονές, περιφρόνησε την φαντασία της ζωής, αδιαφόρησε για τον πλούτο και την δόξα και την εξουσία, να επιθυμείς την φτώχια, την συντριβή της διανοίας, την εξομολόγηση, τις πηγές των δακρύων και ν’ ασχολείσαι με όλα που μπορούν να σώσουν την ψυχή σου. Αν έτσι ζεις και με τέτοια διάνοια παρακαλέσεις και εσύ τον Θεό, οπωσδήποτε θα σε ακούσει.

Η αίσθηση που έχω τώρα που διαβάζω απ’ ευθείας τα λόγια του Χρυσοστόμου, επειδή για πολλά χρόνια άκουγα τους άλλους να λένε κάποια λόγια του, είναι σαν να τσαλαβουτάω μέσα στο μέλι. Άρα σύμφωνα με τον Χρυσόστομο είχαν λάθος οι γονείς μας που έκαναν τα πάντα για να μη ζήσουμε μια ζωή κουραστική όπως αυτοί. Πόσες φορές μάς έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου «να φύγετε από τα χωράφια για να μην βασανιστείτε όπως εμείς».

Άρα σύμφωνα με τον Χρυσόστομο η προσευχή μέσα στο Άουσβιτς, το Νταχάου, τα Σοβιετικά Γκουλάγκ είναι πολύ πιο δυνατή και εισακούεται οπωσδήποτε από τον Θεό. Εκεί σίγουρα και η καρδιά είναι πιο καθαρή επειδή και λείπουν οι αφορμές της αμαρτίας και από τα βάσανα λιγοστεύει η επιθυμία για αμαρτίες. Εδώ εγώ στο Νοσοκομείο που νοσηλεύτηκα για 17 μέρες την περίοδο του κορονοϊού πέρασα με μεγαλύτερη καθαρότητα από ότι στο σπίτι μου.      

Η έκφραση του Χρυσοστόμου «μην αγαπήσεις την υγρή και διαλυμένη ζωή» μου κόλλησε στο μυαλό, επειδή η εικόνα που έχω για τους μαθητές εδώ και χρόνια, είναι ότι οι περισσότεροι είναι διαλυμένοι. Γι αυτό θα σταθώ μόνο στις αιτίες που τους κάνουν να είναι διαλυμένοι.

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή ανεχόμαστε στην πρωινή σύνταξη να απουσιάζουν όσοι τους κάμνει κέφι. Συνήθως κάθε πρωί στα περισσότερα σχολεία ούτε οι μισοί μαθητές δεν είναι στην σύνταξη. Όσες απουσίες και να πάρουν ελάχιστα σχολεία στην Ελλάδα θα τολμήσουν να τους αφήσουν στάσιμους από απουσίες. 

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή ανεχόμαστε να εμποδίζουν το μάθημα όσοι γουστάρουν χωρίς το σχολείο να κάμνει ουσιαστικά τίποτα. Με το σύστημα προαγωγής που υπάρχει και άσχετοι να είναι οι μαθητές σε όλα τα βασικά μαθήματα, προάγονται άνετα στην επόμενη τάξη. Άρα, πολλοί μαθητές και το μάθημα θα παρενοχλούν και άσχετοι θα είναι και θα προάγονται. Την πιο παραβατική συμπεριφορά να έχει ο μαθητής η βαρύτερη τιμωρία είναι ν’ αλλάξει σχολείο. Και τι έγινε ;

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή δεν υπάρχει οργάνωση και τάξη στα σχολεία. Από χάσιμο μαθημάτων «ουκ έστιν αριθμός». Κατά τα άλλα απορούμε πως γίνεται απόφοιτοι Λυκείου να είναι αναλφάβητοι. Να μην απαριθμήσω τις αιτίες που χάνεται το μάθημα. Για παράδειγμα την μέρα ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό, όλη Α΄ τάξη την πέρασε να ζητάει από περαστικούς την γνώμη τους (το υπουργείο Παιδείας τέτοια θέλει, οι μαθητές να τρέχουν εδώ κι εκεί, έτσι όμως δεν πετυχαίνεται σοβαρή μόρφωση). 

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή τους πηγαίνουμε πολυήμερες εκδρομές ενώ γνωρίζουμε ότι ο σκοπός τους είναι να κάμνουν ότι χαζομάρα τούς έρθει στο κεφάλι. Ποιο σχολείο τολμάει σε πολυήμερη να μην τους πάει σε Club ; Μα όταν οι δάσκαλοι φοβόμαστε τους μαθητές πως να μην είναι διαλυμένοι ;

 Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή εδώ και χρόνια ανεχόμαστε στην Ελλάδα καταλήψεις σχολείων. Δείξτε μου μία Χώρα στον κόσμο, μόνο μία, που μαθητές να κάμνουν κατάληψη του σχολείου τους. Και πιστεύω να καταλάβατε ποιοι μαθητές πρωτοστατούν. Οι μαθητές που δεν δίνουν δεκάρα για το σχολείο, μεταμορφώνονται σε αγωνιστές. Μα πως να επιβάλλουμε πειθαρχία στο σχολείο, όταν σε ότι δεν τους αρέσει μπορούν να κάμνουν κατάληψη του σχολείου ; Προχθές έκαναν κατάληψη επειδή στα κενά τους έχουν απασχόληση από Καθηγητή, ενώ αυτοί θέλουν ελεύθερα να κάμνουν ζημιές.

 Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή κάθε φορά που το σχολείο είναι κλειστό από οποιαδήποτε αιτία όπως κατάληψη, χιόνια κλπ γίνεται τηλεκπαίδευση στην οποία οι μαθητές απλώς μάς κοροϊδεύουν. Απολαμβάνουν τον καφέ τους στην καφετέρια και δήθεν με το κινητό τους κάμνουν μάθημα. Καλό μου υπουργείο Παιδείας, εδώ μπροστά τους είμαστε και δεν μπορούμε να τους κάνουμε καλό μάθημα, και θα τους κάνουμε μάθημα με τηλεκπαίδευση ; Όσο όμως ξεφτιλιζόμαστε οι Καθηγητές, τόσο περισσότερο διαλυμένοι γίνονται οι μαθητές.

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή δεν έχουν την θέληση και την τόλμη οι Κυβερνήσεις να οικοδομήσουν ένα σοβαρό εκπαιδευτικό σύστημα. Σχολείο – Φροντιστήριο και τελικά δεν μαθαίνουν απολύτως τίποτα. Πληρώνουν οι πολίτες φόρους για δημόσια παιδεία, πληρώνουν και για φροντιστήρια, οι μαθητές μέρα νύχτα πηγαινοέρχονται με μια τσάντα στο χέρι χωρίς να καταλαβαίνουν και για ποιο λόγο.

Πολλοί μαθητές είναι διαλυμένοι επειδή είναι διαλυμένες και οι οικογένειες. Δυστυχώς στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες αφήσαμε τον Άξονα, τον Χριστό, γύρω από τον οποίο έπρεπε να γυρίζουμε και δεν βρίσκουμε πλέον νόημα στην ζωή. Εδώ εμείς οι μεγάλοι αγαπάμε την υγρή (χωρίς όρια) και διαλυμένη ζωή και δεν θα την αγαπούν τα παιδιά μας ;   

Λέει ο Χρυσόστομος, μην αμελείς, μην καθυστερείς στο να κάνεις αυτά που πρέπει, μήπως σε βρει ξαφνικά ο θάνατος και δεν προλάβεις λίγο ν’ ανεβείς πνευματικά. Γι αυτό, ειδικά εμείς που περάσαμε τα 60, «Στώμεν καλώς», μην την πατήσουμε σαν ανόητοι.  

Υ.Γ. Ο Θεός ν’ αναπαύσει την ψυχή της συναδέλφου που έπαθε εγκεφαλικό στο σχολείο. Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω την μητέρα ενός μαθητή αυτού του σχολείου, μού είπε ότι η εκλιπούσα Καθηγήτρια δεχόταν φρικτό  bulling από κάποιους μαθητές.  

Ελπίζουμε στην βοήθεια του Θεού ή των ανθρώπων ;

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 117^ο ψαλμό αναφέρθηκε στην ελπίδα προς τον Θεό. Επειδή σήμερα εμείς περιμένουμε βοήθεια κυρίως από τους ανθρώπους και όχι από τον Θεό, σταχυολόγησα μερικά απ’ αυτά που είπε.

Βλέπεις (ο Δαβίδ) δεν υπερασπίζεται ο ίδιος τον εαυτό του, ούτε επιτίθεται, αλλά αφήνει τον Θεό να πολεμήσει τους εχθρούς ; όταν λέει η Γραφή ότι είναι προτιμότερο να ελπίζεις στην βοήθεια του Θεού παρά στην βοήθεια των ανθρώπων, δεν το λέει επειδή μπορεί να γίνει σύγκριση, αλλά για να μπορέσουν να το καταλάβουν.

Γι αυτό λέει και ο προφήτης Ιερεμίας «καταραμένος όποιος ελπίζει στην βοήθεια των ανθρώπων», επειδή τίποτα δεν είναι πιο άχρηστο απ’ αυτή την ελπίδα (στους ανθρώπους). Και το γνώρισαν αυτό αυτοί που στηρίχτηκαν σε ανθρώπους και γκρεμίστηκαν μαζί μ’ εκείνους (θυμάμαι σε μια εκκλησιαστική πανήγυρη μια Βουλευτής έλεγε σε μια κυρία «μη φοβάσαι τίποτα, εγώ εδώ είμαι»).

