Οι τρεις πειρασμοί της ανθρώπινης ύπαρξης

 

 

Άκουσα στο διαδίκτυο την ομιλία του π. Νικολάου Λουδοβίκου με θέμα «Οι τρεις πειρασμοί της ανθρώπινης ύπαρξης». Εξήγησε ο π. Νικόλαος ότι ουσιαστικά αυτοί είναι οι τρεις πειρασμοί που υπέβαλλε ο διάβολος στον Χριστό όταν νήστεψε στην έρημο για 40 μέρες αμέσως μετά την βάπτισή του από τον Πρόδρομο. Επειδή μου έκαναν μεγάλη εντύπωση αυτά που είπε για τον πρώτο πειρασμό, τα πληκτρολόγησα.   

Έρχεται λοιπόν ο διάβολος και λέει στον Χριστό «κοίταξε, μην πεινάς άλλο, αν είσαι Υιός του Θεού, που εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει, πες στην πέτρα αυτή να γίνει ψωμί. Μη σκας. Πες στον Θεό να σού κάνει αυτές τις πέτρες ψωμιά, να φας». Και βέβαια στην συνέχεια, αν ο Χριστός έλεγε ναι, θα τούλεγε και το επόμενο, «δε λες να γίνει κι αυτό το βουνό ψωμί να φωνάξουμε τον κόσμο να φάει ;». Γιατί ήξερε ότι τότε θα έφτιαχνε ο Χριστός με τον άνθρωπο μια λάθος σχέση.

Γιατί είναι λάθος η σχέση αυτή ; Το λέει ο Χριστός εδώ, «ο Θεός δεν είναι για να σου φέρνει ψωμί μόνο». Γιατί ; Διότι αν το ψωμί παρέχεται άφθονο, ο άνθρωπος δεν θα αναζητήσει ποτέ τον Θεό. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Θα γίνει ένα ανώτερο ζώο, πολύ δυστυχισμένο όμως, το οποίο θα σκοτώνει για να φάει λίγο παραπάνω από τον άλλο. Ο άνθρωπος το ψωμί το κερδίζει εργαζόμενος, η εργασία είναι ένας διάλογος με τον Θεό και με την δημιουργία.

Έχει μια λογικότητα η τροφή στον άνθρωπο. Τρως επειδή κάμνεις κάτι σημαντικό. Είχε πει κάποτε ο Άλμπερτ Σβάιτσερ, «γιατί να σκοτώνουμε τα ζώα και να τα τρώμε ; είναι ένα έγκλημα. Γιατί να κόβουμε το αχλάδι, το καρπούζι και να το τρώμε ;  είναι ένα έγκλημα». Δεν είναι έγκλημα μόνο στην περίπτωση που έχω αφιερώσει την ζωή μου στο θέλημα του Θεού. Μόνο τότε δεν είναι έγκλημα. Γιατί ; Διότι τότε ολόκληρη η δημιουργία δι εμού προσφέρεται ξανά στον Θεό πίσω.

Η τροφή στον άνθρωπο είναι πνευματικό γεγονός. Γι αυτό και βλέπετε θέλουμε να τρώμε μαζί. Τα ζώα δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τρώνε μαζί. Μ’ έναν που αντιπαθώ δεν μπορώ να φάω, ενώ αντίθετα μ’ αυτούς που συμπαθείς θέλεις να κάθεσαι μαζί στο τραπέζι. Και η βασιλεία των ουρανών είναι σαν μια τράπεζα, όπου κοιτάει ο ένας τον άλλο στο πρόσωπο.

Ο άνθρωπος λοιπόν δεν ζει μόνο με ψωμί. Θα σου δώσω το ψωμί μετά. Προσέξτε την σημαντική λεπτομέρεια. Θα ζητήσεις εμένα. «Τον άρτον ημών τον επιούσιο». Που είναι αυτό ; «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου» καμία σχέση με το ψωμί, «ελθέτω η βασιλεία σου» καμία σχέση με το ψωμί, «γεννηθήτω το θέλημά σου» καμία σχέση με το ψωμί. Μα εγώ πεινάω. Πεινάς ; κάνε υπομονή. «Τον άρτον ημών τον επιούσιο».

