Όταν επιλέγουμε να είμαστε μακριά από τον Θεό, στην πραγματικότητα δεν είμαστε άξιοι να είμαστε κοντά του

 

  

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 115^ο ψαλμό αναρωτήθηκε γιατί λέει ο Λουκάς «ο Θεός άνοιξε την καρδιά της Λυδίας (στους Φιλίππους) να προσέχει στα λόγια του Παύλου» και γιατί λέει ο Χριστός «κανείς δεν έρχεται προς εμένα, αν δεν τον ελκύσει ο Πατήρ». Αν λοιπόν ο Πατήρ ελκύει, ο Υιός χειραγωγεί, το Πνεύμα φωτίζει, γιατί αμαρτάνουν αυτοί που ούτε ελκύστηκαν, ούτε χειραγωγήθηκαν, ούτε φωτίστηκαν ; Επειδή δεν καθιστούν τον εαυτό τους άξιο να τα δεχτούν.  

Δες ότι αυτό συνέβηκε και με τον Κορνήλιο (τον Ρωμαίο εκατόνταρχο). Ο Θεός τον κάλεσε επειδή πρόλαβε και κατέστησε τον εαυτό του άξιο. Αν και τού Θεού είναι το να ελκύει και να χειραγωγεί, όμως ψάχνει ψυχή υπάκουη. Αν και σχεδόν τα πάντα για την σωτηρία μας είναι τού Θεού, όμως άφησε και σε μάς κάτι μικρό, ώστε να έχει κάποια αιτία να μάς στεφανώσει.

Τα λόγια του Χρυσοστόμου μου θύμισαν ότι και στο σχολείο το καλό μάθημα δεν είναι μόνο στο χέρι του Καθηγητή. Για να πετύχει η διδασκαλία πρέπει να βοηθήσουν και οι μαθητές με την προσοχή τους, το ενδιαφέρον τους, το επίπεδο μόρφωσης που έχουν. Δυστυχώς σήμερα οι μαθητές με την αδιαφορία και την βαριεστιμάρα τους αχρηστεύουν και τον καλύτερο Καθηγητή. Θα σας πω εγώ πώς κατάφερα να κάνω τον εαυτό μου ανάξιο να με ελκύσει ο Θεός και ο καθένας ας ψάξει για τον εαυτό του.

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή δεν επικοινωνούσα με τους άλλους. Φανταστείτε η γιαγιά μου μιλούσε μόνο τουρκικά, τα ελληνικά τα καταλάβαινε αλλά δεν μπορούσε να τα μιλήσει, κι εγώ δεν κατάφερα να μιλήσω μαζί της αν και έζησα κοντά της 40 χρόνια. Οι γονείς μου επιδίωξαν να μην μάθω τουρκικά για να λένε τα μυστικά τους, αλλά ήταν στο χέρι τους να το καταφέρουν αν εγώ ήξερα να επικοινωνώ ;

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή από μικρό παιδάκι μού μπήκε η ιδέα ότι είμαι καλύτερος από τους άλλους. Ήμουν και καλός μαθητής στο σχολείο, ο χαϊδεμένος του δασκάλου που ήταν και παπάς, κι έτσι ο εγωισμός μου πήρε και θρησκευτικό περιτύλιγμα. Έτσι μεγάλωνα σ’ έναν ψεύτικο φανταστικό κόσμο, αφού ο μακαρίτης ο δάσκαλος που τον είχα για θεό μέσα μου, μ’ έστελνε να φέρνω και βέργες για να δέρνει τους συμμαθητές μου. Έτσι επαληθεύτηκαν και σε μένα τα λόγια του Ζαμπέτα «ο πιο καλός ο μαθητής ήμουν εγώ στην τάξη, αλλά στην ζωή πήρα μηδέν».

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή άφησα τις φαντασιώσεις να κυριαρχήσουν μέσα μου χωρίς να υποπτευθώ την παγίδα που μού έστηνε ο Πονηρός. Επειδή ήμουν συνεχώς μ’ ένα βιβλίο χωρίς πολλές χειρωνακτικές εργασίες και απομονωμένος από τους άλλους, σιγά σιγά γλιστρούσα από τον πραγματικό κόσμο, στον κόσμο της φαντασίας. Έφτασα για να με πάρει ο ύπνος να αναπολώ τις όμορφες γυναίκες που είχα δει στην τηλεόραση και να αμαρτάνω συνεχώς με τον νου, χωρίς να μού περνάει ιδέα σε τι παγίδα είχα πιαστεί.

Κατέστησα τον εαυτό μου ανάξιο επειδή φρόντιζα να ξεγλιστράω διαρκώς από τον πόνο. Μια ένεση θα μού έκαμναν κι εγώ να έχω το μυαλό μου σε παιχνίδια και διακοπές για να μην νοιώσω τον πόνο της βελόνας. Και το αστείο είναι ότι πίστευα πως κάμνω κάτι πολύ έξυπνο. Αυτά που λέει η Χάρις Αλεξίου στο όμορφο τραγούδι της  με περιγράφουν πολύ καλά : «Μια ζωή περνάς ξυστά / Απ' τον πόνο μπροστά / Σαν νεράκι πάντα γλιστράς / Να ξεχάσεις ζητάς.   Αχ καρδιά μου αχ που γυρνάς / Με το βλέμμα σου αλλού / Αχ για το όνομα του Θεού / Σε ποιον κόσμο πετάς.  Εδώ σε θέλω / Στα δύσκολα μπες /  Να δεις πως αγιάζουν του κόσμου οι πληγές εδώ σε θέλω / Να αντέχεις να ζεις / Και απ' τη μοναξιά σου να βγεις.

Με την ευκαιρία να πως και δυο λόγια γι αυτούς που γράφουν την «Αυτοβιογραφία» τους και βλέπουν μόνο τα λάθη που έκαναν οι άλλοι και βγάζουν τον εαυτό τους αθώα περιστερά. Μόνο αν έχουν την τόλμη και την ειλικρίνεια να γράψουν σε πόσα έφταιξαν οι ίδιοι και βγάζουν το συμπέρασμα ότι είναι άχρηστοι μεν αλλά με διάθεση να συνεχίσουν τον αγώνα τούς εμπιστεύομαι, διαφορετικά μια «Αυτοβιογραφία» δοξολογία τού εαυτού τους είναι για τα σκουπίδια.

 

Σταμάτα να είσαι αμαρτωλός και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 114^ο ψαλμό αναφέρθηκε στην μεγάλη επιθυμία τού Αποστόλου Παύλου να φύγει απ’ αυτή την ζωή. «Είδες πόσο καλό είναι τέτοια φιλοσοφία ; Αυτά που φαίνονται για τους άλλους άξια δακρύων (ο θάνατος), για τον Παύλο ήταν επιθυμία. Κι αυτά που είναι για τους άλλους ευφροσύνη και χαρά (οι ανέσεις), γι αυτόν είναι αιτία στεναγμών.

Δεν πρέπει να στενάζουμε όταν είμαστε σε ξένη πατρίδα (την εδώ ζωή) και μακριά από την δική μας (την άλλη ζωή) ; Ή δεν πρέπει να μάς προκαλεί χαρά το να μεταβούμε γρήγορα στο γαλήνιο λιμάνι και ν’ απολαύσουμε την άνω πόλη, όπου δεν υπάρχει οδύνη, λύπη και στεναγμός ; Και ποια σχέση, λέει ένας, έχουν αυτά μ’ εμένα τον αμαρτωλό ;

Βλέπεις ότι δεν είναι ο θάνατος που σού προκαλεί την λύπη, αλλά η πονηρή σου συνείδηση ; Σταμάτα να είσαι αμαρτωλός και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος. Και κάτι ακόμα ανώτερο. Όχι μόνο από την λύπη θα είμαστε απαλλαγμένοι, αλλά ούτε πλέον θα κινδυνεύουμε να παγιδευτούμε και να πέσουμε (σε αμαρτίες).

Πάνω στην πέτρα στερεώνεται αυτός που έφυγε από την ζωή με καλά έργα, έφτασε στο λιμάνι, εξαφανίστηκαν όλα τα εμπόδια. Πουθενά θόρυβος, ούτε ταραχή, αλλά σε παντοτινή ευτυχία παραμένει αυτός που έτσι αναχώρησε απ’ αυτή την ζωή».

Δηλαδή σύμφωνα με τον «μέγιστο φωστήρα της τρισηλίου θεότητος» Χρυσόστομο, αν σταματήσουμε να είμαστε αμαρτωλοί θα προτιμούμε κι εμείς, όπως ο Απόστολος Παύλος, να πεθάνουμε μια ώρα νωρίτερα παρά να συνεχίσουμε να ζούμε σ’ αυτή την ζωή.

Μα θα πείτε, εμείς δεν είμαστε αμαρτωλοί, αλλά φοβόμαστε να πεθάνουμε. Σωστά, σήμερα στην Ελλάδα δεν είμαστε αμαρτωλοί. Είμαι αμαρτωλός σημαίνει εμπιστεύομαι πως είναι αλήθεια ότι γράφεται στο Ευαγγέλιο, και όταν παρεκκλίνω απ’ αυτά λέω ότι έφυγα από τον στόχο μου, τον σκοπό μου, δηλαδή αμάρτησα.

Δυστυχώς σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες ζούμε σαν να είμαστε άθεοι. Πόσοι από εμάς μόλις ξυπνήσουμε κάμνουμε τον σταυρό μας και πέφτουμε στα γόνατα να κάνουμε λίγη προσευχή ; Όχι βέβαια, αλλά θ’ ανοίξουμε αμέσως το κινητό μας μήπως έχουμε κάποια ειδοποίηση ή την τηλεόραση για ν’ ακούσουμε τις φλυαρίες των δημοσιογράφων που είναι «ειδήμονες» για τα πάντα. Τα ίδια και το βράδυ πριν κοιμηθούμε.

Ποιες είναι οι ευχές που δίνουμε και δεχόμαστε ; «Υγεία», «πάνω απ’ όλα η υγεία», και φυσικά εννοούμε και πάνω από την πίστη μας στον Χριστό. Ξεχνάμε όμως ότι λέει ο Χριστός «όποιος αγαπάει οτιδήποτε περισσότερο από εμένα δεν είναι δικός μου». Το ξέρετε ότι αν στο Λύκειο έρθει η κουβέντα για την ομοφυλοφιλία οι περισσότεροι μαθητές δεν συμφωνούν ότι είναι αμαρτία αλλά την θεωρούν «επιλογή» ; Κατά τα άλλα, αφού δεν είμαστε αμαρτωλοί γιατί φοβόμαστε τον θάνατο ; Η υποκρισία μας δεν έχει όρια.

Επειδή ο καθένας, αν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, γνωρίζει πόσο αμαρτωλός ή άθεος είναι στην πραγματικότητα, θα αναφέρω μόνο μερικά προσωπικά παραδείγματα. Θυμάστε την δεκαετία του 90 την σειρά «Τόλμη και γοητεία» ; Εγώ που δεν άντεχα να χάσω ούτε ένα επεισόδιο δεν ήμουν αμαρτωλός ; Όταν νιόπαντροι με την γυναίκα μου ένα Σάββατο, από το πρωί μέχρι το βράδυ βλέπαμε σε 4 βιντεοκασέτες την ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος», είχαμε και την απαίτηση να μην φοβόμαστε τον θάνατο ;

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας αρκετοί Έλληνες από τα βάσανα ή από πονηριές τών Τούρκων αρνήθηκαν την πίστη στον Χριστό και έγιναν μουσουλμάνοι. Κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα κατάλαβαν το λάθος τους και επέστρεψαν στην πίστη στον Χριστό. Δεν τους αρκούσε όμως η συγχώρεση γι αυτό που έκαναν, και ήθελαν να το επανορθώσουν με το αίμα τους, αν και δεν το συνιστούσε αυτό η Εκκλησία από τον φόβο μήπως και δειλιάσουν από τα βασανιστήρια.

Έβρισκαν λοιπόν έναν Ιερομόναχο ο οποίος ονομαζόταν «αλείπτης» που τους προετοίμαζε για το μαρτύριο. Ποια ήταν η προετοιμασία ; Ελάχιστο φαγητό, πλήρης απομόνωση, συνεχής προσευχή και χιλιάδες μετάνοιες κάθε μέρα. Και όταν ήταν έτοιμοι, ενισχυόμενοι και με τις προσευχής του Πνευματικού τους και άλλων πιστών, παρουσιαζόντουσαν στους Τούρκους, αρνιόντουσαν την πίστη στον Αλλάχ, ομολογούσαν την πίστη στον Χριστό ως την μόνη αληθινή πίστη, και πέθαιναν με φρικτά βασανιστήρια. Ας έχουμε τις πρεσβείες τους.   