Η ελπίδα όμως προς τον Θεό δεν είναι μόνο δυνατή αλλά και ασφαλής, χωρίς να υφίσταται μεταβολές. Θα πεις όμως εσύ, εγώ περίμενα την βοήθεια του Θεού και δεν την είχα. Μη λες τέτοια λόγια άνθρωπε, δεν την είχες επειδή δεν την περίμενες όπως έπρεπε, επειδή υποχώρησες, επειδή δεν περίμενες ως το τέλος, επειδή μικροψύχησες. Μην φέρεσαι έτσι. Αλλά όταν δεις τις συμφορές να έρχονται, μη χάσεις το θάρρος σου. Επειδή αυτό σημαίνει να ελπίζεις, το να παραμένεις όρθιος μέσα στις συμφορές. 

Ο Θεός σε τιμά και εσύ ατιμάζεις τον εαυτό σου ; Ο Θεός σε τιμά υποσχόμενος την βοήθειά του και εσύ ψάχνεις βοήθεια από ανθρώπους, και ζητάς να σωθείς από την άψυχη ύλη και τα χρήματα ; Σε αγαπά πάρα πολύ και γι αυτό θέλει να σε ξεκολλήσει απ’ όλα γύρω σου και να προσκολληθείς πάνω του (όπως γαντζώνονται τα στρείδια στις πέτρες), γι αυτό θέλει μόνο σ’ αυτόν να ελπίζεις κι αυτόν συνεχώς να προσέχεις. 

Σε μια άλλη ομιλία έλεγε ο Χρυσόστομος ότι η χώρα που ελπίζει στον Θεό δεν χρειάζεται να έχει στρατό. Επειδή ο Θεός θα πολεμάει γι αυτήν. Απλώς να έχει ένα δείγμα στρατού όχι επειδή δεν είναι αρκετή η βοήθεια από τον Θεό, αλλά για να χαίρονται ότι κάμνουν κάτι και οι ίδιοι τους.

Το ξέρω φίλοι μου, ότι μάς φαίνονται εξωπραγματικά όλα αυτά, αλλά αφού τα λέει ο Χρυσόστομος είναι οπωσδήποτε έτσι. Δεν τα ζούμε όμως επειδή δεν έχουμε πίστη. Πέστε μου αλήθεια, τους πολιτικούς που εδώ και δεκαετίες τούς εμπιστευτήκαμε και τούς ψηφίσαμε, έπρεπε να τους εμπιστευτούμε ; Ο κ. Κοντογιώργης που είναι Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, λέει συχνά ότι στην Ελλάδα δεν είναι το πολίτευμα «Δημοκρατία», αλλά «εκλόγιμη Μοναρχία».

Στην επιδημία του Covid που κρεμόμασταν από τους επιστήμονες και όχι από τον Θεό, κάναμε καλά ; Μα ούτε καν τους αρχαίους προγόνους μας δεν φτάνουμε στο θέμα αυτό. Αυτοί έλεγαν «συν Αθηνά και χείρα κίνει», ενώ εμείς σήμερα σε ότι δυσκολία μάς βρει αγωνιζόμαστε εντελώς μόνοι μας χωρίς να ζητάμε καθόλου την βοήθεια του Θεού. Μα γι αυτό, λέει ο Χρυσόστομος, επέτρεψε να πέσεις σε συμφορές, για να σε κάνει να τον θυμηθείς και να ενωθείς μαζί του.

Μα, θα πείτε, Άουσβιτς, Κατοχή, ορφανά, αρρώστιες, πείνες, πτωχεύσεις, δυστυχήματα, …. Φοβάσαι μήπως πεθάνεις και γλιτώσεις απ’ όλα ; ρωτάει κάπου ο Χρυσόστομος. Και αλλού λέει, σταμάτα να είσαι αμαρτωλός, και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος.

Πόσο σπουδαία είναι η Ορθόδοξη Πίστη μας ! Γι αυτό δίδασκε ο Μέγας άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, στον οποίο οφείλουμε ότι σήμερα είμαστε Έλληνες και όχι Τούρκοι.  «Τούτο σας λέγω πάλι και σας παραγγέλλω, καν ο ουρανός να κατέβει κάτω, καν η γη ν’ ανέβει πάνω, καν όλος ο κόσμος να χαλάσει καθώς μέλλει να χαλάσει σήμερον αύριον, να μη σας μέλει τι έχει να κάνει ο Θεός. Το κορμί σας ας σας το καύσουν, ας σας το τηγανίσουν τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν, μη σας μέλη δώστε τα δεν είναι εδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται. Ετούτα τα δυο όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να σας τα πάρει, έξω αν τύχει και τα δώσετε με το θέλημα σας. Αυτά τα δυο να τα φυλάγετε να μην τύχη και τα χάσετε».  

Όταν επιλέγουμε να είμαστε μακριά από τον Θεό, στην πραγματικότητα δεν είμαστε άξιοι να είμαστε κοντά του

 

  

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 115^ο ψαλμό αναρωτήθηκε γιατί λέει ο Λουκάς «ο Θεός άνοιξε την καρδιά της Λυδίας (στους Φιλίππους) να προσέχει στα λόγια του Παύλου» και γιατί λέει ο Χριστός «κανείς δεν έρχεται προς εμένα, αν δεν τον ελκύσει ο Πατήρ». Αν λοιπόν ο Πατήρ ελκύει, ο Υιός χειραγωγεί, το Πνεύμα φωτίζει, γιατί αμαρτάνουν αυτοί που ούτε ελκύστηκαν, ούτε χειραγωγήθηκαν, ούτε φωτίστηκαν ; Επειδή δεν καθιστούν τον εαυτό τους άξιο να τα δεχτούν.  

Δες ότι αυτό συνέβηκε και με τον Κορνήλιο (τον Ρωμαίο εκατόνταρχο). Ο Θεός τον κάλεσε επειδή πρόλαβε και κατέστησε τον εαυτό του άξιο. Αν και τού Θεού είναι το να ελκύει και να χειραγωγεί, όμως ψάχνει ψυχή υπάκουη. Αν και σχεδόν τα πάντα για την σωτηρία μας είναι τού Θεού, όμως άφησε και σε μάς κάτι μικρό, ώστε να έχει κάποια αιτία να μάς στεφανώσει.

Τα λόγια του Χρυσοστόμου μου θύμισαν ότι και στο σχολείο το καλό μάθημα δεν είναι μόνο στο χέρι του Καθηγητή. Για να πετύχει η διδασκαλία πρέπει να βοηθήσουν και οι μαθητές με την προσοχή τους, το ενδιαφέρον τους, το επίπεδο μόρφωσης που έχουν. Δυστυχώς σήμερα οι μαθητές με την αδιαφορία και την βαριεστιμάρα τους αχρηστεύουν και τον καλύτερο Καθηγητή. Θα σας πω εγώ πώς κατάφερα να κάνω τον εαυτό μου ανάξιο να με ελκύσει ο Θεός και ο καθένας ας ψάξει για τον εαυτό του.

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή δεν επικοινωνούσα με τους άλλους. Φανταστείτε η γιαγιά μου μιλούσε μόνο τουρκικά, τα ελληνικά τα καταλάβαινε αλλά δεν μπορούσε να τα μιλήσει, κι εγώ δεν κατάφερα να μιλήσω μαζί της αν και έζησα κοντά της 40 χρόνια. Οι γονείς μου επιδίωξαν να μην μάθω τουρκικά για να λένε τα μυστικά τους, αλλά ήταν στο χέρι τους να το καταφέρουν αν εγώ ήξερα να επικοινωνώ ;

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή από μικρό παιδάκι μού μπήκε η ιδέα ότι είμαι καλύτερος από τους άλλους. Ήμουν και καλός μαθητής στο σχολείο, ο χαϊδεμένος του δασκάλου που ήταν και παπάς, κι έτσι ο εγωισμός μου πήρε και θρησκευτικό περιτύλιγμα. Έτσι μεγάλωνα σ’ έναν ψεύτικο φανταστικό κόσμο, αφού ο μακαρίτης ο δάσκαλος που τον είχα για θεό μέσα μου, μ’ έστελνε να φέρνω και βέργες για να δέρνει τους συμμαθητές μου. Έτσι επαληθεύτηκαν και σε μένα τα λόγια του Ζαμπέτα «ο πιο καλός ο μαθητής ήμουν εγώ στην τάξη, αλλά στην ζωή πήρα μηδέν».

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή άφησα τις φαντασιώσεις να κυριαρχήσουν μέσα μου χωρίς να υποπτευθώ την παγίδα που μού έστηνε ο Πονηρός. Επειδή ήμουν συνεχώς μ’ ένα βιβλίο χωρίς πολλές χειρωνακτικές εργασίες και απομονωμένος από τους άλλους, σιγά σιγά γλιστρούσα από τον πραγματικό κόσμο, στον κόσμο της φαντασίας. Έφτασα για να με πάρει ο ύπνος να αναπολώ τις όμορφες γυναίκες που είχα δει στην τηλεόραση και να αμαρτάνω συνεχώς με τον νου, χωρίς να μού περνάει ιδέα σε τι παγίδα είχα πιαστεί.