Όταν έγινες ένα όν της βασιλείας, όταν έγινες ένας άνθρωπος του Θεού, ναι τότε σε ταΐζει ο Θεός επειδή αξίζει να υπάρχεις, σαν τέτοιος. Αλλιώς είναι κλοπή η ζωή. Ναι, η ζωή μας είναι κλοπή, την κλέβουμε από κάποιον που είναι ο ίδιος ζωή και μας την δίνει για κάποιο σκοπό όμως και σε διατηρεί  στην ζωή, για κάποιο σκοπό σήμερα είσαι στην ζωή, συνεχίζεις να είσαι.

Ποιος είναι ο σκοπός ; Μα να φανερώσεις αυτή την αλήθεια και την ομορφιά και την σοφία στον κόσμο. Αυτός είναι ο σκοπός. Να φανερώσεις τον Θεό στον κόσμο. Γι αυτό είμαστε. Ειδικά εμείς οι βαπτισμένοι γι αυτό είμαστε, όλοι απόστολοι είμαστε. Όλοι προφήτες είμαστε. Τι πάει να πει «να περνάτε καλά». Αυτό είναι μια κλοπή.

Να περνάς καλά, αλλά πως να περνάς καλά ; μετά του Θεού. Τάχουμε χάσει αυτά. Γι αυτό και η ζωή μας έχει γίνει κόλαση, μικρή κόλαση, μεγαλύτερη κόλαση, πολύ μεγάλη κόλαση. Βρίσκεις μια γυναίκα να την παντρευτείς. Γιατί ; για να δοξάσεις τον Θεό. Θάσαι μαζί της, θα μετάσχεις στο μυστήριο της δημιουργίας που θα ζήσεις την ανθρώπινη σχέση, την ανθρώπινη … Τα λέει κανείς αυτά; αν σταματήσεις αυτό το πράγμα, τι νόημα έχει μετά να μιλάει ο ένας στον άλλο για εγκράτειες και για .. Έρχονται τα παιδιά και λένε «προγαμιαίες σχέσεις». Τι να τους πεις ; από που ν’ αρχίσεις ; Αν είναι απλώς ένα καταναλωτικό αγαθό όπως όλα τ’ άλλα, τι να του πεις, μη τρως ; Τι νόημα έχει να μιλάμε έτσι ; εγώ αρνούμαι και να συζητήσω. Α παράτα με, είπα σε κάποιον προχθές.

Δεν ενδιαφέρει αυτό το πράγμα κανέναν. Ενδιαφέρει όμως πάρα πολύ τον Θεό, τι θα κάνω μ’ αυτό που μούχει δώσει, οτιδήποτε μούχει δώσει. Αυτό τον ενδιαφέρει, γιατί δημιουργεί ένα διάλογο, μια σχέση, μια παρουσία του στον κόσμο κι εγώ γίνομαι θεοειδής και θεάνθρωπος κι εγώ δεν πεθαίνω στον αιώνα, και γίνομαι ένας άγιος. Και οι άγιοι διαρκούν στον αιώνα κι εμφανίζονται. Είναι τα αληθινά παιδιά, οι αληθινοί άνθρωποι.

Προς το τέλος της ομιλίας του ο π. Νικόλαος έκανε μια ανασκόπηση αυτών που είπε. Οπότε συμπλήρωσε για τον πρώτο πειρασμό. Αυτοί οι τρεις πειρασμοί αφορούν κάθε άνθρωπο. Κάθε άνθρωπος έχει τον πειρασμό της τροφής, όχι την ανάγκη, τον πειρασμό της τροφής. Ανάγκη είναι κάτι φυσιολογικό, ο πειρασμός όχι.

Από μια άποψη, μακάρι να έχει κανείς μόνο τα προς το ζειν και μόνο αυτά. Τα υπόλοιπα που περισσεύουν, υπάρχει πρόβλημα να ξέρετε. από την στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αναξίως πάσχουν, όχι αξίως, αναξίως, τα χρήματα που έχεις παραπάνω ειδικά σε εποχές σαν την σημερινή, τα χρωστάς. Σκληρό αυτό που λέω, αλλά είναι αληθινό. Εντάξει, δεν τα χρωστάς όλα, χρωστάς ένα μέρος. Χρωστάς όμως, προσέξτε τι σας λέω.