Όταν κάμνεις τυφλά ότι σού λένε οι άλλοι δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος

 

 

Μια παγίδα που πιανόμαστε συχνά εμείς «της Εκκλησίας» είναι ότι κάμνουμε τυφλά ότι μάς λένε οι άλλοι, γονείς, δάσκαλοι, Εξομολόγοι, Ηγούμενοι, φίλοι, … και ξεχνάμε ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι. Ναι, θ’ ακούσουμε τι λένε, αλλά την απόφαση θα την πάρουμε εμείς αφού καταλάβουμε περιμένοντας υπομονετικά, τι επιθυμεί η καρδιά μας.

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν ακολουθείς την θετική κατεύθυνση στο Λύκειο για να κάνεις το χατίρι των Καθηγητών που θέλουν να έχουν καλούς μαθητές στα μαθήματά τους, ενώ εσένα η καρδιά σου κλίνει περισσότερο προς την θεωρητική κατεύθυνση. Όταν ξεκινάς την φοίτηση στην Α΄ Λυκείου χωρίς να έχεις προβληματιστεί καθόλου τι θέλεις να κάνεις στην ζωή σου (γι αυτό οι περισσότεροι μαθητές χαζολογάνε στο Λύκειο).    

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν κάμνεις το μηχανογραφικό σου και δηλώνεις τις σχολές με την σειρά που σου λέει η αδελφή σου τυφλά χωρίς να προβληματίζεσαι εσύ τι θα ήθελες. Και όταν ενώ μπορείς να κάνεις μεταγραφή σε καλύτερο Πανεπιστήμιο και πιο κοντά στο σπίτι σου δεν το κάμνεις, επειδή δήθεν συνήθισες εκεί που είσαι. Δεν συνήθισες, είσαι δειλός και φοβάσαι τις αλλαγές.   

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν εμπιστεύεσαι τυφλά κάποιους που λένε πως έχουν «ιεραποστολικό» σκοπό για να σώσουν την ανθρωπότητα και ξεχνάς για ποιο λόγο εσύ βρίσκεσαι στο Πανεπιστήμιο και αφήνοντας τα μαθήματά σου τρέχεις μαζί τους. Όταν επειδή στο είπε ένας Ηγούμενος αφήνεις το μάθημά σου και μιλάς στους μαθητές σου για τον Χριστό. Ταλαίπωρε, η ζωή σου πρέπει να μιλάει για τον Χριστό, όχι το στόμα σου.   

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν επιλέγεις να μένεις σε Οικοτροφείο ενώ είχες την οικονομική ευχέρεια να νοικιάζεις και να μένεις μόνος σου, επειδή θα σου έχουν φαγητό και πλύσιμο των ρούχων. Αν δεν πάρεις την ευθύνη της ζωής σου και να φροντίζεις εσύ για όλα, υπάρχει ο κίνδυνος να μην ωριμάσεις ποτέ.   

  Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν εμπιστεύεσαι «πνευματικούς» ανθρώπους και τους έχεις για Καπετάνιους στο καράβι της ζωής σου, ενώ αυτοί στην πραγματικότητα δεν κάμνουν ούτε για ναύτες. Και θα σου ορίσουν και πότε θα παντρευτείς και με ποιάν θα παντρευτείς. Και θα σου πουν «οι παντρεμένοι φοιτητές δεν αποδίδουν στις σπουδές τους». Ανοησίες. Συνάντησα παντρεμένους φοιτητές και με παιδάκια που έκαναν πολύ σοβαρότερες σπουδές από εμάς στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση που ήμασταν ελεύθερα πουλάκια.

Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν επειδή πέφτεις σε πολλές σαρκικές αμαρτίες εμπιστεύεσαι τυφλά την γνώμη τού κάθε Εξομολόγου και τρέχεις να παντρευτείς στα γρήγορα με όποιαν να είναι χωρίς να περιμένεις να ακούσεις τι λέει η καρδιά σου. Ξέρεις ποια είναι η διαφορά ; Όταν αμαρτάνεις, ναι είσαι αμαρτωλός αλλά είσαι άνθρωπος, όταν όμως προχωράς σε τόσο σοβαρές αποφάσεις για όλη σου την ζωή χωρίς ν’ ακούς την καρδιά σου, δεν είσαι ούτε άνθρωπος.

Λέει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος : «Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ψυχή και σώμα, είναι και επιθυμίες». Μα ακόμα και τα ζώα έχουν κάποιες επιθυμίες. Άρα αν εσύ δεν έχεις επιθυμίες σε τίποτα και κάμνεις απλά τυφλά ότι επιθυμούν οι άλλοι δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Έλεγε συχνά ο Αγιορείτης μοναχός π. Συμεών Γρηγοριάτης, με καταγωγή από το Περού και από τα περισσότερο ελεύθερα πνεύματα στην Ελλάδα, πως όφειλε αυτή την ελευθερία του πνεύματος στην μητέρα του. Μια μητέρα που έβαζε την ευτυχία του παιδιού της πάνω από τις δικές της επιθυμίες. Από παιδί σε όλα τα πράγματα του έλεγε «διάλεξε», για να μάθει να ακούει την καρδιά του. Και όταν μεγάλωσε και η ελευθεριότητα στην συμπεριφορά του ήταν σκάνδαλο για την καλουπωμένη κοινωνία του Περού, τον παρότρυνε να γυρίσει τον κόσμο για να βρει αυτό που ψάχνει η ψυχή του.

Το δράμα που θα παίζεται μέσα στην καρδιά σου όταν δεν την ακούς, το περιγράφει όμορφα  η Μπάμπαλη Αδριάνα στο τραγούδι «Δες καθαρά» :  Δες καθαρά / αυτή η φωνή για σένα ξεσπά, /  για σένα αντηχεί / πιο δυνατά / για σένα τραγουδά. Η φωνή τής ταλαίπωρης καρδιάς σου που δεν αντέχει άλλο να μην πραγματοποιούνται αυτά που βαθιά της επιθυμεί.   

Το καλύτερο μέσον είναι η βοήθεια του Θεού

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 114^ο ψαλμό εξήγησε γιατί το καλύτερο μέσον είναι η βοήθεια του Θεού : «επειδή λοιπόν είναι τέτοιος ο Δεσπότης μας, προς αυτόν πάντα να καταφεύγουμε, και απ’ αυτόν μόνο να ζητάμε βοήθεια και θα τον βρούμε έτοιμο να μας σώσει. Αν εκείνοι που ναυάγησαν και επιπλέουν με μια σανίδα, αμέσως πείθουν αυτούς που βρίσκονται μακριά τους να τους λυπηθούν αν και δεν έχουν τίποτα κοινό μ’ αυτούς, αλλά τους είδαν τώρα για πρώτη φορά, πολύ περισσότερο ο φιλάνθρωπος Θεός που έχει από την φύση του την χρηστότητα θα σώσει αυτούς που βρίσκονται σε συμφορές, αρκεί να θελήσουν να προσφύγουν σ’ αυτόν, και να τον καλέσουν με ειλικρινή καρδιά, αφήνοντας τις ελπίδες στους ανθρώπους.

Όταν λοιπόν περιπέσεις σε κάποιο απροσδόκητο κακό, μη χάσεις το θάρρος σου, αλλ’ αμέσως ανύψωσε το φρόνημά σου, και κατέφυγε προς τον ακύμαντο λιμένα και τον απόρθητο πύργο, την βοήθεια του Θεού. Γι αυτό σε άφησε να περιπέσεις, για να καλέσεις αυτόν. Αλλά οι πολλοί όταν τους βρει η συμφορά αποβάλλουν και την ευλάβεια που έχουν, ενώ πρέπει να κάμνουν το αντίθετο. Επειδή μας αγαπάει σφόδρα, γι αυτό επιτρέπει να θλιβόμαστε, για να ενωθούμε πιο δυνατά μαζί του.

Και οι μητέρες τα παιδιά τους που αφηνιάζουν τα φοβερίζουν με διάφορα προσωπεία (εκφράσεις του προσώπου) και τα αναγκάζουν να καταφύγουν στην αγκαλιά τους, επειδή δεν θέλουν να τα λυπήσουν, αλλά σοφίζονται τρόπους για να τα κρατούν κοντά τους. Έτσι και ο Θεός επειδή θέλει να μας έχει πάντα ενωμένους μαζί του, σαν κάποιος εραστής σφοδρός, μάλλον δε επειδή είναι ορμητικότερος από κάθε εραστή, σ’ αφήνει να βρεθείς σε τέτοιες ανάγκες, ώστε συνεχώς να ασχολείσαι με την προσευχή, και συνεχώς να τον καλείς, και αφήνοντας τ’ άλλα να φροντίζεις για τα του Θεού».

Επειδή πολλοί διαβάζοντας αυτά τα λόγια του Χρυσοστόμου δεν θα καταλάβουν τι εννοούν, θα δείξω με συγκεκριμένα παραδείγματα τι νομίζω ότι θέλει να πει «ο μέγιστος φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος».

Κάπου στα 500 πΧ που βρίσκονται σκλάβοι οι Ιουδαίοι στην Περσία διατάζει ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ να προσκυνήσουν οι πάντες στο βασίλειο την χρυσή του εικόνα, με απειλή όποιος αρνηθεί ότι θα καεί στο καμίνι. Αρνούνται μόνο οι Τρεις Παίδες από τους Ιουδαίους, ρίχνονται στο καμίνι, αυτοί επικαλούνται την βοήθεια του Θεού και η φωτιά αντί να τους καίει τους δροσίζει.

Από τον ίδιο βασιλιά ρίχνεται ο Δανιήλ στον λάκκο με τα λιοντάρια για να τον κατασπαράξουν, αυτός επικαλείται την βοήθεια του Θεού και τα λιοντάρια αντί να τον φάνε του γλείφουν τα πόδια. Επικαλέστηκε την βοήθεια της Παναγίας η Αρχιλοχίας της Αεροπορίας Στρατού Βασιλική Πλεξίδα την στιγμή που το ελικόπτερο συντριβόταν στις χαράδρες της Ελασσόνας στις 19 Απριλίου 2017 και η Παναγία την έβγαλε και την έσωσε ξηλώνοντας και την θέση της από το ελικόπτερο.

Κατά την Γερμανική Κατοχή καθώς περπατούσε ένα βράδυ στην Αθήνα ο άγιος Πορφύριος συνάντησε ένα Γερμανό στρατιώτη που προσπαθούσε να κακοποιήσει μια κοπέλα. Πήγε ο άγιος και γονάτισε μπροστά του. Μιά να του έδινε με το όπλο του ο Γερμανός θα τον σκότωνε. Όμως αντί γι αυτό ο Γερμανός παράτησε την κοπέλα κι έφυγε.

Έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός να έχετε την ελπίδα σας στην βοήθεια του Θεού και όχι στα όπλα σας. Για παράδειγμα, έλεγε ο άγιος, ας πούμε ότι κάπου οι Τούρκοι σου έστησαν ενέδρα. Αν έχεις όπλο πάνω σου το χέρι σου αμέσως πηγαίνει στο όπλο και σε σκοτώνουν. Ενώ αν δεν έχεις όπλο, κάμνεις τον σταυρό σου και αναλαμβάνει ο Θεός. 

Έλεγε ο Ρώσος άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (κοιμήθηκε το 1939) πως όταν ήταν νέος έξω από ένα χωριό στην Ρωσία τού όρμησε ένα μεγάλο λυσσασμένο σκυλί. Τρόμαξε ο άγιος και είπε «Κύριε ελέησον» και σαν να βρήκε τοίχο το σκυλί έφυγε προς το χωριό και δάγκωσε πολλούς.     

Είναι άπειρα τα παραδείγματα αλλά δεν θα αναφέρω άλλα για να μη σας κουράσω. Νομίζω ο καθένας μας έχει εμπειρίες και στην προσωπική του ζωή. Τώρα συγχωρέστε με, θα εφαρμόσω τα λόγια του Χρυσοστόμου σε μερικά άλλα παραδείγματα.