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή φρόντιζα να ξεγλιστράω διαρκώς από τον πόνο. Μια ένεση θα μού έκαμναν κι εγώ να έχω το μυαλό μου σε παιχνίδια και διακοπές για να μην νοιώσω τον πόνο της βελόνας. Και το αστείο είναι ότι πίστευα πως κάμνω κάτι πολύ έξυπνο. Αυτά που λέει η Χάρις Αλεξίου στο όμορφο τραγούδι της  με περιγράφουν πολύ καλά : «Μια ζωή περνάς ξυστά / Απ' τον πόνο μπροστά / Σαν νεράκι πάντα γλιστράς / Να ξεχάσεις ζητάς.   Αχ καρδιά μου αχ που γυρνάς / Με το βλέμμα σου αλλού / Αχ για το όνομα του Θεού / Σε ποιον κόσμο πετάς.  Εδώ σε θέλω / Στα δύσκολα μπες /  Να δεις πως αγιάζουν του κόσμου οι πληγές εδώ σε θέλω / Να αντέχεις να ζεις / Και απ' τη μοναξιά σου να βγεις.

Με την ευκαιρία να πως και δυο λόγια γι αυτούς που γράφουν την «Αυτοβιογραφία» τους και βλέπουν μόνο τα λάθη που έκαναν οι άλλοι και βγάζουν τον εαυτό τους αθώα περιστερά. Μόνο αν έχουν την τόλμη και την ειλικρίνεια να γράψουν σε πόσα έφταιξαν οι ίδιοι και βγάζουν το συμπέρασμα ότι είναι άχρηστοι μεν αλλά με διάθεση να συνεχίσουν τον αγώνα τούς εμπιστεύομαι, διαφορετικά μια «Αυτοβιογραφία» δοξολογία τού εαυτού τους είναι για τα σκουπίδια.

 

Σταμάτα να είσαι αμαρτωλός και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 114^ο ψαλμό αναφέρθηκε στην μεγάλη επιθυμία τού Αποστόλου Παύλου να φύγει απ’ αυτή την ζωή. «Είδες πόσο καλό είναι τέτοια φιλοσοφία ; Αυτά που φαίνονται για τους άλλους άξια δακρύων (ο θάνατος), για τον Παύλο ήταν επιθυμία. Κι αυτά που είναι για τους άλλους ευφροσύνη και χαρά (οι ανέσεις), γι αυτόν είναι αιτία στεναγμών.

Δεν πρέπει να στενάζουμε όταν είμαστε σε ξένη πατρίδα (την εδώ ζωή) και μακριά από την δική μας (την άλλη ζωή) ; Ή δεν πρέπει να μάς προκαλεί χαρά το να μεταβούμε γρήγορα στο γαλήνιο λιμάνι και ν’ απολαύσουμε την άνω πόλη, όπου δεν υπάρχει οδύνη, λύπη και στεναγμός ; Και ποια σχέση, λέει ένας, έχουν αυτά μ’ εμένα τον αμαρτωλό ;

Βλέπεις ότι δεν είναι ο θάνατος που σού προκαλεί την λύπη, αλλά η πονηρή σου συνείδηση ; Σταμάτα να είσαι αμαρτωλός και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος. Και κάτι ακόμα ανώτερο. Όχι μόνο από την λύπη θα είμαστε απαλλαγμένοι, αλλά ούτε πλέον θα κινδυνεύουμε να παγιδευτούμε και να πέσουμε (σε αμαρτίες).

Πάνω στην πέτρα στερεώνεται αυτός που έφυγε από την ζωή με καλά έργα, έφτασε στο λιμάνι, εξαφανίστηκαν όλα τα εμπόδια. Πουθενά θόρυβος, ούτε ταραχή, αλλά σε παντοτινή ευτυχία παραμένει αυτός που έτσι αναχώρησε απ’ αυτή την ζωή».

Δηλαδή σύμφωνα με τον «μέγιστο φωστήρα της τρισηλίου θεότητος» Χρυσόστομο, αν σταματήσουμε να είμαστε αμαρτωλοί θα προτιμούμε κι εμείς, όπως ο Απόστολος Παύλος, να πεθάνουμε μια ώρα νωρίτερα παρά να συνεχίσουμε να ζούμε σ’ αυτή την ζωή.

Μα θα πείτε, εμείς δεν είμαστε αμαρτωλοί, αλλά φοβόμαστε να πεθάνουμε. Σωστά, σήμερα στην Ελλάδα δεν είμαστε αμαρτωλοί. Είμαι αμαρτωλός σημαίνει εμπιστεύομαι πως είναι αλήθεια ότι γράφεται στο Ευαγγέλιο, και όταν παρεκκλίνω απ’ αυτά λέω ότι έφυγα από τον στόχο μου, τον σκοπό μου, δηλαδή αμάρτησα.

Δυστυχώς σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες ζούμε σαν να είμαστε άθεοι. Πόσοι από εμάς μόλις ξυπνήσουμε κάμνουμε τον σταυρό μας και πέφτουμε στα γόνατα να κάνουμε λίγη προσευχή ; Όχι βέβαια, αλλά θ’ ανοίξουμε αμέσως το κινητό μας μήπως έχουμε κάποια ειδοποίηση ή την τηλεόραση για ν’ ακούσουμε τις φλυαρίες των δημοσιογράφων που είναι «ειδήμονες» για τα πάντα. Τα ίδια και το βράδυ πριν κοιμηθούμε.

Ποιες είναι οι ευχές που δίνουμε και δεχόμαστε ; «Υγεία», «πάνω απ’ όλα η υγεία», και φυσικά εννοούμε και πάνω από την πίστη μας στον Χριστό. Ξεχνάμε όμως ότι λέει ο Χριστός «όποιος αγαπάει οτιδήποτε περισσότερο από εμένα δεν είναι δικός μου». Το ξέρετε ότι αν στο Λύκειο έρθει η κουβέντα για την ομοφυλοφιλία οι περισσότεροι μαθητές δεν συμφωνούν ότι είναι αμαρτία αλλά την θεωρούν «επιλογή» ; Κατά τα άλλα, αφού δεν είμαστε αμαρτωλοί γιατί φοβόμαστε τον θάνατο ; Η υποκρισία μας δεν έχει όρια.

Επειδή ο καθένας, αν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, γνωρίζει πόσο αμαρτωλός ή άθεος είναι στην πραγματικότητα, θα αναφέρω μόνο μερικά προσωπικά παραδείγματα. Θυμάστε την δεκαετία του 90 την σειρά «Τόλμη και γοητεία» ; Εγώ που δεν άντεχα να χάσω ούτε ένα επεισόδιο δεν ήμουν αμαρτωλός ; Όταν νιόπαντροι με την γυναίκα μου ένα Σάββατο, από το πρωί μέχρι το βράδυ βλέπαμε σε 4 βιντεοκασέτες την ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος», είχαμε και την απαίτηση να μην φοβόμαστε τον θάνατο ;

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας αρκετοί Έλληνες από τα βάσανα ή από πονηριές τών Τούρκων αρνήθηκαν την πίστη στον Χριστό και έγιναν μουσουλμάνοι. Κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα κατάλαβαν το λάθος τους και επέστρεψαν στην πίστη στον Χριστό. Δεν τους αρκούσε όμως η συγχώρεση γι αυτό που έκαναν, και ήθελαν να το επανορθώσουν με το αίμα τους, αν και δεν το συνιστούσε αυτό η Εκκλησία από τον φόβο μήπως και δειλιάσουν από τα βασανιστήρια.

Έβρισκαν λοιπόν έναν Ιερομόναχο ο οποίος ονομαζόταν «αλείπτης» που τους προετοίμαζε για το μαρτύριο. Ποια ήταν η προετοιμασία ; Ελάχιστο φαγητό, πλήρης απομόνωση, συνεχής προσευχή και χιλιάδες μετάνοιες κάθε μέρα. Και όταν ήταν έτοιμοι, ενισχυόμενοι και με τις προσευχής του Πνευματικού τους και άλλων πιστών, παρουσιαζόντουσαν στους Τούρκους, αρνιόντουσαν την πίστη στον Αλλάχ, ομολογούσαν την πίστη στον Χριστό ως την μόνη αληθινή πίστη, και πέθαιναν με φρικτά βασανιστήρια. Ας έχουμε τις πρεσβείες τους.   

Όταν κάμνεις τυφλά ότι σού λένε οι άλλοι δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος

 

 

Μια παγίδα που πιανόμαστε συχνά εμείς «της Εκκλησίας» είναι ότι κάμνουμε τυφλά ότι μάς λένε οι άλλοι, γονείς, δάσκαλοι, Εξομολόγοι, Ηγούμενοι, φίλοι, … και ξεχνάμε ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι. Ναι, θ’ ακούσουμε τι λένε, αλλά την απόφαση θα την πάρουμε εμείς αφού καταλάβουμε περιμένοντας υπομονετικά, τι επιθυμεί η καρδιά μας.