Κάποτε ήρθε κάποιος και μου λέει κάτι θέλω να κάνω για τα παιδιά μου, κάτι πνευματικό να κάνω. Και του είπα, κάνε ελεημοσύνη. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ελεημοσύνη δημιουργεί μεγάλη παρρησία στον Θεό, πολύ μεγάλη παρρησία. «Ως κόρην οφθαλμού» φυλάει ο Θεός τον ελεήμονα και τους δικούς του. Μάζευε εσύ για τα παιδιά σου. Αμ δε, πρέπει άλλος να στα φυλάξει. Αυτό τον άλλο (τον Θεό), πως θα τον ευχαριστήσουμε για να μας προσέξει ;

Να σας το πω ευθέως ; Πες ότι έχεις πενήντα χιλιάδες για το παιδί σου. Αυτό είναι μια φυσική κατάσταση, έτσι κάνουν και οι αλεπούδες και τα κουνάβια … ο Θεός περιμένει κάτι άλλο από σένα. Τι περιμένει ; Να δεις το παιδί του παρακάτω, του παρακάτω, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, και το οποίο αγωνίζεται, σκοτώνεται και δεν μπορεί να βρει άκρη, να του πεις, έλα δω, μια μικρή βοήθεια τώρα που παντρεύεσαι, πάρε, δεκαπέντε, είκοσι χιλιάδες. Να δεις τότε τι βοήθεια θα δώσει στο παιδί σου ο Θεός.

Αυτά τα βλέπουμε καθημερινά. Διότι είναι ζωντανός ο Θεός και είναι υπαρκτός, είναι παρών σε όλα τα ανθρώπινα, εδώ την στιγμή που μιλάμε, υπάρχει το πνεύμα του Θεού. Δεν είναι δηλαδή σε εποχές δύσκολες να μαζεύω, να μαζεύω … Μετά από λίγο αρρωσταίνει αυτός. Και δος του δεκαχίλιαρα στους γιατρούς, δος του. Αν τα έδινε αυτά τα δεκαχίλιαρα προηγουμένως δεν θα αρρώσταινε ξέρετε. Τόσο απλά όπως το λέω. Θα αναλάβαινε ο Θεός να τον κάνει να μην έχει ανάγκη τους γιατρούς.

Αυτά λέγανε οι μεγάλοι πνευματικοί που γνωρίσαμε, όλοι. Ήρθε ένας γιατρός στον μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο και του λέει, «κοίταξε να δεις κλέβω από τα φάρμακα όπως σχεδόν όλοι οι γιατροί». Και τι ήρθες εδώ να κάνεις ;  τον ρωτάει. «Ε, θέλω να είμαι και στην εκκλησία». Άκου να δεις του είπε, αν συνεχίσεις έτσι, να ξέρεις ότι θα τα δώσεις στα φάρμακα, στις αρρώστιες των παιδιών σου … Πρόσεξε καλά. Δεν τον άκουσε, και όντως έτσι έγινε.

Σήμερα οι άνθρωποι υποφέρουν επειδή κάνουν οι ίδιοι πράγματα στραβά. Μούλεγε ένα ζευγάρι στην Θεσσαλονίκη πήγανε στην Ελβετία τα Χριστούγεννα και ξοδέψανε σε 5 μέρες είκοσι χιλιάδες. Δηλαδή πως ξοδεύεις είκοσι χιλιάδες σε 5 μέρες, πρέπει να τα πετάς εδώ κι εκεί. Γύρισαν πίσω και πήγαν σε γνωστό μου ψυχίατρο τρελαμένοι από τον καυγά και με αίτημα να χωρίσουν και είναι στην διαδικασία διαζυγίου τώρα.

Αν πήγαιναν στην Ελβετία και ξόδευαν αντί για είκοσι, δέκα χιλιάδες, πάλι σαν Κροίσοι θα ζούσαν, έλεος πια, και μοίραζαν τα υπόλοιπα δέκα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, θα έστελνε ειδική χάρη ο Θεός και θα στήριζε τον γάμο τους, θα στήριζε την ζωή τους.

Έχει πολύ δίκιο ο π. Νικόλαος για την δύναμη της ελεημοσύνης και νομίζω σήμερα στην Ελλάδα μια βασική αιτία που χειροτέρεψε τόσο η ποιότητα της ζωής μας, είναι ότι επειδή λιγόστεψε η πίστη μας στον Θεό αφήσαμε οι περισσότεροι από εμάς την ελεημοσύνη.