Στις 13 Δεκεμβρίου 1943 οι Γερμανοί συγκέντρωσαν με ψέματα πάνω από 1000 Έλληνες σε μια πλαγιά έξω από τα Καλάβρυτα δήθεν για να τους μιλήσουν, ενώ γύρω είχαν κρυμμένα τα πολυβόλα. Σώθηκαν γύρω στους 15 που τους νόμισαν για νεκρούς και μάλιστα το 1986 σε ένα προσκύνημα που κάναμε στα Καλάβρυτα με την Χριστιανική Φοιτητική Δράση μας μίλησε ένας απ’ αυτούς. Σύμφωνα με τα λόγια του Χρυσοστόμου, αν έπεφταν και οι 1000 στα γόνατα και ζητούσαν την βοήθεια του Θεού, τι θα γινόταν ;

Βλέπω σε βίντεο κατά την Γερμανική Κατοχή στην Γαλλία, πολλοί Γερμανοί έπαιρναν Γαλλίδες τις έκλειναν σε στρατόπεδα για την σεξουαλική τους ικανοποίηση. Σχεδόν όλες οι γυναίκες υποχωρούσαν για να μη χάσουν την ζωή τους. Αν και με την βία τις ανάγκαζαν, οι γυναίκες είχαν ψυχολογικά προβλήματα σε όλη τους την ζωή. Τι θα γινόταν, σύμφωνα με τα λόγια του Χρυσοστόμου, αν οι γυναίκες μέσα στο στρατόπεδο ήταν συνεχώς στα γόνατα και ζητούσαν την βοήθεια του Θεού ; 

Μου έλεγε μια 25χρονη κοπέλα αστυνομικός στην Αθήνα ότι έβαλε μέσον για να πάει σε μια καλή υπηρεσία. Που να φανταστεί ότι εκεί μια ανώτερη θα την έβαζε στο μάτι για νύφη στον γιό της κι επειδή η κοπέλα δεν ήθελε της έκανε την ζωή μαρτύριο. Μακάρι να μην έβαζα κανένα μέσον, έλεγε η κοπέλα, και να πήγαινα όπου θα επέτρεπε ο Θεός.

Αν είχαμε λίγο πίστη οι Έλληνες και τ’ αφήναμε όλα στον Θεό αντί να κυνηγάμε ρουσφέτια και μέσον, πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή μας ! Επειδή σύμφωνα με το αψευδές στόμα του Χρυσοστόμου, το καλύτερο μέσον είναι η βοήθεια του Θεού. 

Όποιος εκπαιδευτικός σήμερα μπορεί να κάνει καλό μάθημα είναι ήρωας

 

 

Πρόσφατα άκουσα σ’ ένα βίντεο τον ορισμό του θαρραλέου ανθρώπου και μου άρεσε : «θαρραλέος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται, θαρραλέος είναι αυτός που ενεργεί, αν και φοβάται». Δυστυχώς εγώ στα νεανικά μου χρόνια φοβόμουν και δεν ενεργούσα, άρα δεν ήμουν θαρραλέος.

Γιατί ξεκίνησα το άρθρο με τον ορισμό του θαρραλέου ; Επειδή σήμερα σε πολλά τμήματα στα Γυμνάσια και τα Λύκεια χρειάζεται να είναι θαρραλέος ο εκπαιδευτικός για να τολμήσει να πάει να κάνει μάθημα. Πριν λίγο καιρό πήρα σ’ αυτό και την επιβεβαίωση από έναν καλό Σύμβουλο : «Αυτά σας τα λέω για να μπορέσετε να επιβιώσετε μέσα στην τάξη». Δηλαδή δεν μιλάμε για το πως θα κάνουμε καλό μάθημα, αλλά για το πως θα επιβιώσουμε !   

Σήμερα οι μαθητές είναι τόσο μπερδεμένοι και φουσκωμένοι από εγωισμό ώστε είναι άχρηστη κάθε τιμωρία. Πιάνεται σε παγίδα ο εκπαιδευτικός που κάμνει παρατηρήσεις σε συγκεκριμένους μαθητές, που αποβάλλει μαθητές από την αίθουσα, που τους αλλάζει θέση, που διαπληκτίζεται μαζί τους, που τους κάμνει κήρυγμα για το τι σημαίνει να είναι μαθητές … Κάτι τέτοια όχι μόνο είναι άχρηστα αλλά κάμνουν και το μάθημα ακόμα χειρότερο. Όταν ο Διευθυντής τούς τιμωρεί κι αυτοί γελάνε, έχουν καμιά σημασία οι τιμωρίες ;

Οι μαθητές θεωρούν κέρδος οτιδήποτε λιγοστεύει τον χρόνο της διδασκαλίας, οτιδήποτε τους σπάει την μονοτονία του μαθήματος, οτιδήποτε αποτελεί δικαιολογία στο να μη μάθουν τίποτα. Ειδικά οι διαπληκτισμοί με τον καθηγητή τούς είναι απόλαυση, επειδή τους ανεβάζει στα μάτια των συμμαθητών τους. Πολλοί μαθητές νοιάζονται περισσότερο στο τι θα ψιθυρίσουν οι συμμαθητές τους, παρά γι αυτά που διδάσκει ο Καθηγητής. Στα διαγωνίσματα και τα τεστ αν καταφέρουν να βοηθήσουν τους άλλους να κλέψουν θεωρούνται εθνικοί ευεργέτες. Συμβουλές όπως «γράψτε τίμια ότι ξέρετε» τούς είναι ακατανόητες.

Και γιατί να σέβονται οι μαθητές τους Καθηγητές ; Επειδή θα κερδίσουν από το σχολείο το «ευ ζειν» που έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος ; Να είναι καλά το τελευταίας τεχνολογίας Smartphone που έχουν στη τσέπη που τους παρουσιάζει όλη την αλήθεια. Να είναι καλά τα φροντιστήρια που θα τρέχουν μέχρι το βράδυ για να τους μάθουν αυτά που πραγματικά χρειάζονται. Βλέπετε το να έχουν μια ολοκληρωμένη μόρφωση οι μαθητές δεν το εκτιμάμε σήμερα στην Ελλάδα, μάς αρκεί μόνο να έχουν μια δουλειά.

Πάντως εγώ για πρώτη φορά φέτος που είναι η 31^η χρονιά που διδάσκω Χημεία σε Λύκειο, σε κάθε μάθημα (εκτός της Γ΄ τάξης) τούς βάζω ολιγόλεπτο τεστ στο μάθημα της ημέρας, μήπως και ο νους τους μπορέσει λίγο να στραφεί προς το μάθημα. Και παρακαλώ τον αγαπημένο μου άγιο Πορφύριο να με βοηθάει να ξεφεύγω από τις παγίδες στο μάθημα για να μην χάνεται με «τιμωρίες» τζάμπα χρόνος από την διδασκαλία.         

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 32)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια και τέλος)

Είδες τι ζητούσαν στην Παλαιά Διαθήκη και τι στην Καινή ; Η Λυδία στους Φιλίππους το μόνο που ζητούσε ήταν να φιλοξενήσει τους Αποστόλους. Ο Χριστός λέει να χαιρόμαστε επειδή τα ονόματά μας γράφτηκαν στους ουρανούς. Στην Παλαιά Διαθήκη όμως επειδή από τα αισθητά καταλάβαιναν την ευλογία του Θεού οι άνθρωποι, αλλά και για παρηγοριά προς τον θάνατο, θεωρούνταν μέγιστο πράγμα η πολυπαιδία. Όταν όμως έγινε γνωστό ότι ο θάνατος είναι ύπνος, έδειξε την ανωτερότητα της παρθενίας. Ανάγκη αρετής υπάρχει, όχι πολυπαιδίας (δυστυχώς στην Ελλάδα οι γονείς σκοτώνονται τα λίγα παιδιά τους ν’ αποκτήσουν τα πάντα, εκτός από αρετή).

«εὐλογημένοι ὑμεῖς τῷ Κυρίῳ». Καλώς πρόσθεσε «τῷ Κυρίῳ». Επειδή οι άνθρωποι ευλογούν, δηλαδή εγκωμιάζουν, επαινούν εκείνους που έχουν πλούτο, εξουσία και δόξα. Αλλά αυτή η ευλογία είναι πρόσκαιρη και δεν έχει κανένα κέρδος, ενώ του Θεού είναι διαρκής και παρέχει την μέγιστη ωφέλεια. «τῷ ποιήσαντι τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». Είδες πόση της ευλογίας η ισχύς ; Διότι τα λόγια αυτού γίνονται έργα … μ’ εκείνο τον λόγο σ’ ευλογεί, που τόσα μπορεί.

«ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ τῷ Κυρίῳ, τὴν δὲ γῆν ἔδωκε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων». Συγκαταβατικά το λέει αυτό, όχι περιορίζοντας στον ουρανό τον Θεό … διότι όλα αυτός τα περιέχει, όλα τα φέρει, μη χρειαζόμενος τόπου, αλλ’ αυτός όλα τα συγκρατεί. Αλλά λέγεται ο ουρανός οίκος του, επειδή είναι τόπος καθαρός από πονηρία.

Όταν αλλού λέει ότι εξέλεξε τους Ιουδαίους δεν εννοεί ότι προνοεί μόνο γι αυτούς και όχι για τους άλλους λαούς. Διότι είναι κοινός Θεός των πάντων, αλλά θέλει να δείξει τον πόθο του γι αυτούς, ενώ οι Ιουδαίοι το πήραν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους … και εσύ, αν δεν είσαι προσκολλημένος στην γη, αλλά γίνεις άγγελος, γρήγορα θ’ ανεβείς στον ουρανό και στον πατρικό οίκο, και πριν την ανάσταση (των νεκρών) ήδη μετατέθηκες από εδώ κι έχεις το αξίωμα.

«οὐχ οἱ νεκροὶ αἰνέσουσί σε, Κύριε, οὐδὲ πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδου,  ἀλλ᾿ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εὐλογήσομεν τὸν Κύριον, ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Νεκρούς δεν ονομάζει τους πεθαμένους, αλλά εκείνους που πέθαναν μέσα στις ασέβειες ή εκείνους που σάπισαν μέσα στις αμαρτίες. Επειδή και ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ αν και ήταν πεθαμένοι, παντού μέσα στην Γραφή σαν ζωντανοί μνημονεύονται … διότι εκείνος που πρόκειται να μεταφερθεί σε καλύτερη ζωή κοιμάται, ενώ εκείνος που πρόκειται να οδηγηθεί σε θάνατο αθάνατο, και ζώντας έχει πεθάνει και είναι νεκρός. Εκείνοι κατεβαίνουν σε άδη, αυτοί θα ανεβούν στον ουρανό και θα είναι με τον Χριστό. Λέει το «ἡμεῖς» βάζοντας και τον εαυτό του μέσα.

Και ο Παύλος γράφει κάπου «ἡμεῖς οἱ ζῶντες» δείχνοντας ότι αυτά που λέει δεν αναφέρονται σε όλους αλλά στους πιστούς που μιμούνται τον τρόπο της ζωής του, έτσι κι εδώ ο Δαβίδ αναφέρεται σ’ αυτούς που ζουν όπως αυτός, αυτούς που ζουν με αρετή. «ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Και με τα λόγια αυτά αναφέρεται σ’ αυτούς που ζουν με αρετή. Επειδή κανένας δεν ζει αιώνια αυτή την ζωή, αλλά εκείνοι μόνοι, που ζουν την γεμάτη από δόξα ζωή. Και οι αμαρτωλοί ζουν αιώνια, αλλά μέσα στην κόλαση και την τιμωρία, και το τρίξιμο των δοντιών, ενώ αυτοί (οι δίκαιοι) μέσα σε λαμπρότητα και περηφάνια, δοξάζοντας τον Θεό με τους αγγέλους.

Για ν’ απολαύσουμε λοιπόν κι εμείς αυτή την χαρά, ας επιδιώξουμε αυτή την ζωή (την ενάρετη),  για να φτάσουμε σ’ εκείνη την ζωή την οποία ούτε λόγος, ούτε νους, ούτε άλλο τίποτα μπορεί να περιγράψει, αλλά μόνο η εμπειρία δείχνει αυτής την μακαριότητα. Εύχομαι όλοι μας να την πετύχουμε με την χάρη και την φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη, τώρα και πάντα, και στους αιώνες των αιώνων, Αμήν.

(βλέπετε λοιπόν γιατί σήμερα αγωνίζονται ο πονηρός και τα όργανά του να ζούμε σαν παλαβωμένοι ; για να μην μπορέσουμε να πετύχουμε αυτή την μακαριότητα. Γι αυτό «στώμεν καλώς». Τον νου μας, μην χάσουμε αυτή την αιώνια χαρά).    

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 31)

 

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια)

«ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακὼβ». Έπειτα δείχνοντας πόση είναι η αρετή του άντρα (του ᾿Ιακὼβ), με το όνομα του δούλου ονόμασε τον Δεσπότη … ο Θεός δεν ντρέπεται να ονομάζεται Θεός αυτών (των αγίων) επειδή ομολόγησαν ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι, και δεν έχουν τίποτα κοινό με τα παρόντα, αλλά διαχωρίζοντας τον εαυτό τους από τα βιοτικά, έτσι ζούσαν στην ξένη χώρα (εμείς δυστυχώς επιμένουμε να είμαστε και με τον Θεό και με τον κόσμο και έτσι είμαστε τραγικοί οι περισσότεροι «της Εκκλησίας»).