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν ακολουθείς την θετική κατεύθυνση στο Λύκειο για να κάνεις το χατίρι των Καθηγητών που θέλουν να έχουν καλούς μαθητές στα μαθήματά τους, ενώ εσένα η καρδιά σου κλίνει περισσότερο προς την θεωρητική κατεύθυνση. Όταν ξεκινάς την φοίτηση στην Α΄ Λυκείου χωρίς να έχεις προβληματιστεί καθόλου τι θέλεις να κάνεις στην ζωή σου (γι αυτό οι περισσότεροι μαθητές χαζολογάνε στο Λύκειο).    

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν κάμνεις το μηχανογραφικό σου και δηλώνεις τις σχολές με την σειρά που σου λέει η αδελφή σου τυφλά χωρίς να προβληματίζεσαι εσύ τι θα ήθελες. Και όταν ενώ μπορείς να κάνεις μεταγραφή σε καλύτερο Πανεπιστήμιο και πιο κοντά στο σπίτι σου δεν το κάμνεις, επειδή δήθεν συνήθισες εκεί που είσαι. Δεν συνήθισες, είσαι δειλός και φοβάσαι τις αλλαγές.   

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν εμπιστεύεσαι τυφλά κάποιους που λένε πως έχουν «ιεραποστολικό» σκοπό για να σώσουν την ανθρωπότητα και ξεχνάς για ποιο λόγο εσύ βρίσκεσαι στο Πανεπιστήμιο και αφήνοντας τα μαθήματά σου τρέχεις μαζί τους. Όταν επειδή στο είπε ένας Ηγούμενος αφήνεις το μάθημά σου και μιλάς στους μαθητές σου για τον Χριστό. Ταλαίπωρε, η ζωή σου πρέπει να μιλάει για τον Χριστό, όχι το στόμα σου.   

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν επιλέγεις να μένεις σε Οικοτροφείο ενώ είχες την οικονομική ευχέρεια να νοικιάζεις και να μένεις μόνος σου, επειδή θα σου έχουν φαγητό και πλύσιμο των ρούχων. Αν δεν πάρεις την ευθύνη της ζωής σου και να φροντίζεις εσύ για όλα, υπάρχει ο κίνδυνος να μην ωριμάσεις ποτέ.   

  Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν εμπιστεύεσαι «πνευματικούς» ανθρώπους και τους έχεις για Καπετάνιους στο καράβι της ζωής σου, ενώ αυτοί στην πραγματικότητα δεν κάμνουν ούτε για ναύτες. Και θα σου ορίσουν και πότε θα παντρευτείς και με ποιάν θα παντρευτείς. Και θα σου πουν «οι παντρεμένοι φοιτητές δεν αποδίδουν στις σπουδές τους». Ανοησίες. Συνάντησα παντρεμένους φοιτητές και με παιδάκια που έκαναν πολύ σοβαρότερες σπουδές από εμάς στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση που ήμασταν ελεύθερα πουλάκια.

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν επειδή πέφτεις σε πολλές σαρκικές αμαρτίες εμπιστεύεσαι τυφλά την γνώμη τού κάθε Εξομολόγου και τρέχεις να παντρευτείς στα γρήγορα με όποιαν να είναι χωρίς να περιμένεις να ακούσεις τι λέει η καρδιά σου. Ξέρεις ποια είναι η διαφορά ; Όταν αμαρτάνεις, ναι είσαι αμαρτωλός αλλά είσαι άνθρωπος, όταν όμως προχωράς σε τόσο σοβαρές αποφάσεις για όλη σου την ζωή χωρίς ν’ ακούς την καρδιά σου, δεν είσαι ούτε άνθρωπος.

Λέει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος : «Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ψυχή και σώμα, είναι και επιθυμίες». Μα ακόμα και τα ζώα έχουν κάποιες επιθυμίες. Άρα αν εσύ δεν έχεις επιθυμίες σε τίποτα και κάμνεις απλά τυφλά ότι επιθυμούν οι άλλοι δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Έλεγε συχνά ο Αγιορείτης μοναχός π. Συμεών Γρηγοριάτης, με καταγωγή από το Περού και από τα περισσότερο ελεύθερα πνεύματα στην Ελλάδα, πως όφειλε αυτή την ελευθερία του πνεύματος στην μητέρα του. Μια μητέρα που έβαζε την ευτυχία του παιδιού της πάνω από τις δικές της επιθυμίες. Από παιδί σε όλα τα πράγματα του έλεγε «διάλεξε», για να μάθει να ακούει την καρδιά του. Και όταν μεγάλωσε και η ελευθεριότητα στην συμπεριφορά του ήταν σκάνδαλο για την καλουπωμένη κοινωνία του Περού, τον παρότρυνε να γυρίσει τον κόσμο για να βρει αυτό που ψάχνει η ψυχή του.

Το δράμα που θα παίζεται μέσα στην καρδιά σου όταν δεν την ακούς, το περιγράφει όμορφα  η Μπάμπαλη Αδριάνα στο τραγούδι «Δες καθαρά» :  Δες καθαρά / αυτή η φωνή για σένα ξεσπά, /  για σένα αντηχεί / πιο δυνατά / για σένα τραγουδά. Η φωνή τής ταλαίπωρης καρδιάς σου που δεν αντέχει άλλο να μην πραγματοποιούνται αυτά που βαθιά της επιθυμεί.   

Το καλύτερο μέσον είναι η βοήθεια του Θεού

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 114^ο ψαλμό εξήγησε γιατί το καλύτερο μέσον είναι η βοήθεια του Θεού : «επειδή λοιπόν είναι τέτοιος ο Δεσπότης μας, προς αυτόν πάντα να καταφεύγουμε, και απ’ αυτόν μόνο να ζητάμε βοήθεια και θα τον βρούμε έτοιμο να μας σώσει. Αν εκείνοι που ναυάγησαν και επιπλέουν με μια σανίδα, αμέσως πείθουν αυτούς που βρίσκονται μακριά τους να τους λυπηθούν αν και δεν έχουν τίποτα κοινό μ’ αυτούς, αλλά τους είδαν τώρα για πρώτη φορά, πολύ περισσότερο ο φιλάνθρωπος Θεός που έχει από την φύση του την χρηστότητα θα σώσει αυτούς που βρίσκονται σε συμφορές, αρκεί να θελήσουν να προσφύγουν σ’ αυτόν, και να τον καλέσουν με ειλικρινή καρδιά, αφήνοντας τις ελπίδες στους ανθρώπους.

Όταν λοιπόν περιπέσεις σε κάποιο απροσδόκητο κακό, μη χάσεις το θάρρος σου, αλλ’ αμέσως ανύψωσε το φρόνημά σου, και κατέφυγε προς τον ακύμαντο λιμένα και τον απόρθητο πύργο, την βοήθεια του Θεού. Γι αυτό σε άφησε να περιπέσεις, για να καλέσεις αυτόν. Αλλά οι πολλοί όταν τους βρει η συμφορά αποβάλλουν και την ευλάβεια που έχουν, ενώ πρέπει να κάμνουν το αντίθετο. Επειδή μας αγαπάει σφόδρα, γι αυτό επιτρέπει να θλιβόμαστε, για να ενωθούμε πιο δυνατά μαζί του.

Και οι μητέρες τα παιδιά τους που αφηνιάζουν τα φοβερίζουν με διάφορα προσωπεία (εκφράσεις του προσώπου) και τα αναγκάζουν να καταφύγουν στην αγκαλιά τους, επειδή δεν θέλουν να τα λυπήσουν, αλλά σοφίζονται τρόπους για να τα κρατούν κοντά τους. Έτσι και ο Θεός επειδή θέλει να μας έχει πάντα ενωμένους μαζί του, σαν κάποιος εραστής σφοδρός, μάλλον δε επειδή είναι ορμητικότερος από κάθε εραστή, σ’ αφήνει να βρεθείς σε τέτοιες ανάγκες, ώστε συνεχώς να ασχολείσαι με την προσευχή, και συνεχώς να τον καλείς, και αφήνοντας τ’ άλλα να φροντίζεις για τα του Θεού».

Επειδή πολλοί διαβάζοντας αυτά τα λόγια του Χρυσοστόμου δεν θα καταλάβουν τι εννοούν, θα δείξω με συγκεκριμένα παραδείγματα τι νομίζω ότι θέλει να πει «ο μέγιστος φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος».

Κάπου στα 500 πΧ που βρίσκονται σκλάβοι οι Ιουδαίοι στην Περσία διατάζει ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ να προσκυνήσουν οι πάντες στο βασίλειο την χρυσή του εικόνα, με απειλή όποιος αρνηθεί ότι θα καεί στο καμίνι. Αρνούνται μόνο οι Τρεις Παίδες από τους Ιουδαίους, ρίχνονται στο καμίνι, αυτοί επικαλούνται την βοήθεια του Θεού και η φωτιά αντί να τους καίει τους δροσίζει.

Από τον ίδιο βασιλιά ρίχνεται ο Δανιήλ στον λάκκο με τα λιοντάρια για να τον κατασπαράξουν, αυτός επικαλείται την βοήθεια του Θεού και τα λιοντάρια αντί να τον φάνε του γλείφουν τα πόδια. Επικαλέστηκε την βοήθεια της Παναγίας η Αρχιλοχίας της Αεροπορίας Στρατού Βασιλική Πλεξίδα την στιγμή που το ελικόπτερο συντριβόταν στις χαράδρες της Ελασσόνας στις 19 Απριλίου 2017 και η Παναγία την έβγαλε και την έσωσε ξηλώνοντας και την θέση της από το ελικόπτερο.

Κατά την Γερμανική Κατοχή καθώς περπατούσε ένα βράδυ στην Αθήνα ο άγιος Πορφύριος συνάντησε ένα Γερμανό στρατιώτη που προσπαθούσε να κακοποιήσει μια κοπέλα. Πήγε ο άγιος και γονάτισε μπροστά του. Μιά να του έδινε με το όπλο του ο Γερμανός θα τον σκότωνε. Όμως αντί γι αυτό ο Γερμανός παράτησε την κοπέλα κι έφυγε.

Έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός να έχετε την ελπίδα σας στην βοήθεια του Θεού και όχι στα όπλα σας. Για παράδειγμα, έλεγε ο άγιος, ας πούμε ότι κάπου οι Τούρκοι σου έστησαν ενέδρα. Αν έχεις όπλο πάνω σου το χέρι σου αμέσως πηγαίνει στο όπλο και σε σκοτώνουν. Ενώ αν δεν έχεις όπλο, κάμνεις τον σταυρό σου και αναλαμβάνει ο Θεός. 

Έλεγε ο Ρώσος άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (κοιμήθηκε το 1939) πως όταν ήταν νέος έξω από ένα χωριό στην Ρωσία τού όρμησε ένα μεγάλο λυσσασμένο σκυλί. Τρόμαξε ο άγιος και είπε «Κύριε ελέησον» και σαν να βρήκε τοίχο το σκυλί έφυγε προς το χωριό και δάγκωσε πολλούς.     

Είναι άπειρα τα παραδείγματα αλλά δεν θα αναφέρω άλλα για να μη σας κουράσω. Νομίζω ο καθένας μας έχει εμπειρίες και στην προσωπική του ζωή. Τώρα συγχωρέστε με, θα εφαρμόσω τα λόγια του Χρυσοστόμου σε μερικά άλλα παραδείγματα.

Στις 13 Δεκεμβρίου 1943 οι Γερμανοί συγκέντρωσαν με ψέματα πάνω από 1000 Έλληνες σε μια πλαγιά έξω από τα Καλάβρυτα δήθεν για να τους μιλήσουν, ενώ γύρω είχαν κρυμμένα τα πολυβόλα. Σώθηκαν γύρω στους 15 που τους νόμισαν για νεκρούς και μάλιστα το 1986 σε ένα προσκύνημα που κάναμε στα Καλάβρυτα με την Χριστιανική Φοιτητική Δράση μας μίλησε ένας απ’ αυτούς. Σύμφωνα με τα λόγια του Χρυσοστόμου, αν έπεφταν και οι 1000 στα γόνατα και ζητούσαν την βοήθεια του Θεού, τι θα γινόταν ;

Βλέπω σε βίντεο κατά την Γερμανική Κατοχή στην Γαλλία, πολλοί Γερμανοί έπαιρναν Γαλλίδες τις έκλειναν σε στρατόπεδα για την σεξουαλική τους ικανοποίηση. Σχεδόν όλες οι γυναίκες υποχωρούσαν για να μη χάσουν την ζωή τους. Αν και με την βία τις ανάγκαζαν, οι γυναίκες είχαν ψυχολογικά προβλήματα σε όλη τους την ζωή. Τι θα γινόταν, σύμφωνα με τα λόγια του Χρυσοστόμου, αν οι γυναίκες μέσα στο στρατόπεδο ήταν συνεχώς στα γόνατα και ζητούσαν την βοήθεια του Θεού ; 

Μου έλεγε μια 25χρονη κοπέλα αστυνομικός στην Αθήνα ότι έβαλε μέσον για να πάει σε μια καλή υπηρεσία. Που να φανταστεί ότι εκεί μια ανώτερη θα την έβαζε στο μάτι για νύφη στον γιό της κι επειδή η κοπέλα δεν ήθελε της έκανε την ζωή μαρτύριο. Μακάρι να μην έβαζα κανένα μέσον, έλεγε η κοπέλα, και να πήγαινα όπου θα επέτρεπε ο Θεός.

Αν είχαμε λίγο πίστη οι Έλληνες και τ’ αφήναμε όλα στον Θεό αντί να κυνηγάμε ρουσφέτια και μέσον, πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή μας ! Επειδή σύμφωνα με το αψευδές στόμα του Χρυσοστόμου, το καλύτερο μέσον είναι η βοήθεια του Θεού. 

Όποιος εκπαιδευτικός σήμερα μπορεί να κάνει καλό μάθημα είναι ήρωας

 

 

Πρόσφατα άκουσα σ’ ένα βίντεο τον ορισμό του θαρραλέου ανθρώπου και μου άρεσε : «θαρραλέος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται, θαρραλέος είναι αυτός που ενεργεί, αν και φοβάται». Δυστυχώς εγώ στα νεανικά μου χρόνια φοβόμουν και δεν ενεργούσα, άρα δεν ήμουν θαρραλέος.

Γιατί ξεκίνησα το άρθρο με τον ορισμό του θαρραλέου ; Επειδή σήμερα σε πολλά τμήματα στα Γυμνάσια και τα Λύκεια χρειάζεται να είναι θαρραλέος ο εκπαιδευτικός για να τολμήσει να πάει να κάνει μάθημα. Πριν λίγο καιρό πήρα σ’ αυτό και την επιβεβαίωση από έναν καλό Σύμβουλο : «Αυτά σας τα λέω για να μπορέσετε να επιβιώσετε μέσα στην τάξη». Δηλαδή δεν μιλάμε για το πως θα κάνουμε καλό μάθημα, αλλά για το πως θα επιβιώσουμε !   

Σήμερα οι μαθητές είναι τόσο μπερδεμένοι και φουσκωμένοι από εγωισμό ώστε είναι άχρηστη κάθε τιμωρία. Πιάνεται σε παγίδα ο εκπαιδευτικός που κάμνει παρατηρήσεις σε συγκεκριμένους μαθητές, που αποβάλλει μαθητές από την αίθουσα, που τους αλλάζει θέση, που διαπληκτίζεται μαζί τους, που τους κάμνει κήρυγμα για το τι σημαίνει να είναι μαθητές … Κάτι τέτοια όχι μόνο είναι άχρηστα αλλά κάμνουν και το μάθημα ακόμα χειρότερο. Όταν ο Διευθυντής τούς τιμωρεί κι αυτοί γελάνε, έχουν καμιά σημασία οι τιμωρίες ;

Οι μαθητές θεωρούν κέρδος οτιδήποτε λιγοστεύει τον χρόνο της διδασκαλίας, οτιδήποτε τους σπάει την μονοτονία του μαθήματος, οτιδήποτε αποτελεί δικαιολογία στο να μη μάθουν τίποτα. Ειδικά οι διαπληκτισμοί με τον καθηγητή τούς είναι απόλαυση, επειδή τους ανεβάζει στα μάτια των συμμαθητών τους. Πολλοί μαθητές νοιάζονται περισσότερο στο τι θα ψιθυρίσουν οι συμμαθητές τους, παρά γι αυτά που διδάσκει ο Καθηγητής. Στα διαγωνίσματα και τα τεστ αν καταφέρουν να βοηθήσουν τους άλλους να κλέψουν θεωρούνται εθνικοί ευεργέτες. Συμβουλές όπως «γράψτε τίμια ότι ξέρετε» τούς είναι ακατανόητες.

Και γιατί να σέβονται οι μαθητές τους Καθηγητές ; Επειδή θα κερδίσουν από το σχολείο το «ευ ζειν» που έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος ; Να είναι καλά το τελευταίας τεχνολογίας Smartphone που έχουν στη τσέπη που τους παρουσιάζει όλη την αλήθεια. Να είναι καλά τα φροντιστήρια που θα τρέχουν μέχρι το βράδυ για να τους μάθουν αυτά που πραγματικά χρειάζονται. Βλέπετε το να έχουν μια ολοκληρωμένη μόρφωση οι μαθητές δεν το εκτιμάμε σήμερα στην Ελλάδα, μάς αρκεί μόνο να έχουν μια δουλειά.

Πάντως εγώ για πρώτη φορά φέτος που είναι η 31^η χρονιά που διδάσκω Χημεία σε Λύκειο, σε κάθε μάθημα (εκτός της Γ΄ τάξης) τούς βάζω ολιγόλεπτο τεστ στο μάθημα της ημέρας, μήπως και ο νους τους μπορέσει λίγο να στραφεί προς το μάθημα. Και παρακαλώ τον αγαπημένο μου άγιο Πορφύριο να με βοηθάει να ξεφεύγω από τις παγίδες στο μάθημα για να μην χάνεται με «τιμωρίες» τζάμπα χρόνος από την διδασκαλία.         

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 32)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια και τέλος)

Είδες τι ζητούσαν στην Παλαιά Διαθήκη και τι στην Καινή ; Η Λυδία στους Φιλίππους το μόνο που ζητούσε ήταν να φιλοξενήσει τους Αποστόλους. Ο Χριστός λέει να χαιρόμαστε επειδή τα ονόματά μας γράφτηκαν στους ουρανούς. Στην Παλαιά Διαθήκη όμως επειδή από τα αισθητά καταλάβαιναν την ευλογία του Θεού οι άνθρωποι, αλλά και για παρηγοριά προς τον θάνατο, θεωρούνταν μέγιστο πράγμα η πολυπαιδία. Όταν όμως έγινε γνωστό ότι ο θάνατος είναι ύπνος, έδειξε την ανωτερότητα της παρθενίας. Ανάγκη αρετής υπάρχει, όχι πολυπαιδίας (δυστυχώς στην Ελλάδα οι γονείς σκοτώνονται τα λίγα παιδιά τους ν’ αποκτήσουν τα πάντα, εκτός από αρετή).