«τοῦ στρέψαντος τὴν πέτραν εἰς λίμνας ὑδάτων καὶ τὴν ἀκρότομον εἰς πηγὰς ὑδάτων». Πες μου, ποια συγχώρεση θα μπορούσαν να έχουν οι σκληροί κι ανυποχώρητοι, όταν η πέτρα και ο βράχος υποχωρούν στο πρόσταγμα του Θεού, ενώ ο άνθρωπος, που τιμήθηκε με τον λόγο και είναι πιο ήμερος απ’ όλα, να γίνεται πιο αναίσθητος ; … διέλυσε (ο Θεός) την φύση τους (των βράχων) και άφησε να τρέξουν πηγές υδάτων. Με τις θαυματουργικές επεμβάσεις πάνω στην φύση δείχνει ότι αυτός είναι ο δημιουργός της, ότι αυτός έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη τα πάντα.

Για να δείξει ο προφήτης ότι όλα τα θαύματα έγιναν όχι επειδή το αξίζαμε λέει «μὴ ἡμῖν, Κύριε, μὴ ἡμῖν, ἀλλ᾿ ἢ τῷ ὀνόματί σου δὸς δόξαν». Όχι για εμάς, λέει, για να μας κάνεις λαμπρότερους και ενδοξότερους, αλλά για να φανερώσεις παντού την δύναμή σου. Αλλά όπως δοξάζεται το όνομά του όταν θαυματουργεί για να μας βοηθήσει, έτσι πάλι δοξάζεται όταν ζούμε ενάρετα και λάμπουμε με την ζωή μας (αν λάμπαμε έτσι εμείς «της Εκκλησίας» όλα θα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα σήμερα).

Όπως λοιπόν δοξάζεται όταν ζούμε με αρετή, έτσι πάλι βλασφημείται όταν ζούμε μέσα στην κακία … αν ο Θεός μας διέσωζε πάντα για να δοξάζεται το όνομά του, πολλοί των ραθύμων θα γινόντουσαν χειρότεροι … απλώς ο προφήτης, παίζοντας τον ρόλο του συνηγόρου μας, πολεμάει έτσι να πετύχει την σωτηρία μας, επειδή γνωρίζει ότι από μόνοι μας είμαστε άξιοι μύριων κακών.

«ἐπὶ τῷ ἐλέει σου καὶ τῇ ἀληθείᾳ σου». Σημαίνει, για το έλεός σου βοήθησέ μας, επειδή προδώσαμε το να δοξάζεσαι από την ζωή μας όπως θα ήταν το σωστό. «μήποτε εἴπωσι τὰ ἔθνη· ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς αὐτῶν;» λένε και αρπάζουν πολλοί και αδικούν και προξενούν αμέτρητα κακά. «ὁ δὲ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ πάντα, ὅσα ἠθέλησεν, ἐποίησε». Επειδή αγνοούν ότι είναι (όχι υπάρχει, είναι) Θεός, διορθώνει την πλάνη τους … ότι είναι δυνατός και ισχυρός (ο Θεός) γίνεται φανερό απ’ όσα γίνονται στον ουρανό, στην γη όμως δεν το κάμνει αυτό αλλά χρησιμοποιεί την μακροθυμία του έλκοντας σε μετάνοια τους ζώντες μέσα στην πονηριά. Αν απαιτούσε από τον καθένα απ’ ευθείας τις ευθύνες των παραπτωμάτων, προ πολλού θα είχε εξαφανιστεί το γένος των ανθρώπων.  

«τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν, ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων·  στόμα ἔχουσι, καὶ οὐ λαλήσουσιν, ὀφθαλμοὺς ἔχουσι, καὶ οὐκ ὄψονται,  ὦτα ἔχουσι, καὶ οὐκ ἀκούσονται, ρῖνας ἔχουσι, καὶ οὐκ ὀσφρανθήσονται,  χεῖρας ἔχουσι, καὶ οὐ ψηλαφήσουσι, πόδας ἔχουσι καὶ οὐ περιπατήσουσιν, οὐ φωνήσουσιν ἐν τῷ λάρυγγι αὐτῶν». Περιγράφει όλα τα μέλη τους, για  να κάνει μεγαλύτερη την κωμωδία και στην συνέχεια προσθέτει «ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ποιοῦντες αὐτὰ καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτοῖς».

(τα είδωλα ήταν οι θεοί τους) αν και η ομοιότητα με τον Θεό ήταν αρετή, εδώ έγινε κατάρα. Κατάλαβε τι θεοί ήταν όταν η ομοίωση μ’ αυτούς αναφέρεται σαν την χειρότερη κατάρα … παντού ασέλγεια, παντού ακολασία, παντού τύποι παρανόμων μίξεων και ερώτων λυσσώντων. Όλες οι τελετές και εορτές και πανηγύρεις τους ήταν διδασκαλίες των ατόπων, όχι μόνο των αισχρών, αλλά και φόνων ανθρώπων (φτιάξαμε και οι άνθρωποι με την τεχνητή νοημοσύνη ρομπότ που φαίνονται σαν άνθρωποι και κυκλοφορούσαν στους δρόμους, αλλά το σώμα τους αποτελούνταν μόνο από καλώδια και τίποτα άλλο).

«οἶκος ᾿Ισραὴλ ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν.  οἶκος ᾿Ααρὼν ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν.  οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἤλπισαν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν». Αφού κορόιδεψε την αναισθησία των ειδώλων και την ανοησία των πεποιθότων σ’ αυτά, μεταφέρει τον λόγο στον ύμνο του Θεού … διαιρεί τις ευεργεσίες του Θεού, στον Ισραήλ, τους ιερείς και τους πιστούς. Επειδή δεν είναι ο ιερεύς ίσος με τον απλό άνθρωπο, αλλά έχει κάτι περισσότερο. Διότι τους δόθηκε μεγαλύτερη τιμή.

Ύστερα για να δείξει ότι δεν περιορίστηκε μόνο στους Ιουδαίους η πρόνοιά του, ανέφερε την βοήθεια και ευλογία του προς όλους «Κύριος μνησθεὶς ἡμῶν εὐλόγησεν ἡμᾶς, εὐλόγησε τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ, εὐλόγησε τὸν οἶκον ᾿Ααρών,  εὐλόγησε τοὺς φοβουμένους τὸν Κύριον». Τι σημαίνει «εὐλόγησε» ; Τους γέμισε με αμέτρητα αγαθά … όταν ευλογεί ο άνθρωπος τον Θεό, ο ίδιος του κερδίζει, καθιστά τον εαυτό του λαμπρότερο, όπως και όταν τον ευλογεί ο Θεός. Το Θείον δεν έχει καμία ανάγκη, και με τις δυο ευλογίες μόνο εμείς κερδίζουμε. «τοὺς μικροὺς μετὰ τῶν μεγάλων». Ούτε ένα γένος δεν στερήθηκε την ευλογία του Θεού, αλλά σε όλους απλωνόντουσαν (έβλεπα σε ντοκιμαντέρ κάτι φυλές χαμένες στα δάση με πόσο έξυπνους τρόπους επιβίωναν ! Λέτε αυτοί να μην ήταν φωτισμένοι από τον Θεό ;).

«προσθείη Κύριος ἐφ᾿ ὑμᾶς, ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν». Είδες άλλο είδος ευλογίας ; την αύξηση του γένους ; Αυτή την ευλογία την απόλαυσαν (οι Ιουδαίοι) και όταν ήταν στην Αίγυπτο, όπου αν και ήταν αμέτρητα τα εμπόδια, τα καταναγκαστικά έργα, οι ταλαιπωρίες, η σκληρότητα των Αιγυπτίων, αλλά τίποτε δεν διέκοπτε τον λόγο του Θεού (ν’ αυξηθούν), και τέτοια ήταν η ευλογία του, ώστε σε 200 χρόνια (από 75 που μπήκαν στην Αίγυπτο) έφτασαν να γίνουν 600.000 (εμείς σήμερα στην Ελλάδα χειρότερα περνάμε απ’ αυτούς που ήταν σκλάβοι στην Αίγυπτο και συνεχώς ελαττωνόμαστε ;). Αυτή η ευλογία δινόταν τότε, τώρα όμως στα χρόνια της Καινής Διαθήκης είναι πολύ σπουδαιότερες οι ευλογίες.

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 30)

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113^ο ΨΑΛΜΟ

«ΕΝ ΕΞΟΔῼ ᾿Ισραὴλ ἐξ Αἰγύπτου, οἴκου ᾿Ιακὼβ ἐκ λαοῦ βαρβάρου,  ἐγενήθη ᾿Ιουδαία ἁγίασμα αὐτοῦ, ᾿Ισραὴλ ἐξουσία αὐτοῦ». Τα λόγια αυτά μαρτυρούν την μεγάλη πραότητα και ημερότητα του Θεού, επειδή αφού πρώτα δώσει αποδείξεις της δύναμής του, ύστερα απαιτεί την προσκύνηση… αφού έδειξε τα θαύματα στην Αίγυπτο, τότε έκανε τους Ιουδαίους λαό του. Αφού δημιούργησε τον κόσμο κι έδειξε την σοφία και δύναμή του, τότε έπλασε τον άνθρωπο κι απαίτησε την προσκύνηση. Αφού πρώτα έκαμνε τα θαύματα ο Χριστός και δίδασκε, τότε ζητούσε την πίστη. Οι άνθρωποι πρώτα θέλουν να πάρουν την εξουσία και ύστερα επιχειρούν να ευεργετούν, ενώ ο Θεός ξεκινάει από τις ευεργεσίες.    

Ονόμασε τους Αιγύπτιους βάρβαρους για να δείξει την φροντίδα του Θεού … ήταν αγριότεροι και από θηρία και σκληρότεροι από την πέτρα, και ενώ δεχόντουσαν αμέτρητες πληγές (εννοεί τις 10 πληγές του Φαραώ) δεν υποχωρούσαν. Ονομάζοντας λοιπόν τον λαό βάρβαρο, έδειξε την υπερβολική δύναμη του Θεού, επειδή τον τόσο βάρβαρο, τον τόσο σκληρό, τον εξανάγκασε και παρά την θέλησή του ν’ αφήσει τους δούλους κι επειδή συνέχισαν την εχθρότητα τούς παρέδωσε στην θάλασσα κι έτσι ελευθέρωσε τον λαό του.

Αγίασμα κυρίως ονομαζόταν ο ναός, τα άδυτα, τα άγια των αγίων… έγινε αγίασμα η Ιουδαία με τις θυσίες, με την λατρεία, με όλα τα αγιαστικά (πόσο μεγάλη ευλογία είναι για την Ελλάδα οι Θείες Λειτουργίες που γίνονται σε τόσους Ναούς ! δηλαδή αγιάζεται και ο τόπος, όπως και μολύνεται ο τόπος από τα εγκλήματα, όπως λέει σε άλλο ψαλμό «εφονοκτονήθη η γη εν τοις αίμασι») … αν και όλη η οικουμένη ήταν κάτω από την εξουσία του (του Θεού), αλλ’ αυτοί (οι Ιουδαίοι) με ιδιαίτερη σχέση. Επειδή και προφητείες δεχόντουσαν, και συνομιλούσε μαζί τους, και τους οικονομούσε περισσότερο.

Αυτά και αλλού τα έλεγε δικαιολογούμενος (ο Θεός). Δεν σας πρόσφερα αμέτρητους καρπούς ; ελευθερία από την σκλαβιά της Αιγύπτου, απαλλαγή από βαρβάρους, επίδειξη θαυμάτων, την φροντίδα στην έρημο, την κληρονομιά της Παλαιστίνης, αλλεπάλληλες νίκες, ευημερία γης, την προκοπή σας αμέτρητα άλλα ;

(συνεχίζοντας ο Χρυσόστομος να περιγράφει πόσα έκανε ο Θεός για τους Ιουδαίους έδωσε τα χαρακτηριστικά του καλού ηγέτη).Τον ηγέτη αυτό κυρίως τον αναδεικνύει, το να προνοεί για τους υπηκόους του, το να ενδιαφέρεται και να φροντίζει γι αυτούς. Γι αυτό και ο Χριστός δεν είπε «Ο ποιμήν ο καλός τιμάται και υπηρετείται», αλλά είπε, «Ο ποιμήν ο καλός θυσιάζει την ζωή του για τα πρόβατά του».