«εὐλογημένοι ὑμεῖς τῷ Κυρίῳ». Καλώς πρόσθεσε «τῷ Κυρίῳ». Επειδή οι άνθρωποι ευλογούν, δηλαδή εγκωμιάζουν, επαινούν εκείνους που έχουν πλούτο, εξουσία και δόξα. Αλλά αυτή η ευλογία είναι πρόσκαιρη και δεν έχει κανένα κέρδος, ενώ του Θεού είναι διαρκής και παρέχει την μέγιστη ωφέλεια. «τῷ ποιήσαντι τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». Είδες πόση της ευλογίας η ισχύς ; Διότι τα λόγια αυτού γίνονται έργα … μ’ εκείνο τον λόγο σ’ ευλογεί, που τόσα μπορεί.

«ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ τῷ Κυρίῳ, τὴν δὲ γῆν ἔδωκε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων». Συγκαταβατικά το λέει αυτό, όχι περιορίζοντας στον ουρανό τον Θεό … διότι όλα αυτός τα περιέχει, όλα τα φέρει, μη χρειαζόμενος τόπου, αλλ’ αυτός όλα τα συγκρατεί. Αλλά λέγεται ο ουρανός οίκος του, επειδή είναι τόπος καθαρός από πονηρία.

Όταν αλλού λέει ότι εξέλεξε τους Ιουδαίους δεν εννοεί ότι προνοεί μόνο γι αυτούς και όχι για τους άλλους λαούς. Διότι είναι κοινός Θεός των πάντων, αλλά θέλει να δείξει τον πόθο του γι αυτούς, ενώ οι Ιουδαίοι το πήραν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους … και εσύ, αν δεν είσαι προσκολλημένος στην γη, αλλά γίνεις άγγελος, γρήγορα θ’ ανεβείς στον ουρανό και στον πατρικό οίκο, και πριν την ανάσταση (των νεκρών) ήδη μετατέθηκες από εδώ κι έχεις το αξίωμα.

«οὐχ οἱ νεκροὶ αἰνέσουσί σε, Κύριε, οὐδὲ πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδου,  ἀλλ᾿ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εὐλογήσομεν τὸν Κύριον, ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Νεκρούς δεν ονομάζει τους πεθαμένους, αλλά εκείνους που πέθαναν μέσα στις ασέβειες ή εκείνους που σάπισαν μέσα στις αμαρτίες. Επειδή και ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ αν και ήταν πεθαμένοι, παντού μέσα στην Γραφή σαν ζωντανοί μνημονεύονται … διότι εκείνος που πρόκειται να μεταφερθεί σε καλύτερη ζωή κοιμάται, ενώ εκείνος που πρόκειται να οδηγηθεί σε θάνατο αθάνατο, και ζώντας έχει πεθάνει και είναι νεκρός. Εκείνοι κατεβαίνουν σε άδη, αυτοί θα ανεβούν στον ουρανό και θα είναι με τον Χριστό. Λέει το «ἡμεῖς» βάζοντας και τον εαυτό του μέσα.

Και ο Παύλος γράφει κάπου «ἡμεῖς οἱ ζῶντες» δείχνοντας ότι αυτά που λέει δεν αναφέρονται σε όλους αλλά στους πιστούς που μιμούνται τον τρόπο της ζωής του, έτσι κι εδώ ο Δαβίδ αναφέρεται σ’ αυτούς που ζουν όπως αυτός, αυτούς που ζουν με αρετή. «ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Και με τα λόγια αυτά αναφέρεται σ’ αυτούς που ζουν με αρετή. Επειδή κανένας δεν ζει αιώνια αυτή την ζωή, αλλά εκείνοι μόνοι, που ζουν την γεμάτη από δόξα ζωή. Και οι αμαρτωλοί ζουν αιώνια, αλλά μέσα στην κόλαση και την τιμωρία, και το τρίξιμο των δοντιών, ενώ αυτοί (οι δίκαιοι) μέσα σε λαμπρότητα και περηφάνια, δοξάζοντας τον Θεό με τους αγγέλους.

Για ν’ απολαύσουμε λοιπόν κι εμείς αυτή την χαρά, ας επιδιώξουμε αυτή την ζωή (την ενάρετη),  για να φτάσουμε σ’ εκείνη την ζωή την οποία ούτε λόγος, ούτε νους, ούτε άλλο τίποτα μπορεί να περιγράψει, αλλά μόνο η εμπειρία δείχνει αυτής την μακαριότητα. Εύχομαι όλοι μας να την πετύχουμε με την χάρη και την φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη, τώρα και πάντα, και στους αιώνες των αιώνων, Αμήν.

(βλέπετε λοιπόν γιατί σήμερα αγωνίζονται ο πονηρός και τα όργανά του να ζούμε σαν παλαβωμένοι ; για να μην μπορέσουμε να πετύχουμε αυτή την μακαριότητα. Γι αυτό «στώμεν καλώς». Τον νου μας, μην χάσουμε αυτή την αιώνια χαρά).    

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 31)

 

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια)

«ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακὼβ». Έπειτα δείχνοντας πόση είναι η αρετή του άντρα (του ᾿Ιακὼβ), με το όνομα του δούλου ονόμασε τον Δεσπότη … ο Θεός δεν ντρέπεται να ονομάζεται Θεός αυτών (των αγίων) επειδή ομολόγησαν ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι, και δεν έχουν τίποτα κοινό με τα παρόντα, αλλά διαχωρίζοντας τον εαυτό τους από τα βιοτικά, έτσι ζούσαν στην ξένη χώρα (εμείς δυστυχώς επιμένουμε να είμαστε και με τον Θεό και με τον κόσμο και έτσι είμαστε τραγικοί οι περισσότεροι «της Εκκλησίας»).

«τοῦ στρέψαντος τὴν πέτραν εἰς λίμνας ὑδάτων καὶ τὴν ἀκρότομον εἰς πηγὰς ὑδάτων». Πες μου, ποια συγχώρεση θα μπορούσαν να έχουν οι σκληροί κι ανυποχώρητοι, όταν η πέτρα και ο βράχος υποχωρούν στο πρόσταγμα του Θεού, ενώ ο άνθρωπος, που τιμήθηκε με τον λόγο και είναι πιο ήμερος απ’ όλα, να γίνεται πιο αναίσθητος ; … διέλυσε (ο Θεός) την φύση τους (των βράχων) και άφησε να τρέξουν πηγές υδάτων. Με τις θαυματουργικές επεμβάσεις πάνω στην φύση δείχνει ότι αυτός είναι ο δημιουργός της, ότι αυτός έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη τα πάντα.

Για να δείξει ο προφήτης ότι όλα τα θαύματα έγιναν όχι επειδή το αξίζαμε λέει «μὴ ἡμῖν, Κύριε, μὴ ἡμῖν, ἀλλ᾿ ἢ τῷ ὀνόματί σου δὸς δόξαν». Όχι για εμάς, λέει, για να μας κάνεις λαμπρότερους και ενδοξότερους, αλλά για να φανερώσεις παντού την δύναμή σου. Αλλά όπως δοξάζεται το όνομά του όταν θαυματουργεί για να μας βοηθήσει, έτσι πάλι δοξάζεται όταν ζούμε ενάρετα και λάμπουμε με την ζωή μας (αν λάμπαμε έτσι εμείς «της Εκκλησίας» όλα θα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα σήμερα).

Όπως λοιπόν δοξάζεται όταν ζούμε με αρετή, έτσι πάλι βλασφημείται όταν ζούμε μέσα στην κακία … αν ο Θεός μας διέσωζε πάντα για να δοξάζεται το όνομά του, πολλοί των ραθύμων θα γινόντουσαν χειρότεροι … απλώς ο προφήτης, παίζοντας τον ρόλο του συνηγόρου μας, πολεμάει έτσι να πετύχει την σωτηρία μας, επειδή γνωρίζει ότι από μόνοι μας είμαστε άξιοι μύριων κακών.

«ἐπὶ τῷ ἐλέει σου καὶ τῇ ἀληθείᾳ σου». Σημαίνει, για το έλεός σου βοήθησέ μας, επειδή προδώσαμε το να δοξάζεσαι από την ζωή μας όπως θα ήταν το σωστό. «μήποτε εἴπωσι τὰ ἔθνη· ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς αὐτῶν;» λένε και αρπάζουν πολλοί και αδικούν και προξενούν αμέτρητα κακά. «ὁ δὲ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ πάντα, ὅσα ἠθέλησεν, ἐποίησε». Επειδή αγνοούν ότι είναι (όχι υπάρχει, είναι) Θεός, διορθώνει την πλάνη τους … ότι είναι δυνατός και ισχυρός (ο Θεός) γίνεται φανερό απ’ όσα γίνονται στον ουρανό, στην γη όμως δεν το κάμνει αυτό αλλά χρησιμοποιεί την μακροθυμία του έλκοντας σε μετάνοια τους ζώντες μέσα στην πονηριά. Αν απαιτούσε από τον καθένα απ’ ευθείας τις ευθύνες των παραπτωμάτων, προ πολλού θα είχε εξαφανιστεί το γένος των ανθρώπων.  

«τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν, ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων·  στόμα ἔχουσι, καὶ οὐ λαλήσουσιν, ὀφθαλμοὺς ἔχουσι, καὶ οὐκ ὄψονται,  ὦτα ἔχουσι, καὶ οὐκ ἀκούσονται, ρῖνας ἔχουσι, καὶ οὐκ ὀσφρανθήσονται,  χεῖρας ἔχουσι, καὶ οὐ ψηλαφήσουσι, πόδας ἔχουσι καὶ οὐ περιπατήσουσιν, οὐ φωνήσουσιν ἐν τῷ λάρυγγι αὐτῶν». Περιγράφει όλα τα μέλη τους, για  να κάνει μεγαλύτερη την κωμωδία και στην συνέχεια προσθέτει «ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ποιοῦντες αὐτὰ καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτοῖς».

(τα είδωλα ήταν οι θεοί τους) αν και η ομοιότητα με τον Θεό ήταν αρετή, εδώ έγινε κατάρα. Κατάλαβε τι θεοί ήταν όταν η ομοίωση μ’ αυτούς αναφέρεται σαν την χειρότερη κατάρα … παντού ασέλγεια, παντού ακολασία, παντού τύποι παρανόμων μίξεων και ερώτων λυσσώντων. Όλες οι τελετές και εορτές και πανηγύρεις τους ήταν διδασκαλίες των ατόπων, όχι μόνο των αισχρών, αλλά και φόνων ανθρώπων (φτιάξαμε και οι άνθρωποι με την τεχνητή νοημοσύνη ρομπότ που φαίνονται σαν άνθρωποι και κυκλοφορούσαν στους δρόμους, αλλά το σώμα τους αποτελούνταν μόνο από καλώδια και τίποτα άλλο).

«οἶκος ᾿Ισραὴλ ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν.  οἶκος ᾿Ααρὼν ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν.  οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἤλπισαν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν». Αφού κορόιδεψε την αναισθησία των ειδώλων και την ανοησία των πεποιθότων σ’ αυτά, μεταφέρει τον λόγο στον ύμνο του Θεού … διαιρεί τις ευεργεσίες του Θεού, στον Ισραήλ, τους ιερείς και τους πιστούς. Επειδή δεν είναι ο ιερεύς ίσος με τον απλό άνθρωπο, αλλά έχει κάτι περισσότερο. Διότι τους δόθηκε μεγαλύτερη τιμή.

Ύστερα για να δείξει ότι δεν περιορίστηκε μόνο στους Ιουδαίους η πρόνοιά του, ανέφερε την βοήθεια και ευλογία του προς όλους «Κύριος μνησθεὶς ἡμῶν εὐλόγησεν ἡμᾶς, εὐλόγησε τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ, εὐλόγησε τὸν οἶκον ᾿Ααρών,  εὐλόγησε τοὺς φοβουμένους τὸν Κύριον». Τι σημαίνει «εὐλόγησε» ; Τους γέμισε με αμέτρητα αγαθά … όταν ευλογεί ο άνθρωπος τον Θεό, ο ίδιος του κερδίζει, καθιστά τον εαυτό του λαμπρότερο, όπως και όταν τον ευλογεί ο Θεός. Το Θείον δεν έχει καμία ανάγκη, και με τις δυο ευλογίες μόνο εμείς κερδίζουμε. «τοὺς μικροὺς μετὰ τῶν μεγάλων». Ούτε ένα γένος δεν στερήθηκε την ευλογία του Θεού, αλλά σε όλους απλωνόντουσαν (έβλεπα σε ντοκιμαντέρ κάτι φυλές χαμένες στα δάση με πόσο έξυπνους τρόπους επιβίωναν ! Λέτε αυτοί να μην ήταν φωτισμένοι από τον Θεό ;).

«προσθείη Κύριος ἐφ᾿ ὑμᾶς, ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν». Είδες άλλο είδος ευλογίας ; την αύξηση του γένους ; Αυτή την ευλογία την απόλαυσαν (οι Ιουδαίοι) και όταν ήταν στην Αίγυπτο, όπου αν και ήταν αμέτρητα τα εμπόδια, τα καταναγκαστικά έργα, οι ταλαιπωρίες, η σκληρότητα των Αιγυπτίων, αλλά τίποτε δεν διέκοπτε τον λόγο του Θεού (ν’ αυξηθούν), και τέτοια ήταν η ευλογία του, ώστε σε 200 χρόνια (από 75 που μπήκαν στην Αίγυπτο) έφτασαν να γίνουν 600.000 (εμείς σήμερα στην Ελλάδα χειρότερα περνάμε απ’ αυτούς που ήταν σκλάβοι στην Αίγυπτο και συνεχώς ελαττωνόμαστε ;). Αυτή η ευλογία δινόταν τότε, τώρα όμως στα χρόνια της Καινής Διαθήκης είναι πολύ σπουδαιότερες οι ευλογίες.

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 30)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113^ο ΨΑΛΜΟ

«ΕΝ ΕΞΟΔῼ ᾿Ισραὴλ ἐξ Αἰγύπτου, οἴκου ᾿Ιακὼβ ἐκ λαοῦ βαρβάρου,  ἐγενήθη ᾿Ιουδαία ἁγίασμα αὐτοῦ, ᾿Ισραὴλ ἐξουσία αὐτοῦ». Τα λόγια αυτά μαρτυρούν την μεγάλη πραότητα και ημερότητα του Θεού, επειδή αφού πρώτα δώσει αποδείξεις της δύναμής του, ύστερα απαιτεί την προσκύνηση… αφού έδειξε τα θαύματα στην Αίγυπτο, τότε έκανε τους Ιουδαίους λαό του. Αφού δημιούργησε τον κόσμο κι έδειξε την σοφία και δύναμή του, τότε έπλασε τον άνθρωπο κι απαίτησε την προσκύνηση. Αφού πρώτα έκαμνε τα θαύματα ο Χριστός και δίδασκε, τότε ζητούσε την πίστη. Οι άνθρωποι πρώτα θέλουν να πάρουν την εξουσία και ύστερα επιχειρούν να ευεργετούν, ενώ ο Θεός ξεκινάει από τις ευεργεσίες.    

Ονόμασε τους Αιγύπτιους βάρβαρους για να δείξει την φροντίδα του Θεού … ήταν αγριότεροι και από θηρία και σκληρότεροι από την πέτρα, και ενώ δεχόντουσαν αμέτρητες πληγές (εννοεί τις 10 πληγές του Φαραώ) δεν υποχωρούσαν. Ονομάζοντας λοιπόν τον λαό βάρβαρο, έδειξε την υπερβολική δύναμη του Θεού, επειδή τον τόσο βάρβαρο, τον τόσο σκληρό, τον εξανάγκασε και παρά την θέλησή του ν’ αφήσει τους δούλους κι επειδή συνέχισαν την εχθρότητα τούς παρέδωσε στην θάλασσα κι έτσι ελευθέρωσε τον λαό του.

Αγίασμα κυρίως ονομαζόταν ο ναός, τα άδυτα, τα άγια των αγίων… έγινε αγίασμα η Ιουδαία με τις θυσίες, με την λατρεία, με όλα τα αγιαστικά (πόσο μεγάλη ευλογία είναι για την Ελλάδα οι Θείες Λειτουργίες που γίνονται σε τόσους Ναούς ! δηλαδή αγιάζεται και ο τόπος, όπως και μολύνεται ο τόπος από τα εγκλήματα, όπως λέει σε άλλο ψαλμό «εφονοκτονήθη η γη εν τοις αίμασι») … αν και όλη η οικουμένη ήταν κάτω από την εξουσία του (του Θεού), αλλ’ αυτοί (οι Ιουδαίοι) με ιδιαίτερη σχέση. Επειδή και προφητείες δεχόντουσαν, και συνομιλούσε μαζί τους, και τους οικονομούσε περισσότερο.

Αυτά και αλλού τα έλεγε δικαιολογούμενος (ο Θεός). Δεν σας πρόσφερα αμέτρητους καρπούς ; ελευθερία από την σκλαβιά της Αιγύπτου, απαλλαγή από βαρβάρους, επίδειξη θαυμάτων, την φροντίδα στην έρημο, την κληρονομιά της Παλαιστίνης, αλλεπάλληλες νίκες, ευημερία γης, την προκοπή σας αμέτρητα άλλα ;

(συνεχίζοντας ο Χρυσόστομος να περιγράφει πόσα έκανε ο Θεός για τους Ιουδαίους έδωσε τα χαρακτηριστικά του καλού ηγέτη).Τον ηγέτη αυτό κυρίως τον αναδεικνύει, το να προνοεί για τους υπηκόους του, το να ενδιαφέρεται και να φροντίζει γι αυτούς. Γι αυτό και ο Χριστός δεν είπε «Ο ποιμήν ο καλός τιμάται και υπηρετείται», αλλά είπε, «Ο ποιμήν ο καλός θυσιάζει την ζωή του για τα πρόβατά του».