Αυτό σημαίνει να ασκεί εξουσία, αυτό σημαίνει να ξέρει να κυβερνάει, το να παραβλέπει τα δικά του, και να φροντίζει για τα συμφέροντα των υπηκόων του. Αυτό ακριβώς που είναι ο ιατρός, αυτό είναι και ο ηγέτης, μάλλον δε και περισσότερο από τον ιατρό. Ο ιατρός απλώς με την τέχνη του φροντίζει για την σωτηρία των ανθρώπων, ενώ ο ηγέτης φροντίζει τους πολίτες διακινδυνεύοντας ακόμα και την ζωή του.

Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χριστός, ραπισθείς, σταυρωθείς, παθαίνοντας τα μύρια των παθών … το να τους κάνει υπηκόους του (τους Ιουδαίους) δεν ήταν μικρό είδος ευεργεσίας (ο Παύλος με καμάρι έγραφε ότι είναι δούλος Χριστού. Αυτά οι ψευτοκουλτουριάρηδες δεν τα καταλαβαίνουν).

«ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ ᾿Ιορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω». Δες πως αυξάνουν οι ευεργεσίες (προς τους Ιουδαίους). Τι χρειάζεται να μιλάμε περί βαρβάρων όταν και η φύση υποτασσόταν … για να μάθουν ότι τα γινόμενα δεν ήταν φυσιολογικά αλλά όλα τα πραγματοποιούσε θεία και απερίγραπτη δύναμη. Και πρόσεξε, δεν είπε ανεχώρησε ή υποχώρησε, αλλά έφυγε, για να δείξει την ταχύτητα, την έκπληξη, το εύκολο της ενεργείας του Θεού … αυτά και αλλού συνέβησαν όπως στην κάμινο της Βαβυλώνας που η φωτιά αντί να κάψει αυτούς που ήταν μέσα στο καμίνι, έκαψε αυτούς που ήταν απ’ έξω (αυτοί οι καημένοι και την εικόνα του Ναβουχοδονόσορα προσκύνησαν και από την φωτιά κάηκαν).

«ὁ ᾿Ιορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω». Στην Ερυθρά θάλασσα τους άνοιξε τον δρόμο ο Μωυσής, στον Ιορδάνη ο Ιησούς του Ναυή, και παντού τους ακολουθούσαν θαύματα (τους Ιουδαίους) ώστε αφού μαλακώσει με τα θαύματα η αναίσθητη γνώμη τους και η σκληρή τους διάνοια, να γίνει κατάλληλη για την υποδοχή της γνώσης του Θεού.

«τὰ ὄρη ἐσκίρτησαν ὡσεὶ κριοὶ καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων». Εδώ μερικοί απορούν και λένε, ότι η Ερυθρά θάλασσα και ο Ιορδάνης άνοιξαν δρόμο το γνωρίζουμε, πουθενά όμως δεν είναι γραμμένο ότι σκίρτησαν και χόρεψαν τα βουνά όπως τα πρόβατα. Απαντάμε σ’ αυτό, φυσικά δεν χόρεψαν τα βουνά, αλλά θέλει να δείξει ο προφήτης την υπερβολική χαρά και το μέγεθος των θαυμάτων, επειδή τα πρόβατα με πηδήματα εκδηλώνουν την χαρά τους.

«τί σοί ἐστι, θάλασσα, ὅτι ἔφυγες, καὶ σύ, ᾿Ιορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τὰ ὀπίσω;  τὰ ὄρη, ὅτι ἐσκιρτήσατε ὡσεὶ κριοί, καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων;». Δεν τους κάμνει την ερώτηση επειδή θεωρεί ότι μπορούν ν’ απαντήσουν και ότι αισθάνονται τα βουνά, το ποτάμι και η θάλασσα, αλλά για να κάνει τον λόγο σαφέστερο και να δείξει το παράδοξο και προσθέτει αμέσως την απάντηση στο πως συνέβησαν τα εκπληκτικά γεγονότα «ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακὼβ».

(πριν χρόνια είχαμε έναν Σύμβουλο, Γεωλόγο στην ειδικότητα, ηλικιωμένο, ο οποίος ασχολείτο περισσότερο με δράσεις παρά με την επιστήμη του, και ο οποίος σε σεμινάριο μας μιλούσε γι αυτό που λέμε ότι το νερό έχει «μνήμη» κι εννοούμε φυσικά ότι όταν κτίζουμε εκεί που ήταν κάποτε χείμαρρος, το νερό «θυμάται» και κάποια στιγμή θα ξαναπεράσει και θα μας πνίξει. Το περίεργο ήταν ότι αυτός ο Σύμβουλος πίστευε ότι το νερό είχε μνήμη όπως έχουμε οι άνθρωποι και τα ζώα, και φυσικά οι Χημικοί τον «τακτοποιήσαμε»).   

Να πως είναι ο καλός Ηγέτης

 

  

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 113^ο ψαλμό περιέγραψε και τα χαρακτηριστικά του καλού Ηγέτη : «Τον Ηγέτη αυτό κυρίως τον αναδεικνύει, το να προνοεί για τους υπηκόους του, το να ενδιαφέρεται και να φροντίζει γι αυτούς. Γι αυτό και ο Χριστός δεν είπε «Ο ποιμήν ο καλός τιμάται και υπηρετείται», αλλά είπε, «Ο ποιμήν ο καλός θυσιάζει την ζωή του για τα πρόβατά του».

Αυτό σημαίνει να ασκεί εξουσία, αυτό σημαίνει να ξέρει να κυβερνάει, το να παραβλέπει τα δικά του, και να φροντίζει για τα συμφέροντα των υπηκόων του. Αυτό ακριβώς που είναι ο ιατρός, αυτό είναι και ο Ηγέτης, μάλλον δε και περισσότερο από τον ιατρό. Ο ιατρός απλώς με την τέχνη του φροντίζει για την σωτηρία των ανθρώπων, ενώ ο Ηγέτης φροντίζει τους πολίτες διακινδυνεύοντας ακόμα και την ζωή του».

Μήπως θέλετε να συγκρίνουμε τους Ηγέτες που εδώ και δεκαετίες κυβερνάνε την Ελλάδα με τα λόγια του Χρυσοστόμου ; Θ’ αφήσω το πόσο έχουν ρημάξει την γεωργία, την κτηνοτροφία, την οικονομία,  την υγεία, την δικαιοσύνη … Μα αυτοί οι Ηγέτες από την πολλή «φροντίδα» που είχαν για τους πολίτες τους, έδιωξαν πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες κυρίως νέους για να βρουν εργασία σε άλλες χώρες.

Λόγω ειδικότητας θα πω δύο λόγια μόνο για το πόσο έχουν ρημάξει την εκπαίδευση. Διδάσκω Χημεία σε Λύκεια από το 1995 και έχω διαπιστώσει ότι σπάνια κάποια αλλαγή που έκαμναν βελτίωνε την εκπαίδευση στο Λύκειο. Οι περισσότερες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις χειροτέρευαν την εκπαίδευση. Και ξέρετε που φτάσαμε σήμερα ; Το Απολυτήριο του Λυκείου στην πραγματικότητα πιστοποιεί ένα πασάλειμμα γνώσεων σε 3,4 μαθήματα !

Και μ’ αρέσει που κατηγορούν την κ. Καρυστιανού ότι δεν ξέρει από πολιτική. Φυσικά, μόνο αυτοί που ξέρουν από πολιτική θα μπορούσαν να ρημάξουν τόσο πολύ τα σχολεία της Ελλάδας. Για να μην αμφιβάλλετε θα σας αναφέρω ένα γεγονός που συνέβηκε πριν λίγες μέρες. Μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου την ώρα του μαθήματος είπε με αναίδεια στην Καθηγήτρια μια τόσο αισχρή φράση που δεν τολμώ να την γράψω. Ναι, στην ηλικία τους με τις αλητοπαρέες στο χωριό μου λέγαμε τέτοιες φράσεις, αλλά ποτέ δεν θα τολμούσαμε να τις πούμε όχι σε Καθηγήτριες, αλλά ούτε και σε συμμαθήτριες. Και δεν τιμωρήθηκε ο μαθητής επειδή αυτές οι αισχρότητες είναι συνηθισμένες πλέον στα σχολεία !

Και τολμάμε αυτά τα εκπαιδευτικά μορφώματα να τα ονομάζουμε σχολεία. Σε πολλά τμήματα φοβόμαστε οι Καθηγητές να πάμε να κάνουμε μάθημα και μιλάμε για εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας. Βλέπετε έτσι βλέπουν την πρόοδο οι Ηγέτες μας.

Γι αυτό νομίζω μας συγκίνησε ο κ. Σμαραγδής με τον «Καποδίστρια». Επειδή καταλάβαμε πόσο λείπουν από την Ελλάδα οι καλοί Ηγέτες. Σ’ αυτό όμως φταίμε κι εμείς που αφηνόμαστε να τρώμε ανεξέλεγκτα το σκοτάδι που μας σερβίρουν και γίνονται σκοτεινές οι ψυχές μας.

Ας δοκιμάσουμε να γεμίσουμε τις ψυχές μας με το φως του Χριστού και να δείτε για πότε θα εξαφανιστούν οι σκάρτοι Ηγέτες και θα μας στείλει ο Θεός έναν καλό Ηγέτη, όπως τον περιγράφει ο Χρυσόστομος.

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 29)

 

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 112^ο ΨΑΛΜΟ

«ΑΙΝΕΙΤΕ, παῖδες, Κύριον, αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου». Λέει κάποιος, και ποια δυσκολία έχει αυτό ; για τον καθένα είναι εύκολο να υμνεί τον Θεό. Αν το εξετάσεις όμως προσεκτικά θα δεις τον κόπο που υπάρχει και την ωφέλεια. Διότι κατ’ αρχήν ο ύμνος επιζητείται από τους δίκαιους, και πρέπει πρώτα την ζωή μας να διορθώσουμε και έτσι να ψάλουμε ύμνους στον Θεό. Δεν είναι ωραίος ο ύμνος στο στόμα του αμαρτωλού. Και δεύτερον, δεν πρέπει κανείς μόνο με λόγια να τον υμνεί αλλά και με τα έργα, και αυτόν μάλιστα τον ύμνο ζητάει ο Θεός, αυτή την δοξολογία … ώστε άγγελος πρέπει να γίνεις και μετά να υμνείς τον Θεό.

Μη λοιπόν νομίσουμε ότι θέλει απλώς τον ύμνο, αλλά πριν το στόμα μας να τον αναπέμπει ο βίος μας, και πριν την γλώσσα μας να τον βοά ο τρόπος της ζωής μας. Έτσι και σιωπώντες μπορούμε να υμνούμε τον Θεό… και όπως ο Χριστός οδηγώντας μας σε ομόνοια και αγάπη, έδωσε εντολή στην Εκκλησία να γίνεται η ίδια προσευχή και απ’ όλο το εκκλησίασμα σαν ένα πρόσωπο να λέμε «Πάτερ ημών» (άρα την ώρα των ακολουθιών δεν πρέπει να προσευχόμαστε με λόγια δικά μας ή ακόμα και με την ευχή, αλλά ο νους μας να είναι σ’ αυτά που ψέλνονται ή διαβάζονται. Φαντάζομαι στα αργά μπορούμε να λέμε την ευχή) … ορίζει στον καθένα είτε προσεύχεται μόνος του είτε με άλλους να κάνει προσευχή και για τους αδελφούς του.

«εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Τι λέγεις ; αν εσύ δεν ευχηθείς, δεν είναι ευλογημένο ; Βλέπεις ότι δεν μιλάει για την ευλογία που υπάρχει σ’ αυτόν και είναι ενωμένη με την φύση του, αλλά γι αυτήν που προέρχεται από τους ανθρώπους ; … αυτός λοιπόν είναι υψηλός και μέγας και αινετός από μόνος του, γίνεται όμως τέτοιος και από τους ανθρώπους, όταν αυτοί που τον υπηρετούν δείχνουν τέτοιο τρόπο ζωής, ώστε όλοι που τους βλέπουν να ευλογούν τον Κύριο. Το ίδιο ισχύει και για το «αγιασθήτω το όνομά σου» … δηλαδή, αξίωσέ μας πάντα να ζούμε ενάρετη ζωή, ώστε να ευλογείται το όνομά σου και εξ αιτίας μας (για πέστε μου, πόσοι ευλογούν το όνομα του Κυρίου βλέποντας εμάς που είμαστε «της Εκκλησίας» ;).

«ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν αἰνετὸν τὸ ὄνομα Κυρίου». Βλέπεις που προετοιμάζει τον νέο τρόπο ζωής και προδηλώνει της Εκκλησίας την ευγένεια ; Δεν θα υμνείται το όνομά του μόνο στην Παλαιστίνη και στην Ιουδαία, αλλά σε όλη την οικουμένη. Αυτό συνέβηκε μετά τον Χριστό επειδή πριν εβλασφημείτο το όνομα του Θεού εξ αιτίας των Ιουδαίων.

Ο προφήτης Μαλαχίας που έζησε μετά την επάνοδο των Ιουδαίων από την Βαβυλώνα προφήτεψε ότι θα σταματήσουν οι θυσίες στην χώρα του Ισραήλ και στην συνέχεια θα δοξάζεται το όνομα του Θεού και θα υπάρχει καθαρή θυσία σε όλο τον κόσμο. Αυτό εκπληρώθηκε με την ολοσχερή ερήμωση του Ισραήλ από τον Τίτο το 70 μΧ και την διαδοχή από την αγία ζωή των Χριστιανών (δυστυχώς οι Έλληνες ξεφτιλιστήκαμε παγκόσμια με την ψήφιση του γάμου μεταξύ των ομοφυλόφιλων).

«ὑψηλὸς ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη ὁ Κύριος». Στα δόγματα, στην λατρεία, στην προσκύνηση, σε όλα είναι πολύ υψηλότερα και ανώτερα στην Καινή Διαθήκη από την Παλαιά. Αλλά και αυτά είναι χαμηλότερα από εκείνα στην μέλλουσα ζωή. Τόσο απέχει η τωρινή γνώση από την τότε, όσο το νήπιο από τον άντρα που έφτασε σε ώριμη ηλικία.

«ἐπὶ τοὺς οὐρανοὺς ἡ δόξα αὐτοῦ». Επειδή εξήγησε ότι ο Θεός δοξάζεται με την ζωή του ανθρώπου, και συμβούλεψε έτσι να δοξάζουμε τον Θεό προτρέποντας σε μεγαλύτερη αρετή, δείχνει ότι αυτό γίνεται κυρίως στους ουρανούς … αυτό εννοεί και στο «Πάτερ ημών» με τα λόγια «γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης», δηλαδή όπως οι άγγελοι τον αγιάζουν απαλλαγμένοι από κάθε κακία και ασκούντες την αρετή με ακρίβεια, έτσι ν’ αξιωθούμε κι εμείς ν’ αγιάζουμε τον Θεό.

(βλέπετε λοιπόν ότι το μόνο πραγματικό πρόβλημα που έχουμε δεν είναι ούτε τα οικονομικά, ούτε οι ανάξιοι πολιτικοί, ούτε τίποτα, αλλά μόνο ότι έχουμε πονηριά στην ζωή μας και δεν ασκούμε την αρετή με ακρίβεια ;  Γι αυτό έλεγε ο Χριστός «ζητείτε πρώτον την βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»).

«τίς ὡς Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν; ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν  καὶ τὰ ταπεινὰ ἐφορῶν». Επειδή απευθυνόταν στους Ιουδαίους γι αυτό μιλάει έτσι, υψώνοντας σιγά σιγά την διάνοιά τους, αναπτερώνοντας την γνώμη τους και ανεβάζοντάς τους ήρεμα … για την αδυναμία τους να επιστρέφουν στα είδωλα και να προσκυνούν θεούς περιορισμένους σε τόπους και ναούς.

Αν και ο Θεός ασύγκριτα υπερέχει από τους θεούς κάμνει σιγά σιγά την σύγκριση για την αδυναμία των Ιουδαίων (έτσι πρέπει να κάμνουμε και οι δάσκαλοι, να τα λέμε όχι αυστηρά επιστημονικά, αλλά με τρόπο που να μπορούν να καταλαβαίνουν οι μαθητές μας. Έλεγε ο Αϊνστάιν «ξέρεις καλά την Φυσική αν μπορείς να την μάθεις στην γιαγιά σου») … γι αυτό σιγά σιγά τους ανεβάζει, δεν παραμένει όμως στα ταπεινά νοήματα περί του Θεού και προσθέτει «ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ» δείχνοντας ότι πουθενά δεν είναι περιορισμένος, αλλά βρίσκεται παντού.

Αφού λοιπόν ανέβασε έτσι την διάνοια του ακροατή δίνει κι άλλη απόδειξη της δύναμής του λέγοντας «ὁ ἐγείρων ἀπὸ γῆς πτωχὸν καὶ ἀπὸ κοπρίας ἀνυψῶν πένητα». Επειδή είναι δείγμα μεγάλης δύναμης και σφόδρα απερίγραπτης ν’ ανυψώνει τα ασήμαντα … αν το ερμηνεύσουμε αλληγορικά, ανύψωσε ο Χριστός την ασήμαντη ανθρώπινη φύση μας και την συνεκάθισε στον πατρικό θρόνο (κάποιοι Φροντιστές παίρνουν μόνο καλούς μαθητές να τούς προετοιμάσουν για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Χαίρω πολύ. Αυτοί οι μαθητές και χωρίς φροντιστήριο θα πήγαιναν καλά. Πάρε μαθητές του 10 και πέτυχε να πάνε καλά στις εξετάσεις για να σε παραδεχτώ συνάδελφε).

«καὶ ἀπὸ κοπρίας ἀνυψῶν πένητα, τοῦ καθίσαι αὐτὸν μετὰ ἀρχόντων, μετὰ ἀρχόντων λαοῦ αὐτοῦ». Κοπρίαν εδώ εννοεί το ευτελές και την από εκεί γρήγορα γινομένη μεταβολή … ύστερα έρχεται σε άλλο μεγαλύτερο. Ότι όχι μόνο τα πράγματα μπορεί να μεταθέσει, ούτε μόνο την ευτέλεια να την οδηγήσει σε αξίωμα, αλλά μπορεί (ο Θεός) και αυτούς τους νόμους της φύσης να μεταθέσει και να κάνει την στείρα μητέρα. Γι αυτό πρόσθεσε «ὁ κατοικίζων στεῖραν ἐν οἴκῳ, μητέρα ἐπὶ τέκνοις εὐφραινομένην».

Αυτό το είπε για να κάνει αξιόπιστο τον λόγο και στους (πνευματικά) παχυτέρους. Δηλαδή μην απιστήσεις άνθρωπε, ότι θα συμβεί τόση μεταβολή, και τα έθνη που απορρίφθηκαν θα έρθουν σε τόσο μεγάλη δόξα, Δεν τα βλέπεις αυτά καθημερινά να συμβαίνουν ; τους ασήμαντους να υψώνονται και να κάθονται με τους άρχοντες ; την ανάπηρη φύση να διορθώνεται και στείρες να γίνονται μητέρες ; Κάτι παρόμοιο και με την Εκκλησία συνέβηκε, ήταν στείρα, αλλ’ έγινε μητέρα πολλών τέκνων.

Γνωρίζοντες λοιπόν όλα αυτά, ας προσφέρουμε ότι εξαρτάται από εμάς και θ’ απολαύσουμε κάθε δόξα, και θ’ ανεβούμε σε απερίγραπτο ύψος, απολαμβάνοντες την βοήθεια του Θεού, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη, στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντα, και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν (μακάρι να τα ζούσαμε αυτά στην ζωή μας).  

Να γιατί είναι λάθος ο ιεραποστολικός σκοπός των θρησκευτικών οργανώσεων

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 112^ο ψαλμό λέει ότι : «Κατά πρώτον οι δίκαιοι μπορούν να υμνούν τον Θεό και πρέπει πρώτα να κάμνουμε ενάρετη την ζωή μας και ύστερα να υμνούμε τον Θεό. Επειδή δεν είναι ωραίος ο ύμνος από το στόμα του αμαρτωλού. Δεύτερον, δεν πρέπει μόνο με λόγια να υμνούμε τον Θεό αλλά και με τα πράγματα, και μάλιστα κυρίως αυτόν τον ύμνο επιθυμεί ο Θεός, αυτή την δόξα.

Διότι λέει «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» … πριν από το στόμα μας ο βίος μας να ηχεί τον ύμνο προς τον Θεό και πριν την γλώσσα μας να βοά ο τρόπος της ζωής μας … ακόμα και το «αγιασθήτω το όνομά σου» στο «Πάτερ ημών» αυτό σημαίνει, καταξίωσέ μας να ζούμε ενάρετη ζωή, ώστε να μάς βλέπουν οι άνθρωποι και να δοξάζουν το όνομά σου».

Να προσθέσω στα λόγια του Χρυσοστόμου και τα λόγια του άλλου «φωστήρα της τρισηλίου θεότητος» Γρηγορίου του Θεολόγου «πρώτα φωτισθήναι και έπειτα φωτίσαι». Δυστυχώς εγώ την δεκαετία 1979 -89 δηλαδή στα φοιτητικά μου χρόνια και λίγο πιο μετά, στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση που είναι ο κλάδος για τους φοιτητές της θρησκευτικής οργάνωσης «ο Σωτήρ» άκουγα εντελώς τα αντίθετα και ο χαζός τα εφάρμοζα.

«Ο σκοπός μας είναι ιεραποστολικός, μην το ξεχνάμε» μάς συμβούλευαν, και όλο το πνεύμα και το κλίμα και οι ενέργειες σ’ αυτό στόχευαν. Να βοηθήσουμε τους άλλους ανθρώπους να γνωρίσουν τον Χριστό, να έρθουν μέσα στην Εκκλησία. Και φυσικά πρώτα απ’ όλους τους συμφοιτητές μας και γι αυτό μια μέρα κάθε μήνα στηνόμασταν στο Πανεπιστήμιο και προτείναμε στους φοιτητές ν’ αγοράσουν το καινούργιο τεύχος του περιοδικού «η Δράση μας».

Κοντολογίς, ο «ιεραποστολικός σκοπός» ήταν να μιλάμε παντού και συνεχώς για τον Χριστό. Θα πείτε «που είναι το κακό ; όμορφα λόγια λέγατε». Μα οι δυο Ιεράρχες αυτό έλεγαν ; να μιλάει το στόμα μας για τον Χριστό ; Η ζωή μας πρέπει να μιλάει για τον Χριστό, όχι το στόμα μας. Και φυσικά, αν ηχεί η ζωή μας τον Χριστό, οι άνθρωποι θα καταλάβουν και τίποτα να μην λέμε. Και μόνο να έβλεπες τους αγίους Πορφύριο και Παΐσιο καταλάβαινες πως ότι λέει το Ευαγγέλιο είναι αλήθεια.

Τελικά με τον «ιεραποστολικό σκοπό» μας αυτό που καταφέρναμε ήταν να βάζουμε την ψυχή μας σε μεγάλους κινδύνους, να υποβαθμίσουμε την ποιότητα των σπουδών μας και να χάνουμε εμπειρία ζωής που θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει στα τόσο κρίσιμα νεανικά μας χρόνια. Καλύτερα, αντί για «ιεραποστολικό σκοπό» να είχε η θρησκευτική οργάνωση φιλανθρωπικό σκοπό, να βοηθάει φτωχούς, πεινασμένους, άστεγους, γέρους, φυλακισμένους, ορφανά … με το στόμα κλειστό.

Φίλοι των θρησκευτικών οργανώσεων, ξέρω πως με καλή διάθεση έχετε «ιεραποστολικό σκοπό», για να βοηθήσετε τους ανθρώπους, όπως για πολλά χρόνια είχα κι εγώ. Αλλά είστε σε λάθος δρόμο, ή όπως το λέμε εμείς «της Εκκλησίας» βρίσκεστε σε πλάνη.

Ο σωστός δρόμος είναι αυτός που δείχνουν τα λόγια του Χρυσοστόμου, Γρηγορίου του Θεολόγου και τόσων αγίων όπως και του Ιακώβου του Αδελφοθέου: «θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου (Ιακ.1,27).

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 28)

 

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 111^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια και τέλος)

«ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα οὐ σαλευθήσεται». Τι λοιπόν ; δεν σαλεύτηκαν πολλοί από τους ελεήμονες ; Καθόλου. Διότι αν και φτώχεψαν εντελώς, και έπεσαν σε συμφορές, αλλ’ όμως δεν εκτράπησαν, αφού είχαν κατανοήσει αυτά που έκανε ο Θεός γι αυτούς, και την εύνοια του Θεού, και έχοντες την άνωθεν βοήθεια, και έχοντας ισχυρή και ασφαλή άγκυρα, την συνείδησή τους. Γι αυτό δεν είπε «δεν θα πέσουν σε συμφορές», αλλά «δεν θα σαλευτούν» (άρα μια σοβαρή αιτία για την δειλία που έχουμε σήμερα οι Έλληνες είναι ότι δεν είμαστε ελεήμονες). Είναι αδύνατον ψυχή που είναι πλούσια σε ελεημοσύνη να βυθιστεί στην αηδία των παθών (στα στρατόπεδα συγκέντρωσης περισσότερο επιβίωναν αυτοί που ενδιαφερόντουσαν και για τους άλλους παρά αυτοί που τους ενδιέφερε μόνο να επιβιώσουν οι ίδιοι).

«εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος». Βλέπε πως αυτός (ο ελεήμων) διδάσκει και κατηχεί πολλούς όχι μόνο τον καιρό της ζωής του, αλλά και μετά τον θάνατό του (για παράδειγμα ο άγιος Παΐσιος πόσους δίδασκε όταν ζούσε και πόσους διδάσκει σήμερα !). Εκείνοι (οι δίκαιοι) δεν χρειάζονται τα εγκώμια των ανθρώπων, αλλά αυτοί που ζουν μέσα στην κακία έχουν ανάγκη να βλέπουν τα κατορθώματά  τους ώστε ν’ απαλλαγούν κάποτε από την κακία τους (πολλοί επηρεάστηκαν προς το καλύτερο βλέποντας την σειρά για τον άγιο Παΐσιο στην τηλεόραση). Ας τ’ ακούσουν αυτά εκείνοι που θέλουν ν’ αφήσουν αιώνιο το όνομά τους με οικοδομές και πύργους και ν’ ασχολούνται με αγαθά έργα.

«ἀπὸ ἀκοῆς πονηρᾶς οὐ φοβηθήσεται·». Και πάλι δεν λέει ότι δεν θα συναντήσει συμφορές, αλλά ότι δεν θα φοβηθεί. Είτε δει πόλεμο ερχόμενο, είτε σεισμό να καταστρέφει τις πόλεις, είτε ληστές να του κλέβουν τα πάντα, είτε βαρβάρους να εισβάλουν, είτε αρρώστια να απειλεί με θάνατο, είτε δικαστή θυμωμένο, είτε οτιδήποτε άλλο, δεν φοβάται. Διότι τοποθέτησε προ πολλού τον πλούτο του σε χώρο απαραβίαστο και όχι μόνο δεν τρέμει τον θάνατο που πλησιάζει, αλλά και επείγεται να φύγει γρήγορα απ’ αυτή την ζωή και να μεταβεί εκεί που είναι αυτά που κέρδισε … τίποτα λοιπόν δεν μπορεί να του δημιουργήσει φόβο.  

«ἑτοίμη ἡ καρδία αὐτοῦ ἐλπίζειν ἐπὶ Κύριον». Δεν υπάρχει τίποτα που να τον κλονίσει και να τον προσηλώσει στα παρόντα, αλλά ολόκληρος προς τον Θεό είναι υψωμένος, και περιμένει εκείνη την ελπίδα, και είναι για πάντα σταθερά στην προσδοκία αυτή στερεωμένος και σε τίποτα από τα παρόντα δεν αποχαυνώνεται και δεν αποσπάται. Διότι τέτοιες είναι οι φροντίδες των πραγμάτων, διχάζουν την διάνοια και διασπούν την γνώμη.

«ἐστήρικται ἡ καρδία αὐτοῦ, οὐ μὴ φοβηθῇ». Τι να φοβηθεί ο γυμνός που δεν δίνει σε κανένα ευκαιρία για λαβή ; (τότε οι παλαιστές γυμνοί αγωνιζόντουσαν. Δυστυχώς εμείς ξεχάσαμε ότι είμαστε παλαιστές). Τι να φοβηθεί αυτός που έχει το έλεος και την ευμένεια του Θεού ; και τίποτα δεν μπορεί να τον κλονίσει, ούτε ζημία χρημάτων, ούτε βλαβερές ενέργειες, ούτε συκοφαντίες. Επειδή όλες οι επιβουλές γίνονται για χρήματα και γύρω απ’ αυτά είναι όλη φροντίδα των ανθρώπων. «ἕως οὗ ἐπίδῃ ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ». Ποιος δε είναι εχθρός αυτού του ανθρώπου παρά οι πονηροί δαίμονες ;

«ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα». Εδώ θεωρεί ελεήμονα όχι εκείνον που δίνει από το περίσσευμά του, αλλά εκείνον που δίνει τα υπάρχοντά του, εκείνον που τα σκορπίζει χωρίς τσιγγουνιά … βλέπε πως χρησιμοποιεί άριστα τις λέξεις, δεν είπε «έδωσε», «διένειμε» αλλά είπε «σκόρπισε» δηλώνοντας ταυτόχρονα και την αφθονία αυτών που δίνει και ονομάζοντας σπόρο το πράγμα … Το να σκορπίζεις έτσι είναι πολύ καλύτερο από το να συλλέγεις. Σκορπίζονται χρήματα και συλλέγεται δικαιοσύνη, σκορπίζονται τα μη μένοντα και αποκτώνται τα μένοντα. Οι γεωργοί σκορπίζουν τον σπόρο και κάμνουν έξοδα και είναι αβέβαιο αν θα πάρουν και τα χρήματα που ξόδεψαν, ενώ εσύ τα βάζεις στα χέρια του Θεού (με την ελεημοσύνη) όπου δεν χάνεται τίποτα (φαίνεται τότε οι γεωργοί δεν έπαιρναν ούτε επιδοτήσεις ούτε αποζημιώσεις. Την Κυριακή η κόρη μου για να πάει με το ΚΤΕΛ στην Αθήνα αντί για 6 ώρες έκανε με τα μπλόκα 12 ώρες !).

 Κι αυτά μεν θα συμβούν στο μέλλον, ενώ στην παρούσα ζωή θ’ απολαύσεις πολλή ελευθερία. Με άνεση θα ζήσεις όλη σου την ζωή χωρίς να ταλαιπωριέσαι από τις φροντίδες των υλικών πραγμάτων, αλλά θα πετάει η ψυχή του από τις ελπίδες των μελλόντων. «τὸ κέρας αὐτοῦ ὑψωθήσεται ἐν δόξῃ». Διότι κανένας δεν είναι τόσο λαμπρός και ένδοξος, όπως ο ελεήμων (και στην παρούσα και στην μέλλουσα ζωή).

Κι αν θέλεις σύγκρινε αυτούς που σκορπίζουν τα χρήματά τους εδώ κι εκεί (εδώ βάλτε κι εμάς που χάσαμε χρήματα στο Χρηματιστήριο) με τον ελεήμονα. Τον ελεήμονα όλοι συνεχώς τον χειροκροτούν και τον θαυμάζουν, ενώ εκείνους για λίγο τους χειροκροτούν και στην συνέχεια όλοι τους κατηγορούν, ακόμα κι αυτοί που τούς έφαγαν τα χρήματα (θυμάστε τι έλεγε ο μακαρίτης ο Σημίτης ; «καλά να πάθουν, ας πρόσεχαν». Βέβαια τότε όλοι στα ΜΜΕ φώναζαν να παίξουμε στο Χρηματιστήριο) … τέτοια είναι η αρετή, επαινείται κι απ’ αυτούς που δεν την ασκούν, ενώ η κακία είναι μισητή και την κατηγορούν κι αυτοί που την ασκούν.  

«ἁμαρτωλὸς ὄψεται καὶ ὀργισθήσεται, τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ βρύξει καὶ τακήσεται». Τέτοια είναι η αρετή, μισητή και ενοχλητική για την κακία, επειδή είναι έλεγχος των κακών και κατηγορία της κακίας … δες αυτόν αν και λιώνει η διάνοιά του και δείχνει την οδύνη του με τα δόντια, δεν τολμάει να πει λέξη ενάντια στον άνθρωπο της αρετής, επειδή η κακία όση εξουσία και να πάρει είναι ευτελής και δειλή (οι Γερμανοί που έκαμναν τόσα εγκλήματα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τσακιζόντουσαν να εξαφανιστούν όταν πλησίαζαν οι Σύμμαχοι, ούτε σκέψη δεν είχαν να πολεμήσουν, είχαν μόνο την αγωνία να εξαφανίσουν τα αποδεικτικά των εγκλημάτων τους) … ενώ η αρετή κι αν βρίσκεται σε έσχατη φτώχια, κι αν βρίσκεται στην φυλακή είναι λαμπρότερη από τους βασιλείς και απολαμβάνει πολύ άνεση (εμείς δεν τα ζούμε αυτά επειδή δεν έχουμε αρετή, σήμερα πιστοί άπιστοι έχουμε γίνει όλοι το ίδιο).   

Τι είναι αθλιότερο από τον άνθρωπο που ζει μέσα στην κακία, ο οποίος δαγκώνεται από την σκλαβιά του στα χρήματα και από τις επιτυχίες των άλλων και θεωρεί τιμωρία του την πρόοδο των άλλων (φθόνος) … τι σημαίνει  «ἐπιθυμία ἁμαρτωλοῦ ἀπολεῖται» ; επειδή αυτά που επιθυμεί είναι ρευστά και φεύγουν, και η επιθυμία μιμείται τα πράγματα, σβήνει και χάνεται, κι αν αυτά συμβαίνουν εδώ για τον αμαρτωλό, σκέψου πως θα είναι στην μέλλουσα ζωή.

Για να μη λοιπόν τα πάθουμε αυτά, ας αποφύγουμε αυτή την οδό και να βαδίζουμε για πάντα εκείνη την ασφαλή, την γεμάτη χαρά, την πλήρη από δόξα, που μας χαρίζει τον ουρανό, που μας παρέχει την εύνοια του Θεού, που μας μαθαίνει να φιλοσοφούμε, την γεμάτη τόσα αγαθά που δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια (αυτή την οδό βάδιζε και ο μεγάλος Έλληνας και Χριστιανός, ο «κοσμοκαλόγερος» Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης που κοιμήθηκε σαν σήμερα στις 3 Ιανουαρίου 1911).   

Οτιδήποτε μάς συμβαίνει είναι ευεργεσία από τον Θεό

 

 

Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 110^ο ψαλμό λέει ότι καθένα από τα ορατά δημιουργήματα είναι ικανό να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ευχαριστία, σε ύμνο, σε έπαινο, σε δοξολογία προς τον Θεό. Και το σκοτάδι και η μέρα, και η πείνα και η αφθονία, και η έρημος και αυτή που δεν κατοικείται, και η πλούσια και εύφορη, και η ζωή και ο θάνατος, και όλα τα ορώμενα μπορούν να διεγείρουν σ’ ευχαριστία αυτούς που τα εξετάζουν με πολλή προσοχή.

Προσέξτε ότι σ’ αυτά που αναφέρει ο Χρυσόστομος ότι θα μάς διεγείρουν σε ευχαριστία προς τον Θεό είναι και η πείνα και ο θάνατος. Μα και στην νεκρώσιμη ακολουθία λέει ένα τροπάριο «δεύτε τελευταίον ασπασμόν δώμεν αδελφοί τω θανόντι ευχαριστούντες Θεώ …», δηλαδή να ευχαριστήσουμε τον Θεό για τον θάνατο του ανθρώπου. 

Λέει ακόμα ο Χρυσόστομος ότι οι άνθρωποι άλλα κάμνουν όταν ευεργετούν και άλλα όταν μισούν και αποστρέφονται. Ο Θεός όμως όλα τα κάμνει ευεργετών. Λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής «ο Θεός ου κολάζει», δηλαδή ο Θεός δεν ξέρει να τιμωρεί, ξέρει μόνο να ευεργετεί. Θα μάς πει ο Χρυσόστομος και η έξωση από τον παράδεισο, και ο θάνατος που μπήκε στην ζωή μας, και ο κατακλυσμός που έπνιξε τα πάντα και το πυρ που έκαψε τους Σοδομίτες ευεργεσίες του Θεού ήταν.  

Κοντολογίς, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Πίστη μας τα πάντα, και τα καλά και τα «κακά» που έρχονται στην ζωή μας, είναι ευεργεσίες του Θεού. Προσέξτε την λέξη «έρχονται» που έγραψα, από μόνα τους δηλαδή, όχι να τα προκαλούμε εμείς. Οι αμαρτίες που κάμνουμε δεν είναι ευεργεσίες του Θεού, αν και κάποιες φορές ακόμα κι έτσι μας ευεργετεί, αφήνοντάς μας να πέσουμε για να ταπεινωθούμε. Δεν επιτελεί την αμαρτία ο Θεός, απλά παίρνει την χάρη του από πάνω μας και πέφτουμε.