Αυτό σημαίνει να ασκεί εξουσία, αυτό σημαίνει να ξέρει να κυβερνάει, το να παραβλέπει τα δικά του, και να φροντίζει για τα συμφέροντα των υπηκόων του. Αυτό ακριβώς που είναι ο ιατρός, αυτό είναι και ο ηγέτης, μάλλον δε και περισσότερο από τον ιατρό. Ο ιατρός απλώς με την τέχνη του φροντίζει για την σωτηρία των ανθρώπων, ενώ ο ηγέτης φροντίζει τους πολίτες διακινδυνεύοντας ακόμα και την ζωή του.

Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χριστός, ραπισθείς, σταυρωθείς, παθαίνοντας τα μύρια των παθών … το να τους κάνει υπηκόους του (τους Ιουδαίους) δεν ήταν μικρό είδος ευεργεσίας (ο Παύλος με καμάρι έγραφε ότι είναι δούλος Χριστού. Αυτά οι ψευτοκουλτουριάρηδες δεν τα καταλαβαίνουν).

«ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ ᾿Ιορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω». Δες πως αυξάνουν οι ευεργεσίες (προς τους Ιουδαίους). Τι χρειάζεται να μιλάμε περί βαρβάρων όταν και η φύση υποτασσόταν … για να μάθουν ότι τα γινόμενα δεν ήταν φυσιολογικά αλλά όλα τα πραγματοποιούσε θεία και απερίγραπτη δύναμη. Και πρόσεξε, δεν είπε ανεχώρησε ή υποχώρησε, αλλά έφυγε, για να δείξει την ταχύτητα, την έκπληξη, το εύκολο της ενεργείας του Θεού … αυτά και αλλού συνέβησαν όπως στην κάμινο της Βαβυλώνας που η φωτιά αντί να κάψει αυτούς που ήταν μέσα στο καμίνι, έκαψε αυτούς που ήταν απ’ έξω (αυτοί οι καημένοι και την εικόνα του Ναβουχοδονόσορα προσκύνησαν και από την φωτιά κάηκαν).

«ὁ ᾿Ιορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω». Στην Ερυθρά θάλασσα τους άνοιξε τον δρόμο ο Μωυσής, στον Ιορδάνη ο Ιησούς του Ναυή, και παντού τους ακολουθούσαν θαύματα (τους Ιουδαίους) ώστε αφού μαλακώσει με τα θαύματα η αναίσθητη γνώμη τους και η σκληρή τους διάνοια, να γίνει κατάλληλη για την υποδοχή της γνώσης του Θεού.

«τὰ ὄρη ἐσκίρτησαν ὡσεὶ κριοὶ καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων». Εδώ μερικοί απορούν και λένε, ότι η Ερυθρά θάλασσα και ο Ιορδάνης άνοιξαν δρόμο το γνωρίζουμε, πουθενά όμως δεν είναι γραμμένο ότι σκίρτησαν και χόρεψαν τα βουνά όπως τα πρόβατα. Απαντάμε σ’ αυτό, φυσικά δεν χόρεψαν τα βουνά, αλλά θέλει να δείξει ο προφήτης την υπερβολική χαρά και το μέγεθος των θαυμάτων, επειδή τα πρόβατα με πηδήματα εκδηλώνουν την χαρά τους.

«τί σοί ἐστι, θάλασσα, ὅτι ἔφυγες, καὶ σύ, ᾿Ιορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τὰ ὀπίσω;  τὰ ὄρη, ὅτι ἐσκιρτήσατε ὡσεὶ κριοί, καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων;». Δεν τους κάμνει την ερώτηση επειδή θεωρεί ότι μπορούν ν’ απαντήσουν και ότι αισθάνονται τα βουνά, το ποτάμι και η θάλασσα, αλλά για να κάνει τον λόγο σαφέστερο και να δείξει το παράδοξο και προσθέτει αμέσως την απάντηση στο πως συνέβησαν τα εκπληκτικά γεγονότα «ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακὼβ».

(πριν χρόνια είχαμε έναν Σύμβουλο, Γεωλόγο στην ειδικότητα, ηλικιωμένο, ο οποίος ασχολείτο περισσότερο με δράσεις παρά με την επιστήμη του, και ο οποίος σε σεμινάριο μας μιλούσε γι αυτό που λέμε ότι το νερό έχει «μνήμη» κι εννοούμε φυσικά ότι όταν κτίζουμε εκεί που ήταν κάποτε χείμαρρος, το νερό «θυμάται» και κάποια στιγμή θα ξαναπεράσει και θα μας πνίξει. Το περίεργο ήταν ότι αυτός ο Σύμβουλος πίστευε ότι το νερό είχε μνήμη όπως έχουμε οι άνθρωποι και τα ζώα, και φυσικά οι Χημικοί τον «τακτοποιήσαμε»).   

Να πως είναι ο καλός Ηγέτης

 

  

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 113^ο ψαλμό περιέγραψε και τα χαρακτηριστικά του καλού Ηγέτη : «Τον Ηγέτη αυτό κυρίως τον αναδεικνύει, το να προνοεί για τους υπηκόους του, το να ενδιαφέρεται και να φροντίζει γι αυτούς. Γι αυτό και ο Χριστός δεν είπε «Ο ποιμήν ο καλός τιμάται και υπηρετείται», αλλά είπε, «Ο ποιμήν ο καλός θυσιάζει την ζωή του για τα πρόβατά του».

Αυτό σημαίνει να ασκεί εξουσία, αυτό σημαίνει να ξέρει να κυβερνάει, το να παραβλέπει τα δικά του, και να φροντίζει για τα συμφέροντα των υπηκόων του. Αυτό ακριβώς που είναι ο ιατρός, αυτό είναι και ο Ηγέτης, μάλλον δε και περισσότερο από τον ιατρό. Ο ιατρός απλώς με την τέχνη του φροντίζει για την σωτηρία των ανθρώπων, ενώ ο Ηγέτης φροντίζει τους πολίτες διακινδυνεύοντας ακόμα και την ζωή του».

Μήπως θέλετε να συγκρίνουμε τους Ηγέτες που εδώ και δεκαετίες κυβερνάνε την Ελλάδα με τα λόγια του Χρυσοστόμου ; Θ’ αφήσω το πόσο έχουν ρημάξει την γεωργία, την κτηνοτροφία, την οικονομία,  την υγεία, την δικαιοσύνη … Μα αυτοί οι Ηγέτες από την πολλή «φροντίδα» που είχαν για τους πολίτες τους, έδιωξαν πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες κυρίως νέους για να βρουν εργασία σε άλλες χώρες.

Λόγω ειδικότητας θα πω δύο λόγια μόνο για το πόσο έχουν ρημάξει την εκπαίδευση. Διδάσκω Χημεία σε Λύκεια από το 1995 και έχω διαπιστώσει ότι σπάνια κάποια αλλαγή που έκαμναν βελτίωνε την εκπαίδευση στο Λύκειο. Οι περισσότερες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις χειροτέρευαν την εκπαίδευση. Και ξέρετε που φτάσαμε σήμερα ; Το Απολυτήριο του Λυκείου στην πραγματικότητα πιστοποιεί ένα πασάλειμμα γνώσεων σε 3,4 μαθήματα !

Και μ’ αρέσει που κατηγορούν την κ. Καρυστιανού ότι δεν ξέρει από πολιτική. Φυσικά, μόνο αυτοί που ξέρουν από πολιτική θα μπορούσαν να ρημάξουν τόσο πολύ τα σχολεία της Ελλάδας. Για να μην αμφιβάλλετε θα σας αναφέρω ένα γεγονός που συνέβηκε πριν λίγες μέρες. Μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου την ώρα του μαθήματος είπε με αναίδεια στην Καθηγήτρια μια τόσο αισχρή φράση που δεν τολμώ να την γράψω. Ναι, στην ηλικία τους με τις αλητοπαρέες στο χωριό μου λέγαμε τέτοιες φράσεις, αλλά ποτέ δεν θα τολμούσαμε να τις πούμε όχι σε Καθηγήτριες, αλλά ούτε και σε συμμαθήτριες. Και δεν τιμωρήθηκε ο μαθητής επειδή αυτές οι αισχρότητες είναι συνηθισμένες πλέον στα σχολεία !

Και τολμάμε αυτά τα εκπαιδευτικά μορφώματα να τα ονομάζουμε σχολεία. Σε πολλά τμήματα φοβόμαστε οι Καθηγητές να πάμε να κάνουμε μάθημα και μιλάμε για εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας. Βλέπετε έτσι βλέπουν την πρόοδο οι Ηγέτες μας.

Γι αυτό νομίζω μας συγκίνησε ο κ. Σμαραγδής με τον «Καποδίστρια». Επειδή καταλάβαμε πόσο λείπουν από την Ελλάδα οι καλοί Ηγέτες. Σ’ αυτό όμως φταίμε κι εμείς που αφηνόμαστε να τρώμε ανεξέλεγκτα το σκοτάδι που μας σερβίρουν και γίνονται σκοτεινές οι ψυχές μας.

Ας δοκιμάσουμε να γεμίσουμε τις ψυχές μας με το φως του Χριστού και να δείτε για πότε θα εξαφανιστούν οι σκάρτοι Ηγέτες και θα μας στείλει ο Θεός έναν καλό Ηγέτη, όπως τον περιγράφει ο Χρυσόστομος.