Γιατί έβαλα την λέξη «κακά» σε εισαγωγικά ; επειδή το μόνο πραγματικά κακό είναι ότι μας χωρίζει από τον Θεό και αν και έχουμε βαπτιστεί Ορθόδοξοι Χριστιανοί αυτό δεν λέμε να το καταλάβουμε, κι επειδή είμαστε ανώριμοι πνευματικά μάς φαίνονται τρελά όλα αυτά. 

Λέει στην προς Ρωμαίους Επιστολή στο 2^ο Κεφάλαιο ο Απόστολος Παύλος «στην ψυχή αυτού που κάμνει το κακό θα υπάρχει θλίψη και στενοχώρια». Το ότι κάμνει το κακό είναι του ανθρώπου, δεν είναι του Θεού. Το ότι όμως έχει στην ψυχή του θλίψη και στενοχώρια είναι ευεργεσία του Θεού. Φαντάζεστε να κάμναμε το κακό και να είχαμε στην ψυχή μας χαρά και ειρήνη; Ποτέ δεν θα μετανοούσαμε και θα πηγαίναμε στον αιώνιο θάνατο.

Για να μη σας κουράζω θα πω μόνο ένα προσωπικό παράδειγμα και ένα παράδειγμα από ένα ντοκιμαντέρ. Όταν εργαζόμουν ως Ιατρικός Επισκέπτης ενώ ήθελα να πάω για Καθηγητής δεν με άφηνε η δειλία μου. Έβλεπα τους μαθητές όταν περνούσα έξω από σχολείο και τρόμαζα. Μάλιστα το 1994 ενώ με είχαν καλέσει για Αναπληρωτή από την δειλία μου αρνήθηκα. Το Σεπτέμβριο του 1995 έγινε ένα μπέρδεμα στην Φαρμακευτική Εταιρεία και με απέλυσαν. Και εκεί που σκεφτόμουν τι να κάνω, με ξανακάλεσαν για Αναπληρωτή και φυσικά, θέλοντας και μη, πήγα. Για μένα το «κακό» της απόλυσης ήταν μια μεγάλη ευεργεσία του Θεού.

Είδα σ’ ένα ντοκιμαντέρ πόσα ψυχολογικά προβλήματα και τύψεις είχαν σε όλη τους την ζωή 45 νέες γυναίκες στην Γαλλία που το 1943 αφέθηκαν να τις βιάζουν συχνά σε στρατόπεδο οι Γερμανοί χωρίς να προβάλουν  αντίσταση, για να μην χάσουν την ζωή τους. Μια που αντιστάθηκε την σάπισαν στο ξύλο και μετά αυτοκτόνησε.

Και μάλιστα έλεγε μια Γαλλίδα που τόλμησε να μιλήσει γι αυτά μετά από 60 χρόνια και προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ από την δημόσια τηλεόραση της Γαλλίας το 2004, ότι «την ώρα που με βίαζαν εγώ με το μυαλό μου σκεφτόμουν ευχάριστα πράγματα, όπως την ζωή στο χωριό μου πριν τον πόλεμο και παρόμοια». Γιατί όμως είχαν ψυχολογικά προβλήματα και ένοιωθαν τύψεις αφού τις ανάγκαζαν οι Γερμανοί ;

Επειδή το σωστό ήταν αυτό που λέει κάπου ο Χρυσόστομος : «αν δεχθεί ο άνθρωπος απ’ αυτόν  που έχει την εξουσία μια παράνομη εντολή, όχι μόνο δεν θα συμφωνήσει, ούτε θα υπακούσει, αλλά θα προσπαθήσει να πείσει και αυτόν που δίνει την εντολή, να μην κάνει αυτό το κακό, ακόμα κι αν αυτό τού κοστίσει την ζωή του».

Αυτό εφάρμοσε η 15χρονη Ελένη από την Σινώπη του Πόντου κι επειδή αρνήθηκε να ικανοποιήσει τις ακόλαστες ορέξεις του Τούρκου Πασά την έσφαξε, τήν έβαλε σ’ ένα σακί και την πέταξε στην θάλασσα στις 1 Νοεμβρίου 1800. Να έχουμε τις πρεσβείες της !

Σταχυολογήματα από την σοφία του Χρυσοστόμου (Τόμος 6ος - Μέρος 27)

 

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 111^ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια)

«δυνατὸν ἐν τῇ γῇ ἔσται τὸ σπέρμα αὐτοῦ». Σπέρμα συνηθίζει πολλές φορές η Γραφή να ονομάζει όχι αυτό που γεννιέται κατά φύση αλλά το κατά κοινωνία αρετής … είναι φανερό ότι δεν αναφέρεται στους Ιουδαίους αλλά στην Εκκλησία που είναι απόγονος αυτού κατά την κοινωνία της πίστεως. Διότι τέτοιοι είναι οι ενάρετοι και τα παιδιά εκείνων που φοβούνται τον Θεό.

Και γιατί είπε «ἐν τῇ γῇ» ; Για να δείξει ότι είναι ισχυροί και πριν από την αναχώρησή τους από την εδώ ζωή, και πριν την απολαβή των εκεί αγαθών. Διότι όπως προανέφερα η αρετή έχει μέσα της την αμοιβή και πριν από μέλλοντα έπαθλα … επειδή τίποτα δεν είναι δυνατότερο από την αρετή. Αυτή είναι και στερεότερη από την πέτρα και ισχυρότερη από το διαμάντι. Όπως και από την κακία τίποτα ευτελέστερο, ούτε ασθενέστερο, κι αν ακόμα περιβάλλεται κανείς από αμέτρητα χρήματα κι αν ακόμα έχει εξωτερικά πολλή δύναμη. Κι αν στην γη έχουν τόση δύναμη (οι ενάρετοι), σκέψου πόση θα έχουν στους ουρανούς (βλέπετε πόσο λάθος κριτήρια έχουμε που θεωρούμε δυνατούς τους πλούσιους κι αυτούς που έχουν την εξουσία; Μα αν ήταν έτσι θα μπορούσε μια Καρυστιανού να τα βάλει μαζί τους ;).  

«γενεὰ εὐθέων εὐλογηθήσεται». Δεν θα ευλογηθεί (επαινεθεί) από τους τυχόντες αλλά από τους συνετούς. Επειδή ούτε να την κατανοήσει δεν μπορεί κανείς από τους χαμαιζήλους ανθρώπους (που τους ενδιαφέρουν μόνο τα γήινα), αλλά θα την επαινέσουν και θα την θαυμάσουν αυτοί που δεν έχουν διεστραμμένη την διάνοια.

«δόξα καὶ πλοῦτος ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ». Εννοεί τον πλούτο των αγαθών έργων. Επειδή αυτός είναι αληθινός πλούτος, ενώ ο άλλος μόνο το όνομα του πλούτου έχει. Αλλά και αυτόν τον πλούτο να εννοεί κάποιος, ποιος ήταν πλουσιότερος από τους Αποστόλους που όλοι πουλούσαν κτήματα και σπίτια κι έφερναν τα χρήματα στα πόδια τους ; … κι αυτό είναι το αξιοθαύμαστο, με τόσο πλούτο στα πόδια τους, δεν τους εξουσίαζε (τους Αποστόλους) το πλήθος των χρημάτων. Αυτό μάλιστα είναι πλούτος, το να μην έχει κάποιος ανάγκη από πλούτο (λέει συχνά ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς ότι μόνο οι άγιοι μπορούν να χρησιμοποιούν σωστά τα χρήματα. Μακάρι και σήμερα να γινόταν αυτό όπως τότε με τους Αποστόλους).

«δόξα καὶ πλοῦτος ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ». Αφού είχαν την δόξα του Θεού (οι Απόστολοι) ακολουθούσε και ο πλούτος … τους υποδεχόντουσαν σαν αγγέλους του Θεού και φέρνοντας τα χρήματα τα τοποθετούσαν στα πόδια τους. Συνεπώς ήταν λαμπρότεροι ακόμα κι από τους βασιλιάδες αφού ακόμα και η σκιά τους και τα ρούχα τους επιτελούσαν τεράστια θαύματα.

«καὶ ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Εδώ αναφέρεται στην συνολική αρετή, την αρετή που αντιτίθεται στην αδικία, ή όπως είπε άλλος ερμηνευτής, εννοεί την φιλανθρωπία την ελεημοσύνη. Τέτοια είναι η δύναμη της ελεημοσύνης, αθάνατο πράγμα και άφθαρτο, και ποτέ δεν μπορεί να σβηστεί. Όλα τα άλλα τα ανθρώπινα (κάλλος σώματος, πλούτος, εξουσία, υγεία) συχνά εξαφανίζονται, ενώ ο καρπός της δικαιοσύνης ούτε από τον θάνατο δεν σβήνεται, αλλά μάλλον τότε γίνεται ασφαλέστερος (άρα μεταξύ μας να μην ευχόμαστε «πάνω απ’ όλα να έχουμε υγεία» αλλά «πάνω απ’ όλα να έχουμε φιλανθρωπία». Εξ άλλου στην Μέλλουσα Κρίση η φιλανθρωπία που δείξαμε θα είναι το κριτήριο που θα κριθούμε).

«ἐξανέτειλεν ἐν σκότει φῶς τοῖς εὐθέσιν». Περιγράφει τον μακαρισμό εκείνου που έχει φόβο Θεού … Τι σημαίνει « εν σκότει» ; Κι αν βρεθούν σε θλίψη, και στενοχώρια και πειρασμό και κινδύνους, αυτά ονομάζει σκότος, αμέσως θα τους φέρει πολλή χαρά όπως γινόταν με τον Παύλο, τους Τρεις Παίδες που περίμεναν να καούν στο καμίνι, τον Δανιήλ και όλους τους προφήτες … και αλληγορικά αν τα εξηγήσει κάποιος, εννοεί ότι επειδή οι άνθρωποι αφήνοντας τον ουρανό ζητούσαν Θεό πάνω στην γη, σαρκώθηκε από συγκατάβαση προς την ασθένειά τους για να τους οδηγήσει σε ύψος άπειρο (όπως λέμε στην Ορθοδοξία «ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο θεό»).   

«ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων καὶ δίκαιος Κύριος ο Θεός». Επειδή πολλοί από τους ενάρετους φαίνονται να έχουν πάθει πολλά κακά και πολλοί από τους πονηρούς έχουν απολαύσει πολλή άνεση, πού θα λάβει ο καθένας αυτό που του αξίζει, αν δεν υπάρχει ανάσταση, και άλλη ζωή και κρίση και ανταπόδοση ; Αυτό είναι και πολύ μεγάλη απόδειξη για την ανάσταση των νεκρών. Στην συνέχεια, επειδή μίλησε για δικαιοσύνη, φόβισε τον ακροατή ότι μέλλει να δώσει λόγο για τις αμαρτίες του, αμέσως δείχνει το φάρμακο λέγοντας «χρηστὸς ἀνὴρ ὁ οἰκτείρων καὶ κιχρῶν· οἰκονομήσει τοὺς λόγους αὐτοῦ ἐν κρίσει».

Βλέπε με πόσα έπαθλα βραβεύει τον φιλάνθρωπο. Θα παραμένει για πάντα ο καρπός (η φιλανθρωπία του), θα απαλλαγεί από πειρασμούς, θα γίνει όπως τον Θεό που είναι οικτίρμων, θα συγχωρεθούν τα αμαρτήματά του. Αυτό σημαίνει «οἰκονομήσει τοὺς λόγους αὐτοῦ ἐν κρίσει» δηλαδή, θα έχει υπεράσπιση (στην μέλλουσα κρίση), θα βρει απολογία, δεν θα καταδικαστεί τότε, επειδή η ελεημοσύνη θα του δώσει την καλή απολογία … γι αυτό φρόνιμο οικονόμο ονομάζει τον ελεήμονα, που με λίγα αγοράζει πολλά, που με χρήματα αγοράζει τον ουρανό, με ρούχα την βασιλεία, με ψωμί και νερό τα μέλλοντα αγαθά.

Τι θα μπορούσε να γίνει ίσο μ’ αυτή την οικονομία, όταν κανείς δίνει αυτά που χάνονται και διαλύονται και καταστρέφονται και λαμβάνει τα μελλοντικά και αμετακίνητα και δια μέσου εκείνων και την ασφάλεια της παρούσης ζωής ; … διότι αυτός που ρυθμίζει με ορθή κρίση τα πράγματά του είναι ελεήμων ενώ ο άλλος είναι άκαρπος και όχι καλός οικονόμος (μόνο τα χρήματα που τζάμπα έχασα στο ένα και στο άλλο όπως τότε στο χρηματιστήριο να αξιοποιούσα με φιλανθρωπία, θα ήμουν κι εγώ καλός οικονόμος).